Sunflower Powerrr!!

on woensdag 16 januari 2019













Hoe gaat het met de jonge zonnebloemplantjes? 

Officieel ... heten ze microgreens. Kleine kiemplantjes, die in aarde zijn opgegroeid. Je eet ze als ze nog héél jong zijn, als ze net hun derde en vierde blad hebben.

Het lijkt op de bekende kiemplantjes zoals de alfafa tauge en de tuinkers. Maar het is toch net anders. Je laat ze eerst vóórkiemen (heb ik dus niet gedaan) en dan laat je ze opgroeien op echte pure aarde. Liefst van buiten. Schone aarde, die een klein beetje is bemest. Bijvoorbeeld door regenwormen.

Met name de jonge zonnebloemen hebben enorm veel te bieden. Er zit een heel scala aan mineralen en vitaminen in. Ik geloof de hele serie vitamine B's. En dat zijn er nog al wat. En gezonde vetten, en chlorofyl (bladgroen) en nog veel meer. 

Maar vooral ..... ze zijn lekker!!!!! Echt. Geloof je niet! Ze zijn vrij dik, en knapperig stevig, en smaken zo goed omdat er dus ook wat vetten in zitten. Net als bijvoorbeeld avocado, die door de vetten ook zo'n rijke smaak heeft.

Nou, hup, zaaien met die zonnepitten! 😊😊😊  










Het filmpje hierboven legt alles heel goed uit. (ik deed dus een en ander verkeerd maar ik laat bij de volgende serie wel zien hoe het volgens het filmpje moet)

Er is vast ook wel een Nederlands filmpje over te vinden. Ga kijken, en verbaas je over de kracht en power die zo'n miniplantje voor je in petto heeft!

Tot zover de microgreens. Die héél belangrijk zijn in een zelfvoorzienend leven!

🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱



Ik heb vanmorgen gewerkt aan het teeltplan voor dit jaar. Nou, eigenlijk alleen nog maar aan de tekeningen, maar dat is de basis. Het wordt wel een beetje ingewikkelder .... in 2019 ... omdat we ook zelf  het veevoer willen kweken dit jaar.

Dus .... voederbieten en knollen en mais en veel wortelen, en ook extra pompoenen. De koeien zijn dol op pompoenen. Ze hebben al bijna de helft van onze voorraad opgegeten.






De moestuin wordt dus twéé keer zo groot.

Hellup.

Hoe dat moet? Twee keer zoveel werk? Ik weet het nog niet precies. Er komt vast wel hulp opdagen. 

En het zal natuurlijk een stuk makkelijker zijn, als we wat meer met apparaten gaan werken. Het voormalige roggeveldje, waar nu dat veevoeder komt, dat gaan we frezen, in plaats van met de hand omspitten. Dat scheelt al heel wat uurtjes.

En verder? Nou, tja ... Paul ging een dagje minder op kantoor werken ..... haha. Enzo.





Jaja het is wat, met die koeien. Want vreten, dat kunnen ze héél goed. Er gaat per dag heel wat in. Ook in die kleine Bonnie.

Grappig, vanmiddag was de stal weer uitgemest en was er een dik pak schoon stro uitgespreid. En toen gingen ze beiden van dat stro eten. Terwijl er zat hooi lag. Ik wist niet dat koeien ook stro aten. Er zit natuurlijk nog wel wat rogge graan in, want het is niet zo secuur uitgedorst.

Maar ze eten de hele plant op. Ook de dorre stengels. Die beesten kunnen echt alles verteren!





Als ik de voerbak van het hooi schoonmaak ligt er op de bodem een dikke laag verpulverd hooi. Het zijn de restjes uit het hooi, te klein voor de koeien om te eten. Ik gebruik dat pulverhooi als bedding voor de kippen. Het zijn korte stukjes, dus het gaat niet tussen de poten vastzitten. Denk ik.

En er zitten ook nog es miljoenen graszaadjes in. Het is dus dubbel feest voor de kippen.

Dit hieronder is niet zo'n goed voorbeeld. Het was veel meer versnipperd. Echt bijna zaagsel.






En kijk, net als we zo'n beetje klaar zijn, komen Wim en Jacky es kijken hoe het zoal bij ons gaat. Meteen een mooi einde van de werkdag.

Ik wilde daarna alleen nog wat graan malen, voor brood, maar dat is mislukt.





Eerst twee kilo rogge van zolder gehaald. Toen de nieuwe graanmolen geïnstalleerd, met allerlei schroefjes moet je dat vastzetten. De zeef erin. Ik neem altijd de fijnste, dan krijg je mooi fijn roggemeel.

Alle rogge erin gieten. Stekker erin. Op het knopje drukken.

Doodse stilte.

Hij doet het niet! 

😖 Alle rogge er weer uit gieten en het apparaat uit elkaar, en weer in elkaar. Een onsje rogge valt natuurlijk op de grond. Rest van de rogge weer erin. Knop weer aan. Niks.





Geen idee wat dat nou weer is. Maar dat brood, dat wordt hem niet vandaag.

