Een heldere blik.

on vrijdag 18 januari 2019

 


Verschrikkelijk he.

Zo kun je dus weken rondlopen. Met een bril vól krassen. Het zicht wordt steeds waziger, maar omdat dat heel geleidelijk gaat merk je het niet zo.

Hoe het komt? Volgens Paul komt het omdat ik mijn bril soms buiten schoonmaak. 'Met zand' zegt hij. Tja .... er heeft vast wel eens een keer per ongeluk een zandkorrel in de poetsdoek gezeten.

En de opticien zei .... als éénmaal die toplaag is beschadigd, met maar één klein krasje, dan is die toplaag zo helemaal foetsie. Zo gaat dat, met topcoatings van brillen.

Haha. Slim bedacht van de brillenjongens! 😊👓 Maar minder leuk voor mij want ik moest dus een nieuwe bril. Terwijl die oude zo lekker zat. En we zo aan elkaar gewend waren. Eérst al die portemonnee ... en nu weer de bril.

Whats next??





Maar, eerlijk is eerlijk.

Een helder zicht, dat is veel waard! Wat is de wereld ineens vol details!!








De bril is natuurlijk ook een fractie sterker, en dan zie je alles ineens weer.

Zoals Brit, die (helemaal boven) héél ver weg de zoveelste poging doet om een woelmuis te verschalken. Het lukt haar nooit maar ze geeft ook nooit op. En ik zag haar nu. Duidelijk.

En de mooie vergezichten, en dichterbij, het bulderend geweld van de stuw in de Beentjesgraven, die de hele IJssel moet afsluizen, lijkt het wel.

En nóg dichterbij, op de grond, het mooie sterrenmos, waarin de rode puntmutsjes alweer tevoorschijn komen.





Een helder zicht is veel waard.

Je kan dat regelen door een goeie bril. Maar soms ook gewoon, door tijd te nemen. Door te kijken. Omhoog, omlaag.

Offe ... door eindelijk toch maar eens al die ramen te lappen. Want met die nieuwe bril waren de ramen ineens nóg viezer dan ik al dacht. Manman wat waren ze vies.

Het huis werd enorm licht ineens na het poetsen.






De planten in de vensterbank juichten, van al dat licht ineens!

De kleine zonnebloemen gingen zowaar een spurt inzetten. Wel sneu trouwens voor ze, zo hard groeien, zo hun best doen, en als dank zijn ze vanavond opgegeten. Als groen blaadje op de pizza's!

 





Een heldere blik, door een nieuwe bril of door een schoon raam, of gewoon, omdat je ineens iets ziet, in plaats van dat je gewoon alleen maar kijkt.

Je blik scherp stellen, dat komt er soms in de haast niet van. En dan gaat veel aan je voorbij. Echt jammer.





De zon in het water zien schijnen, bijvoorbeeld. Dat is altijd mooi.

Of omhoog kijken naar de gele hazelaar-katjes tegen de blauwe lucht. Ze wiegelen zachtjes heen en weer in de wind. Ik krijg ze haast niet scherp op de foto.

'Willen jullie eventjes stil zijn?' Ja hoor dat willen de katjes wel.






Met mijn nieuwe bril zag ik vandaag ineens hoeveel er nog bloeit, in januari. Terwijl het hier vannacht min vier was!

Overal zijn gewoon nog bloemen! Wel klein soms, onopvallend, maar toch.




En zelfs de prak van Bonnie en Bella, de hoop gehakte groente, die ze tweemaal daags krijgen, zag er ineens heel mooi uit. Allemaal kleur en fleur.

Eerst zie je het niet, het komt pas na een tijdje. Het is een kwestie van focus.

En, nou ja, óók van een bril zonder krassen natuurlijk. 😊








Tweemaal daags, een kratje verse groenten, een kwart emmer brok, en een halve baal hooi. De dames hebben het goed.

En na elke maaltijd is het uitbuiken, lekker liggen, en herkauwen.

Oók alweer een mooi gezicht, Die vredige koeien. Zo moeder zo dochter, liggen ze daar. Waar zij naar kijken? Och, naar de buurkoeien. Naar een trekker. Naar een mug.

Waar ze ook naar kijken, ze zien het ook. Want dieren, die hebben van nature een heldere blik.




Goed.

De nieuwe bril. Zien?

Ahum, dit was dus de oude.






En dit is de nieuwe. Haha. Wel even schrikken wennen he?

(Het heeft wel iets van een uil, vind ik.)


Sunflower Powerrr!!

on woensdag 16 januari 2019













Hoe gaat het met de jonge zonnebloemplantjes? 

Officieel ... heten ze microgreens. Kleine kiemplantjes, die in aarde zijn opgegroeid. Je eet ze als ze nog héél jong zijn, als ze net hun derde en vierde blad hebben.

