Adoeh seg!

on dinsdag 4 oktober 2022






Of ik bij ze kwam eten? Vroegen Wim en Jacky. Haha, zou je ziet het. Adoeh seg ... wat was dat lekker!!


En echte Hollandse kost vond ik van de week op de moestuin bij de Unit. Die tuin groeit nog steeds spectaculair, en dikke struiken boerenkool staan er en palmkool en preien en bossen en bossen peterselie.


De Oekraïners zijn volgens mij niet zo van die bladgroente-eters. Ze oogsten bietjes en worteltjes en courgettes. Maar het groen, is dan zeker toch typisch Hollands? Ik nam een tas vol bladgroente mee maar natuurlijk ook bieten. En venkel, en wat er verder zoal te vinden was. 






En ondertussen legden de mannen van ons team samen met Alexander een mooi werkrekje aan voor het gereedschap en ging de Prachtlint paal de grond in en ook het insectenhotel. Fijn dat dat nu ook allemaal klaar is.


Dat waren onze laatste acties op de Unit. Nu alleen nog af en toe hier naar toe om de tuin bij te houden. Het was echt leuk om hier een paar maanden regelmatig rond te lopen en de mensen te leren kennen. En te zien hoe zo'n vluchtelingenunit werkt. 







De zwaluwen boven ons huis maken hun trainingsrondjes alweer. In steeds grote groepen, vlak voor hun afmars naar warme oorden. En in de schemering klinkt 's avonds ook alweer het gak-gak-gak van de ganzen die in hele strakke formaties richting waterberging vliegen. Daar overnachten ze in de maanden dat ze bij ons wonen, van oktober tot april.


En ik haalde de wollen sokken uit de kast. Niks geen blote voeten en slippers meer. Nu een dik half jaar weer dat gedoe met sokken en met laarzen. Die ineens na een lange zomer stilstaan, lek bleken te zijn.






Najaar. 


Oók op de tuin, najaarswerk. Maar ik was afgeleid door Brit.


 

Verhuizen.

on zaterdag 1 oktober 2022








  



Plaatjes uit de oude doos. Van precies twee jaar geleden, oktober 2020. 


Toen bakte ik volop pompoentaarten en droogde zonnebloemenpitten, en toen lag de mais netjes uitgespreid op zolder te drogen, bij de kachelpijp. En toen waren we zelfs een weekendje naar Schier, lekker uitwaaien. En was er alle tijd voor het maken van een kruidenschriftje.


Dit jaar niet. Er zijn nu weer andere dingen. 


Ik bakte dit weekend géén pompoentaart, maar we reden naar Leiden met een deel van Lien's spullen. Ze werkt in Leiden, op het hoofdkantoor van Heineken, en gaat daar nu ook wonen. Dat wil zeggen, zodra het appartement af is. Het is van een vriendin, en daar gaan ze dus wonen, zeshoog. 








Spannend, een nieuwe woning. Het is nog niet eens af, zo nieuw is het. Op die onderste foto zie je hoe hoog het is. Ik bleef flink bij de reling vandaan. Pfff, mij te hoog. Daar in de diepte achter het gebouw komt een grote binnentuin. 


En aan de voorkant van de flat kijken ze uit op het centrum van Leiden. Nou ja, héél in de verte. En ook op bomen en op wolken!





Ook onderweg hadden we prachtige wolken vergezichten. Dan is zo'n reis een pleziertje!


Weer thuis. Waar ook volop verhuisd wordt. Ik kreeg van Lia en Paulus één van hun zelfgemaakte insectenhotels (echt supermooi gedaan!) en die staat nu tegen een zuidmuur te wachten op spinnen en miertjes en andere beestjes. Ik zag er al een kevertje naar binnen schuiven. 


Haha en dat is eigenlijk hetzelfde. Hij keek zeker alvast even rond in zijn splinternieuwe huis, op minstens zeshoog. Met óók een mooie tuin er helemaal omheen. En óók met uitzicht op wolken en bomen. Nee, onze insecten mogen niet klagen. Alleen, over de huur moeten we het nog hebben.😊








En ergens anders, in een oude mand, daar zit een verloren hennetje. Ze was al een tijdje zoek, en vandaag vond ik haar toevallig. Ik stond op de keukentrap en keek toen zó in een omgevallen mand, en daar ... zat de kip. Op een stel eieren. Ik kon niet zien hoeveel.


Maar dat wordt niks, eieren uitbroeden in een mand. Dat is niet warm genoeg, daar komen geen kuikens van. Dus ga ik haar eraf halen. Morgen. Of maandag. Een leuk werkje vind ik dat niet. Je gunt zo'n jong hennetje graag haar eerste broedsel. Maar helaas moet ook zij verhuizen. Volgende keer maar een beter plekje zoeken!






Verder vandaag wat klein opruimwerk. Zoals potten leegmaken. Alle inhoud gaat op de compost, en dan vegen, en hup er is weer een hoek opgeruimd. 


Weer een zomertuintje weg. Nog even, en de zomer is ook helemaal weg.






Felle zon blikkert op de warme houten muur, en een seconde later plást er een regenbui overheen. Het waait ineens hard en met donderend geweld kogelen de eikels op de dakplaten van de kapschuur. We schrikken ervan, de katten schieten naar buiten.