😕😞


Spullen.

on dinsdag 15 januari 2019




Mijn portemonnee en ik vierden van de week ons 25 jarig huwelijk. 😊💗👛

We hebben samen mooie tijden meegemaakt. Altijd stond ze klaar en alles wat belangrijk was droeg ze met zich mee. Ze was ook altijd een baken in de branding voor het hele gezin. 'Waar is mama's portemonnee?' 'In haar blauwe tas.' 'In de zak van de regenjas.' Iedereen had haar wel eens nodig.

Ze speelde al die jaren een hele belangrijke rol. Ze was onmisbaar!

Maar nu .... moet ze weg. Ze is te oud geworden. Ze is op. Ze verliest alles en onthoudt niks meer. Kaartjes en muntjes en bonnetjes .... alles slingert zomaar los door mijn tas. We hebben het nog heel lang geprobeerd maar het gaat nu echt niet meer.

Dag lieve portemonnee!

 



Nou hadden Paul en ik toevallig van 't weekend al onze gekregen VVV bonnen en kado bonnen en boekenbonnen voor de grap eens bij elkaar gelegd. Want je krijgt wat bonnen, op verjaardagen enzo. 

Het was een hele bos! En met die bonnen ben ik gaan shoppen, vanmiddag. De Blokker en de Hema zitten hier in Nieuwleusen pal tegenover elkaar en daar ging ik heen met de bonnen.

Ik had een lijst gemaakt. Voor Paul moest ik wat ondergoed halen, en ski handschoenen. En zelf had ik een nieuwe swiffer nodig en een wekker, en een portemonnee dus, en keukenhanddoekjes en pantoffels voor logees. En wat kleine bakjes voor sausjes.






Ik ben tegenwoordig heel streng, namelijk dat ik van die lijst niet af mag wijken. Waarom? Och. 

Het is een probeerseltje. Omdat ik zoveel om me heen zie, dat we zo enorm verleid worden om allemaal onnodige spullen te kopen. Het is ook zo goedkoop allemaal. Maar ook, zo plastic.

En dan raakt je huis vol, en wordt je onrustig van al die meuk, en moet er worden 'ontspuld'. Karrevrachten met 'niet meer leuke' spullen worden in plastic zakken gestopt, en weggegooid. Hup, op de afvalberg. Of naar de Kringloop. Maar de Kringloop brengt een groot deel ook weer naar de  stort.

Ik doe daar ook aan mee hoor! Ik ben geen haar beter dan de rest. Tot vandaag! haha. Want wat er niet in komt hoeft er ook niet uit. We gaan alleen nog maar kopen wat we écht nodig hebben, en dan ook nog ...... zo weinig mogelijk plastic.

Het was hartstikke moeilijk!!!!!







Voor mezelf wilde ik bijvoorbeeld (ineens) zo'n warme lange onderbroek kopen. Als je veel buiten werkt in de winter, is dat heel fijn namelijk.😊 Maar denk je dat ze die nog in gewoon katoen hebben?

Nee dus.

Nou. Dan maar géén lange onderbroek. Ik brei er wel een. (haha, grapje)

Ander ondergoed kun je gelukkig nog wel in katoen kopen. Maar je moet er écht naar zoeken.





De bakjes, dat was makkelijk. Bij de Blokker waren ze in de aanbieding, en nog leuk ook. Dat is gewoon van aardewerk, dus dat mag. Ze zijn erg handig en leuk om een paar zelfgemaakte sausjes op tafel te zetten, bij de borden.

Een simpele maaltijd ziet er dan ineens heel Jamie uit.





Ja en verder is het helaas bijna allemaal plastic. De wekker, de swiffer (viscose) en de pantoffels ook al.

Volgend jaar hoop ik samen met Rens van gevilte schapenvachten zelf wollen pantoffels te gaan maken. Maar dit jaar was daar gewoon geen tijd voor.

Alleen de keukendoeken, die zijn wel van katoen.





Goed. Tot zover over spullen. Want er waren natuurlijk ook weer veel andere activiteiten vandaag.

Het ziet er alleen allemaal steeds zo saai uit, ben ik bang. Ik heb echt geprobeerd om het maken van een tweede composthoop ... er een beetje sexy uit te laten zien .... haha ... maar dat is onmogelijk!

Van links een foto, van rechts, met de kippen erbij ... het is en blijft gewoon grauwe bruine compost!







Maar die compost is zo waardevol! Daar halen we volgende zomer al ons eten uit!!

Dus daar ben ik bijna elke dag mee bezig, in de winter. 't Is niet anders.

Wat ook mooi is om te zien zijn de jonge kooltjes. Ze staan inmiddels in de koude kas, omdat ze anders te lang en dun worden.






Nog even doorgroeien, en dan kunnen we een lading snijden, en eten. Als wintersalade. Heb je zelf ook kiemgroenten in de opkweek? Haal je zadenbak erbij en kijk wat je zoal op kunt kweken op je vensterbank!

Oja, en de nieuwe portemonnee?




Ik heb er eentje gevonden. Maar we moeten nog erg aan elkaar wennen .....



