Posts tonen met het label mood-blog. Alle posts tonen
Posts tonen met het label mood-blog. Alle posts tonen

Impulsief.

on maandag 29 oktober 2018




Je geld .... kun je maar één keer uitgeven.

Dus moet je daar wel een beetje over nadenken. Wat koop je? En vooral, wat koop je toch maar niet? Over het algemeen zijn Paul en ik niet van die 'impuls' kopers, maar ik moet eerlijk zeggen, soms ook weer wel. Vooral ikzelf. En vooral ... de  laatste tijd.

Dat komt omdat ik hier op het platteland echt mijn draai heb gevonden. Ik hóór hier. In het Gooi had ik niet zo'n last van impulsieve aankopen. Mode, exclusief eten, cosmetica, interieur, het laat me vrij koud. (dutmieniks, zeggen ze hier 😊)
.    
Maar hier ligt dat heel anders. Ik vind alles leuk! En word ineens hebberig. Van simpele dingen, zoals een mooie grote ton voor veevoeder. Of zaden van bepaalde bonen, of een mooi stuk gereedschap.





Zo kan je zomaar ineens verbaasd staan over jezelf. Dan dacht je altijd dat je een sober en niet-materialistisch persoontje was .... maar dat kwam gewoon omdat je tussen spullen zat die je niet boeiden.

Ga je ergens anders wonen, en blijk je gewoon een grote hebberd te zijn. En last te hebben van impuls aankopen.

Tot nu toe valt de schade gelukkig mee. We hebben een jaarlijks budget voor gereedschap en verbouwingen, en dat is nog nét niet helemaal op, voor 2018.

Maar toch, de tuinfrees (rond de 600 tot 800 euro) komt er niet. Dat was ook zo'n impuls, vorige week, toen ik het spitten even spuugzat was. En je bent hier omringd door zoveel mooi gereedschap, dan komt de verleiding om dat ook te kopen. Maar dat roggeveldje gaat gewoon nog even met de hand. En in het voorjaar, als het Grote Spitwerk weer begint, dan huur ik gewoon zo'n frees, voor een week.

Dat scheelt onderhoud, en plek, om zo'n ding te stallen, en ook heel veel geld.

💰💰💰💰💰💰💰💰



Liek en Lien hielpen vanmorgen even met boontjes doppen. Zegt Lien ineens, mam ik hoor een raar geluid!


 


Ik dacht dat het kwam door haar blessure. Want ze heeft zondag een stok flink hard op haar oogkas gehad, bij het spelen met Brit. En ze heeft er erg hoofdpijn van. Gelukkig géén beschadiging van het oog, we zijn al bij de dokter geweest. Maar, ik dwaal af.

'Ik hoor niks.' zei ik.
'Ja maar mam jij bent ook doof.'

Nou, dóóf, nee hoor, een beetje hardhorend misschien. Maar wat Eline hoorde was het open knisperen van de bonendoppen. Als die gedopt zijn, draaien de droge hulsen langzaam open, en dat maakt een geluidje.

Schijnt. (Ik hoorde het niet.)







Jaja het was weer echt een maandag. Huis, tuin, was, dieren, klusjes, zoals zaden en tomaten bergen, en helpen met de omheining voor de koeien.

Die koeien, en alle dieren die we hebben, dat is ook zoiets. Die kwamen hier allemaal zo snel.

Goed en lang over nagedacht? Nou neu, niet elke keer.
Impulsief? Ja, een beetje wel. Soms.

Als ze er eenmaal zijn, dan verandert je leven voorgoed. Als je dieren hebt, dan verandert er iets van binnen. Je krijgt er verantwoording bij. Je moet voor ze zorgen. Ze zijn totaal van jou afhankelijk.







Dieren zijn een verrijking. Ze leren je veel, ook over jezelf. Ze leven instinctief en daar kan een mens veel van leren.

Instinctief, misschien wel beter dan impulsief. 😊


🐂🐄🐓🐤🐮🐶🐱




Ritme.

on vrijdag 19 oktober 2018



Alles heeft een ritme. Was dat niet ooit de titel van een songfestivalliedje?

Maar het is echt waar. Ritme, dat vind je overal terug. Er zit ritme in een dag. Wat doe je 's ochtends, wat 's middags, wat 's avonds. De één als ochtendmens doet de bulk van het werk in de ochtend, de ander in de avond.

Pieken en dalen. Werken en uitrusten. Opbouwen, en weer afbreken en opruimen. Alles gaat met golven.

Ik moest daar vandaag op de tuin aan denken. Maar eerst ... nog even de laatste twee tomatenrecepten van dit jaar. En dan zijn ze bijna op, onze tomaten. Wat er nu nog vanaf komt eten we gewoon rauw, op brood en in de sla.






In een grote pan kookte ik zo'n veertig overrijpe tomaten, in een bodempje water, tot het goed borrelde en alle tomaten zacht waren. Toen gepureerd, gezeefd, en weer gekookt. Héél lang gekookt, want dit keer moest het puree worden.

Er ging dus helemaal niks anders in dan alleen maar tomaten. Nou ja, en één handvol basilicumblaadjes.

Uiteindelijk in twee pannen is het helemaal ingekookt tot dikke puree. Op halfhoog vuur duurde dat wel anderhalf uur. Maar dan heb je ook wat. Die puree is heerlijk zoet en smaakt echt naar de zon!!

Giet het in kleine schone potjes, en zet die een paar minuten op de kop, en dan weer rechtop. En lik vooral de pannen en schalen goed leeg. Je weet echt niet wat je proeft. Dit is een heel ander kaliber dan die puree uit blikjes.

Zoveel tomaten, en dan maar acht van die kleine potjes. Daar gaan we dus goed zuinig op zijn deze winter!