Het lijkt op de bekende kiemplantjes zoals de alfafa tauge en de tuinkers. Maar het is toch net anders. Je laat ze eerst vóórkiemen (heb ik dus niet gedaan) en dan laat je ze opgroeien op echte pure aarde. Liefst van buiten. Schone aarde, die een klein beetje is bemest. Bijvoorbeeld door regenwormen.

Met name de jonge zonnebloemen hebben enorm veel te bieden. Er zit een heel scala aan mineralen en vitaminen in. Ik geloof de hele serie vitamine B's. En dat zijn er nog al wat. En gezonde vetten, en chlorofyl (bladgroen) en nog veel meer. 

Maar vooral ..... ze zijn lekker!!!!! Echt. Geloof je niet! Ze zijn vrij dik, en knapperig stevig, en smaken zo goed omdat er dus ook wat vetten in zitten. Net als bijvoorbeeld avocado, die door de vetten ook zo'n rijke smaak heeft.

Nou, hup, zaaien met die zonnepitten! 😊😊😊  










Het filmpje hierboven legt alles heel goed uit. (ik deed dus een en ander verkeerd maar ik laat bij de volgende serie wel zien hoe het volgens het filmpje moet)

Er is vast ook wel een Nederlands filmpje over te vinden. Ga kijken, en verbaas je over de kracht en power die zo'n miniplantje voor je in petto heeft!

Tot zover de microgreens. Die héél belangrijk zijn in een zelfvoorzienend leven!

🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱



Ik heb vanmorgen gewerkt aan het teeltplan voor dit jaar. Nou, eigenlijk alleen nog maar aan de tekeningen, maar dat is de basis. Het wordt wel een beetje ingewikkelder .... in 2019 ... omdat we ook zelf  het veevoer willen kweken dit jaar.

Dus .... voederbieten en knollen en mais en veel wortelen, en ook extra pompoenen. De koeien zijn dol op pompoenen. Ze hebben al bijna de helft van onze voorraad opgegeten.






De moestuin wordt dus twéé keer zo groot.

Hellup.

Hoe dat moet? Twee keer zoveel werk? Ik weet het nog niet precies. Er komt vast wel hulp opdagen. 

En het zal natuurlijk een stuk makkelijker zijn, als we wat meer met apparaten gaan werken. Het voormalige roggeveldje, waar nu dat veevoeder komt, dat gaan we frezen, in plaats van met de hand omspitten. Dat scheelt al heel wat uurtjes.

En verder? Nou, tja ... Paul ging een dagje minder op kantoor werken ..... haha. Enzo.





Jaja het is wat, met die koeien. Want vreten, dat kunnen ze héél goed. Er gaat per dag heel wat in. Ook in die kleine Bonnie.

Grappig, vanmiddag was de stal weer uitgemest en was er een dik pak schoon stro uitgespreid. En toen gingen ze beiden van dat stro eten. Terwijl er zat hooi lag. Ik wist niet dat koeien ook stro aten. Er zit natuurlijk nog wel wat rogge graan in, want het is niet zo secuur uitgedorst.

Maar ze eten de hele plant op. Ook de dorre stengels. Die beesten kunnen echt alles verteren!





Als ik de voerbak van het hooi schoonmaak ligt er op de bodem een dikke laag verpulverd hooi. Het zijn de restjes uit het hooi, te klein voor de koeien om te eten. Ik gebruik dat pulverhooi als bedding voor de kippen. Het zijn korte stukjes, dus het gaat niet tussen de poten vastzitten. Denk ik.

En er zitten ook nog es miljoenen graszaadjes in. Het is dus dubbel feest voor de kippen.

Dit hieronder is niet zo'n goed voorbeeld. Het was veel meer versnipperd. Echt bijna zaagsel.






En kijk, net als we zo'n beetje klaar zijn, komen Wim en Jacky es kijken hoe het zoal bij ons gaat. Meteen een mooi einde van de werkdag.

Ik wilde daarna alleen nog wat graan malen, voor brood, maar dat is mislukt.





Eerst twee kilo rogge van zolder gehaald. Toen de nieuwe graanmolen geïnstalleerd, met allerlei schroefjes moet je dat vastzetten. De zeef erin. Ik neem altijd de fijnste, dan krijg je mooi fijn roggemeel.

Alle rogge erin gieten. Stekker erin. Op het knopje drukken.

Doodse stilte.

Hij doet het niet! 

😖 Alle rogge er weer uit gieten en het apparaat uit elkaar, en weer in elkaar. Een onsje rogge valt natuurlijk op de grond. Rest van de rogge weer erin. Knop weer aan. Niks.





Geen idee wat dat nou weer is. Maar dat brood, dat wordt hem niet vandaag.

😕😞