Vandaag ....

on zaterdag 12 oktober 2019







.... vandaag ....... vertrok de zieke kip naar de Kippenhemel.

Ik ben blij dat ze de laatste paar dagen van haar leven doorbracht op een lekker warm plekje, en zelfs nog lekkere hapjes heeft kunnen eten. En dat het nu voorbij is.

☆☆☆☆☆☆



En óók vandaag (en gisteren en eergisteren) was ik bezig met de randen rondom de vakken uit te steken. De moestuin bestaat uit zes vakken van 100 vierkante meter, met daartussen paden van gras.

En dat gras groeit niet alleen maar omhoog maar het groeit ook opzij. Het wil altijd die bedden in!




Dus dat moet je af en toe met de spade afsteken, rondom zo'n vak, en de kluiten dan omdraaien. Anders worden je vakken steeds kleiner.

Ook heb ik eens gekeken op het knollenlandje. Waar éérst de rogge stond, daar zijn knollen gezaaid in augustus. Voor de koe. Maar ook voor onszelf. Want ze zijn best lekker.





Zoals je ziet is het nu nog vooral loof, en nog maar weinig knol. Als het goed is, en het blijft van dit mooie milde weer, dan worden de knollen nog wel groter.

Hoe ze smaken?

Nou .... eerlijk gezegd ......




Ze zijn wel errug pittig. Het is te vergelijken met radijs, dezelfde mosterdsmaak, maar dan nog sterker.

Je eet echt niet zomaar een hele knol op. Maar het is wel lekker om de knol fijn te raspen, en dan door de salade of door andere gerechten te doen, waar mosterd ook bij past. Het geeft enorm veel pit aan gerechten. Je kan de peper wel weglaten.

Bella eet ze ook heel graag. En bij haar houdt het ook parasieten op een afstand. Of dat voor mensen ook werkt weet ik niet, maar het zou me niks verbazen.

En ook vandaag .... weer een gezellige boel! Vorige week waren de twee jongsten thuis .... 





..... en vandaag de twee oudsten. Of eigenlijk de vier oudsten, want de aanhang kwam ook mee natuurlijk.

En ook dit keer gingen er pompoenen en uien en weet ik wat, mee terug. 

Volgende week in de familie-app komen dan geheid de recepten en foto's van het eten weer voorbij!😊

En tot slot, kocht ik vandaag een tweedehands karretje. Een aanhanger. Ik moet nog uitvissen hoe het werkt. Die hoge schotten kunnen eraf, en er zit een lier bij, dus hij kan kiepen. Nou we zullen vast veel lol hebben van dit karretje.





 Tot na het weekend weer!

😊🙋🌸




Zieke kip (2)

on vrijdag 11 oktober 2019





Och die arme kip, het gaat nog niks beter met haar.

Wel ben ik inmiddels helemaal op de hoogte van alle kippenziektes die er zijn en wat je er wel en niet aan kan doen. Lang leve het www.

Ik heb de kip in huis gehaald, en in een doos gestopt met warme lapjes, en wat kruiken. Want dat was het advies. Hou haar warm, dan geneest ze misschien vanzelf. Ook heb ik haar helemaal onderzocht.

Ik weet nu in elk geval, wat ze NIET heeft. Ze heeft géén wormen en bloedluis en vlooien en vastzittende eieren en gebroken poten en jeuk en kale plekken en diarree en opgezette poten en een poederkam ... en nog heel veel meer, heeft ze allemaal niet!

Pfjoe. Gelukkig, denk je dan. Maar wat dan wel?





Eén van de adviezen was om haar wat calcium te geven. Nou, pillen en supplementen hebben we niet in huis, dus moest ik wat verzinnen. Hoe maak je calcium? Ik heb een eierschaal fijngemalen, vermengd met water tot een papje, en met wat brood vermengd aan haar gevoerd.

Ze at het allemaal op. Maar werd ook daar niet beter van. Wat natuurlijk logisch is want dat werkt niet zo snel. Ik denk ook eigenlijk niet dat ze een calcium gebrek heeft, want die kippen eten de hele dag groenvoer.






Arme kip.

Ik zal je zeggen ik heb liever een dood dier dan een ziek dier. Een dier dat dood is is erg, maar dan is het voorbij. Het leed is geleden. Je kan hem netjes begraven in de compost, en dan is het voorbij.

Maar zo'n ziek dier, nee. Ik kan er niet aan wennen. Het haalt me helemaal uit mijn ritme. Want je wilt toch steeds even kijken bij die doos. Zit er alweer wat leven in de brouwerij? Nee dus.