En na vijf minuten is het weer stil, en daar is het zonnetje ook alweer. 🌞 


 


Tja, het is écht herfst.


En waarom dan geen pompoentaarten bakken en zonnepitten drogen en mais op zolder leggen? Och, ik ben deze weken nogal druk met Prachtlint. We zijn nu dan wel 'geopend', maar achterover leunen is er niet bij. Nu moet dat netwerk van natuurparels er dus ook écht komen. 


Het is een geweldige uitdaging. Je krijgt er tonnen energie van. Eindelijk écht natuur aanleggen en alles hier vergroenen, en veel veldwerk doen. Maarre ... nu even niet hoor. Volgende week gaan we weer verder! 


Nu is het weekend, en einde middag zat ik lekker met Brit in de late zon. Nog even wat aardappels uit te zoeken. Degene met donkere plekken gaan in de meteen-op krat, want die zijn niet zo lang te bewaren.  En de rest gaat in de koelcel. 


  


 


Allemaal alvast een mooie en zonnige zondag gewenst!


🌞🌞🌞

Het oude schooltje.

on donderdag 29 september 2022





Vorige week waren ze al druk bezig. De slopers. Het oude schooltje waar wij vroeger leerden lezen en schrijven en rekenen, en ook breien, haha, en psalmversjes opzeggen en zingen en tekenen, nou, dat schooltje dus, dat wordt gesloopt. 


Deze week was het al bijna weg. 


Eerlijk gezegd was het een nogal lelijk schooltje. Een soort witte barak. Maar het was wel óns schooltje, en we keken er vanuit ons huis op uit. Een vertrouwd gezicht. En nu zit daar een groot gat.






Ik ben benieuwd wat hier komt. Huizen? Een mooi groen parkje? Nou, afwachten maar. Elke week als ik bij mijn moeder ben zijn ze weer een stukje verder.


Ondertussen, hoe gaat het op Moeskers Moestuin? Het heeft flink geregend bij ons en de courgette planten geven nu weer vruchten. Het zijn wel kleintjes, dat wel. Want de dagen zijn kort. Maar ze hebben precies het goeie formaat voor in de ontbijt-pannenkoek.






En Lien en ik wandelen tussen de buien door lange einden met Brit, en genieten beiden van de ontzaglijk mooie luchten. We zijn allebei enorme wolken liefhebbers.






Vanmorgen was ik ook nog bij de overbuurtjes. Wim is aan zijn voet geopereerd. Het was nogal aan ingreep en nu mag hij er zes weken niet op staan en lopen. Het been moet omhoog, dus hij moet liggen. En dat is wat, als je verder fit bent.


Ik liep erheen door het bos, dat hij 45 jaar geleden geplant heeft. Het is een wonderschoon bos, heel smal, maar wel een écht bos. Met hoge loofbomen en bloeiende struiken en een bospad helemaal er doorheen. En vergezichten aan beide kanten.





Deze mooie plek is natuurlijk ook een echte parel. Behalve het bos zijn er verder ook overal bloemen, ook nu nog, en fruitbomen. En een mooi vijvertje. En het wemelt van de insecten en vogeltjes.


Bloeiende plantjes tussen de tegels mogen soms gewoon blijven staan.








Het is zo'n plek waar je blij van wordt! Zo'n plek waarvan ik hoop dat we er nog véél van gaan helpen ontwikkelen, de komende jaren hier in de gemeente Staphorst!


Zelf hebben we besloten dat ons weiland nu ook een bos gaat worden. Nu de koeien weg zijn kan dat. Er zijn allerlei manieren om boompjes te bestellen, mocht je ook dit soort plannen hebben. Zoals via www.meerbomen.nu


Daar worden bomen gevraagd en aangeboden. De organisatie verzamelt overtollige bomen bijvoorbeeld uit natuurgebieden en bossen en van particulieren, en plant die elders terug. Of biedt ze gratis aan.  Ik heb er 1000 besteld. Haha, het zijn meestal zaailingen hoor. Dat zijn takjes. En of ik ze krijg is natuurlijk de vraag. Maar op ons weiland en ook in het Prachtlint kunnen we vele bomen kwijt.


Maar goed, dat is voor november. Nu zijn de aardappels aan de beurt. Die moesten uit de grond. Want ...





.... er is helaas een probleem. Een deel van de aardappels is rot. Zoooo jammer. De oogst is enorm, tot wel 6 kilo per plant. Maar een deel daarvan is dus rot. Alsof de natuur zegt, ja hóór es, we gaan het niet te gek maken!  


Ze zijn echt vies, de rotte, er loopt een soort zetmeelslijm uit. En nu maar hopen dat de rest goed blijft, in de kratten in de koelcel. Eerst blijven ze nog een paar dagen buiten liggen, dan krijgen ze een sterkere schil.


En dan de boontjes. Lekker in de zon boontjes afknippen. De foto is een beetje mislukt, maar ik wou je laten zien dat de planten al bijna verteerd zijn, en dan kun je je droogbonen zó plukken. Die zijn inmiddels droog en moet je nog een tijdje laten na drogen. Tot ze knisperen. Dan kun je ze makkelijk oogsten, en bewaren, liefst in een katoenen zak.







 

Oók weer parels!