Prei, en meer.

on maandag 14 januari 2019




Een bui, felle zon, wéér een bui, en dan weer blauwe lucht. Ik zag het allemaal voorbijkomen, door het dakraam. Onder het poetsen.

Kleine blaadjes tikkelen tegen het raam. Blijven allemaal plakken. Och, die ramen waren toch al vies. Het is een werkje wat ik in de winter altijd zonder 1 grammetje schuldgevoel uitstel. Ramen lappen. Want ..... met al die regen en wind is het tóch zo weer vies.

Zonde van je tijd. We wachten wel op zonnige tijden.






Nou ja, alléén de ramen van de kachel. Die moeten wel. Anders zie je 's avonds de heldere vlammen niet meer. Met een prop kranten en wat as en wat water wordt alles zuiver schoon.

De as wordt er ééns per week uitgeschept, en het gaat in een koperen emmer. Ooit deed ik die as in een plastic emmer, en de gevolgen lieten zich raden. Hieronder zie je de as van gisteravond in de koperen emmer, en er gloeien nog steeds kooltjes na.







Nooit te oud om te leren he?

Nog zo'n wekelijks werkje, de kammen en borstels. Met wat allesreiniger (azijn en afwasmiddel) in een bakje zetten, en dan even de afwasborstel erlangs.







En het restant van de zonnebloemzaden is opgeborgen. Ze voelden droog aan. 

Toch doe ik altijd wat keukenpapier in bakjes met gedroogde zaden. Er kan altijd nog iets vocht zijn achtergebleven, en dan gaat het schimmelen in een afgesloten bak. Heel jammer van al je werk.

Met een velletje keukenrol of een lap katoen erin gebeurt dat niet. Dat vangt het vocht op.

Goed. Klaar. Naar buiten. 😊🌞





Als eerste, de stroom uitzetten van de omheiningen.

Dat stroomkastje zit op een hele strategische plek. Namelijk aan de zijkant van de paardenstal, onder de dakrand. Ik kan zo helemaal vanaf het weiland zien of het lichtje brandt, en dus of de stroom wel of niet aan staat. Dat is handig, voor als je met de draden gaat knutselen.

Niet dat het nou echt pijn doet, dat draad aanraken met stroom erop, maar fijn is het ook niet.

Bella manoeuvreert er inmiddels al heel handig tussendoor. Ze heeft al een heel pad uitgesleten in één week. En vandaag krijgt ze er een stuk van de moestuin bij. Een deel van de omheining gaat weg.





Ze krijgt nu ook toegang tot het kolenvak, en dat van de bladgewassen. Eérst heb ik nog een rij preien geoogst en wat boerenkool. De rest is voor de koe.

Die preien zijn heel stilletjes steeds maar doorgegroeid. Ze zijn monsterachtig groot geworden. Bijna zo lang als mijn been (van wortels tot top) en sommigen zijn zo dik als mijn arm. Nou. Héél wat prei.

Voor de smaak maakt het niks uit dat ze zo doorgegroeid zijn. Prei smaakt altijd hetzelfde. Naar prei.





Terwijl ik de wortelstronken en het bovenblad eraf aan het tjakken ben, hoor ik achter mij een bedeesde stem.

'Mag ik ook wat prei?'





Ach kijk het is ons lieve kalfje. Bonnie. Ze is nog steeds vrij schuw. Durft nog steeds niet te worden aangeraakt helaas. Durft ook nog niet naar de moestuin toe.

Eigenlijk durft ze haast niks.

Wat ze wél steeds doet, is zichzelf heel vies maken, door te rollen in de compost. Elke keer is die kop weer zwart. Moeder Bella likt haar dan schoon, tot ze weer oogverblindend wit en rood is. Maar dat duurt maar éven.

Nu heeft ze weer nét liggen rollen en het koppie is helemaal vies.






Hahaha wat een scheetje!

Ook zij is gek op prei, en ze krijgt de resten. Misschien helpt het ook wel tegen wormpjes. Dat geldt voor veel look-achtigen. Dus misschien ook wel bij prei en koeien.

Wij eten uiteraard ook prei. De hele week wel, denk ik.





En volgende week ook nog wel.

Tot slot nog een leuk berichtje dat ik kreeg van HelenaHaakt. Zij zag in die mesthoop van Bella van  laatst op het blog, geen kat (zoals ikzelf) maar iets heel anders. En schreef er een leuke tekst bij.

Kijk!
Kabouters kunnen best handig zijn op een boerderij. Ze doen klussen voor je en kunnen zich verbergen in koeienmest. 

Op Wikipedia het volgende 
"Afhankelijk van de regio waar ze volgens de folklore voorkomen, verschillen ze van uiterlijk en gedrag. Bepaalde zaken hebben ze echter gemeen:
  • hun kleine gestalte en hun vermogen zich onzichtbaar te maken of verborgen te houden voor mensen
  • ze kiezen ervoor in de omgeving van mensen te verkeren en willen, zo wordt verteld, tegen een kleine vergoeding trouw allerlei klusjes doen
  • bij slechte behandeling kunnen ze zich als kwelgeest gedragen"

Ik ben een trouwe lezer van je blog en geniet van je verhalen. Hartelijk dank hiervoor!