Waarschijnlijk .... heeft ze de ziekte van Marek. En daar kan een kip helaas niet van herstellen. Nou, we wachten nog heel even af.





Maar behalve de zorg voor de kip waren er natuurlijk ook weer allerlei andere dingen gaande! Zoals de doos met die hele bijzondere tarwe, die aankwam!

Gauw openmaken. De hele oude bijzondere graansoort, die al eeuwen en eeuwen bestaat, hoe ziet die eruit?

Haha, nou, gewoon, als tarwe dus.








Als je niks weet van tarwe dan zie je hier niks aan. Maar als je wel eens echte tarwe korrels hebt gezien, dan zie je, dat deze soort wat langer en slanker is. Onze gewone consumptie tarwe is dik en rond, en zit vol gluten. Deze oude soort, is wat smaller, en waarschijnlijk ook wat vezeliger.

Sowieso heeft hij minder gluten. Och ja, die oude soorten zijn natuurlijk veel gezonder en beter voor ons. Maar de dikke ronde vinden we nou eenmaal lekkerder. Die zijn rijker, hebben meer bloem, en vullen sneller. Dus ik denk niet dat deze soort landelijk een dikke hit zal worden. 😊

Maar ik ga hem zaaien!!!




Herfst.

Herfst is ook appels, natuurlijk. En druiven. Er stond nog van alles, en het is allemaal weer ontsapt in de ontsapper. Appel-druivensap, dit keer.






De appels die we van Jacky kregen zijn erg zoet. Jacky had het al gezegd, ze zijn wat flauw van smaak. En dat klopt wel. Grappig, alleen maar 'zoet' is niet zo lekker. Dan mis je het zure accentje, wat een appel zo lekker maakt.

Omdat ze zo zoet zijn is het sap ook erg zoet. En daarom heb ik van een deel van het sap een stroop gekookt. Normaal, bij zoetzure appels, is de stroop wat zurig, maar van die zoete appels krijg je echte suikerstroop.

Bij mij werd de stroop rood, vanwege de druiven die er ook in zaten.








Ik heb maar een halve liter sap ingekookt tot stroop. Het kost zoveel gas, dat ik het niet zo vaak doe. Misschien weer een keer doen als de houtkachel brandt, zodat we de pannen op de kachel kunnen zetten.

Het is wel een hele bijzondere stroop. De smaak is heerlijk. Je kan het écht niet vergelijken met gekochte stroop.






Herfst.

Zo halverwege oktober komt het moment dat het laatste rondje wandelen met Brit in de schemer of in het donker plaatsvindt.

Dan moet ze weer een lampje aan haar halsband, en dan loop ik daar achteraan. Achter dat lampje. Want Brit zie ik niet in het donker. Die avondwandelingetjes in de schemering zijn bijzonder. De wolkenflarden van oktober suizen voorbij, hoog in de lucht, in de harde wind. Af en toe slaat een vlaag regen in je gezicht. De eerste bladeren dwarrelen rond.

Soms een flard van de maan, of een paar sterren.








Maar natuurlijk zijn al onze fietslampjes óf weg óf leeg, dus die haalde ik vanavond bij de Hema. Dat is ook vaste prik in oktober. Fietslampjes. Voor de hond, en de fiets, en onszelf.

Vroeger haalde ik een hele rits voor alle kinderen. Allemaal ook meteen een reserve setje. En toch waren die dingen altijd kwijt. Of ze werden van de fietsen gekaapt.

En dan 'leende' de één even het lampje van de ander, waardoor die weer géén lamp had als die net haast had. Enzovoort. Een gedoe was dat altijd met die lampjes!





In de Hema is het koopavond, en erg stil, en ik bedenk me, dat met al onze duurzaamheid en ons kringloopshoppen en ons consuminderen ..... dat dit soort winkels het dan wel erg moeilijk krijgen. En ik zou de Hema niet graag missen.

Dus, ik ga de Hema redden en ga vanavond wat kopen! Een paar stuks ondergoed, van bamboe (die hebben ze!) en een paar mooie winter-ovenwanten! En lampjes, en kaarsen.

Nou de aandelen schieten weer omhoog hoor! 😄😄







Zieke kip.

on woensdag 9 oktober 2019





'Boe-hoe-hoe ....  '  dat was Bella, vanmorgen.
'Wat is er Bella?'
'Het is woe-hoe-hoensdag! Ik mag verplaatst!'

Och ja, het is woensdag. Dan krijgt ze er een stuk weiland bij. Soms vergeet ik het, maar zij vergeet het nooit.

Inmiddels zitten we al op het einde van het weiland. Het gras is hier zo schraal, dat ik haar het hele laatste stuk ineens erbij geef. Het touw en de paaltjes gaan nu weg.

Wat je ziet in oktober, is dat het gras minder voedzaam wordt. Er zitten minder suikers in. Daarom worden de stukken weiland die ze er per week bij krijgt, steeds groter. En ben ik haar al een tijdje aan het bijvoeren.




En in de tuin is het nog steeds druk. Wat ik zoal doe?

Van de week heb ik het vak van de mais omgespit. Bed voor bed. Elke keer een dikke laag compost erop, dan omspitten, en dan groenbemesters zaaien. Dat zijn planten, die daar dan gaan groeien, en de voeding in de bodem vasthouden met hun wortels. Met de vorst vriest dat kapot, en dan kan je het in het voorjaar weer onderspitten.

Zo krijg je een mooie gezonde bodem. Vol mineralen, en diertjes enzo.





Maar vandaag ging het anders!

Ik had geen zin meer in spitten. Die dikke wortelkluiten van de mais, daar breek je zowat je rug op! Dus, dacht ik, we gaan het op het volgende bed een keer anders doen.

Ik heb de maisstengels kort afgeknipt en het onkruid ook. Toen ging er een dikke laag compost op. En ook nog wat derrie. Dat is gewoon stront, omgeroerd met water. Als je dat over een bed schept, dan komen daar vele wormen op af!

En daar weer bovenop, ging karton!





En dáár weer bovenop, gingen de restanten van de mais. Die mooie lange stengels, die waren helaas toch omgevallen en nat geworden. En Bella had eraan zitten vreten. Daar kan ik niks meer mee.

Dus dat ging op het karton.

Nu waait het karton niet weg. En volgend voorjaar halen we de bovenste laag weg, en als het goed is is de compost en de derrie daaronder dan hele mooie rulle aarde geworden. Zonder onkruidresten. En zonder dus te spitten.

We zullen het zien!

😊😊😊



Kom Brit, tijd voor ons rondje. En kijk wat bloeit er nog veel in oktober!!








Tot aan de vorst gaat dat gewoon door. De natuur zorgt wel goed voor haar insecten!






Nu hadden we ook een zieke kip. Al een paar weken is ze ziek. Geen idee wat ze heeft. Het is de kip op de foto hierboven, rechts onderaan. Het is de mooiste hen die we hebben. Niet dat het daarom erger is, want elk ziek dier is even erg.

Maar toch, ik vond haar zo mooi en zo sterk en met zo'n stralend verenpakje ... zo gek dat zij ineens ziek is. Het is er ééntje van De Gang, die vier kuikens van april. Herinner je ze nog?




Jan zei je moet ze wat wormenmiddel geven. Kippen kunnen wormen krijgen en daar erg ziek van worden. Dus dat heb ik gegeven. Aan alle kippen natuurlijk, want het moet in het drinkwater. Dus krijgen ze het allemaal. Maar dat is juist goed want het is besmettelijk.

En vanmorgen was de zieke kip weg. Nergens te vinden. Och, dacht ik, die is in een hoekje gekropen en daar doodgegaan. Want zo doen dieren dat.

Maar vanavond wankelde ze ineens weer rond. Nog steeds suffig, kop in de veren, geen kam te zien. Sneu hoor. Ik hou je op de hoogte.






En als ik dan zo het avondrondje loop, en de dieren voeder, dan vind ik zo hier en daar de eieren. Die stop ik in mijn zakken. Meestal gaat dat goed.

Maar niet altijd.





Want soms vergeet je ze. Zo had ik vandaag een paar eieren in de zak van mijn vest, van gisteren nog. De hele dag gewoon gedragen, niks van gemerkt, en gewoon mee gewerkt.

Vanavond waren er zowaar nog twéé heel.

Maar de derde was kapot. Alle struif zat in mijn kleren en de restjes schaal zaten aan de andere eieren vastgeplakt.

Je beleeft wat hoor 😄😄








Vanmiddag, regen, regen.

Van binnen, door het raam, ziet de regen er knus uit. Wel moet ik wennen aan dat vroege donker. Jullie?

Maar gelukkig dus, er is dus nog kleur zat!!