En het allerlaatste tomatenrecept (denk ik) dat zijn de gedroogde tomaatjes. Die overal zo lekker bij smaken, en waar je heerlijke rode pesto en tapenade van kan maken. 

Leg goed rijpe tomaten in partjes op bakpapier, en giet er wat olijfolie over. Dan bestrooien met peper, zout, geperste knoflook, en wat verse tijm, en zó de oven in. Op 80 graden. 

Handig is om dat te doen als je de oven net gebruikt hebt.

We moeten even wachten op het eindresultaat want bij ons staan ze nu nog in de oven. Het duurt wel een uurtje of wat.

Dus .... 







..... neem ik je weer mee naar buiten. Naar het mooie frisse oktoberweer van vandaag. Fris en zonnig.

Het ritme van de seizoenen. Dat merk je goed als je een tuin hebt. In het voorjaar bouw je alles op, en nu, in het najaar, breek je het weer af.

De planten zijn verdord, en voor velen is het moeilijk om dan nog de energie te vinden om in de tuin te werken. Het frisse en veelbelovende is eraf. Alles kwijnt. Er groeit niks nieuws en er is niks meer te beleven.

Maar zo zie ik het niet. Afbreken is nét zo inspirerend als opbouwen!








Als je je tuin afbreekt, in oktober, dan ga je met de natuur mee. Kijk maar goed om je heen, hoe mooi de natuur z'n zaakjes ook afbreekt. Bladeren worden rood en bruin, het kostbare bladgroen wordt in de bomen teruggetrokken. Het leven wordt teruggetrokken naar binnen en naar beneden.

Terug naar de kern en naar de wortelstelsels.

De omhulsels van planten worden bruin, en de zaden daarbinnen worden dik en vol. De zaden worden sterk zodat ze een winter kunnen overleven, en volgend jaar tot nieuwe planten kunnen groeien.







Eén voor één gaan de palen omlaag. Dezelfde palen, die in april uit de schuur kwamen, knipperend tegen het felle licht, en een maand later trots en fier de bonenplanten droegen. Maanden lang.

De bonen werden zwaarder en zwaarder, maar de palen gaven er niks om. Nu liggen ze weer plat en worden ze opgeborgen. Winterrust.

De draden, die in het voorjaar sterk en stevig spanden langs die palen, zijn doorgebogen onder de zware gewichten, en hangen slap. Ze worden losgemaakt, schoongeveegd en opgerold, en gaan de schuur in.






Afbreken ..... treurig? Welnee! Het past precies in het ritme van de seizoenen.

Want stel dat alles steeds maar doorgroeide en steeds maar groen bleef. Doodmoe zou je daarvan worden!! 😊😊

Alles wordt opgeruimd, en ik berg het in de schuur, en Moeder Natuur bergt alles netjes op onder de grond. Tot in maart, dan komt het weer boven. 







De natuur is er klaar voor. De zaden zijn af. Mission Accomplished.

Nu op naar de winterrust.

Zelf ben ik nog lang niet klaar met afbreken en opruimen op de tuin, de hele oktobermaand kun je me daar zeker nog vinden. Maar afbreken, echt, het is minstens nét zo mooi als opbouwen.




En dan tot slot .... wat schaft de pot??




Vrijdag he? 😉😋



(ps ... de tomaten in de oven zijn nog steeds niet klaar, je ziet ze morgen)


Niet zeuren.

on zaterdag 28 april 2018





Met een groepje vrijwilligers van de natuurbeschermingsvereniging liepen we vanmiddag een mooie wandeling over de dijken langs de IJssel.

Bij Hattem. Een eeuwenoud stadje.


Dijkpoort Hattem (van Tom de Baets)




Ik wil niet zeuren hoor maar we zagen in al die weilanden eigenlijk geen enkele weiland vogel. Waar ze zo'n tien jaar geleden nog met honderden vlogen, hoorde ik. En zoveel meer dingen verdwijnen. De insecten, de patrijzen, de bijen, de kikkers, de salamanders,

De natuur slipt als fijn zand door onze vingers heen, waar we bij staan.

Maar nee, we gaan niet zeuren. We gaan er wat aan doen.

Hoe? Dat weet ik nog niet precies. Als bestuurslid van deze vereniging ben je wel in de positie om her en der aan tafel te schuiven. Om mee te praten. Om mensen te enthousiasmeren en ideeën te delen.









We hadden er vandaag mooie gesprekken over. In deze vereniging zitten heel veel personen die erg veel weten over de natuur. En die ook simpele tips hebben over hoe je met kleine veranderingen veel natuur kan beschermen.

Hoe breng je dat bij de juiste personen? Voorlichting? Via de gemeente? Via scholen?

En verder, je kunt ook op zoek gaan naar die dingen die al wel goed gaan. Want die zijn er ook. Want er zijn veel méér mensen bezig om de natuur te redden.

En die mensen dan opzoeken?






Ik ben erover aan het nadenken.

Als je tips hebt of wil meedenken, heel graag. Mail me gerust. Of kom je ideeën delen hier aan de eettafel. 😊

Haha, maar die eettafel is op dit moment bezet. Door een stel vriendinnen die iets te vieren hebben. Ze hebben een klein wijn-proeverijtje bedacht. En Paul en ik mochten meedoen.

Maar wij moeten vroeg op allebei ... en al die verschillende soorten wijn ... pfff ... migraine ....  😞





Het was weer een mooie week. Met ziekte, en met weer beter worden. Met zon, en met af en toe wat frisse regen. Met stomme fouten maken, en ze weer herstellen.

Met zeuren ... en met oplossingen bedenken.

En natuurlijk ... met vele vele nieuwe piepkleine Pino's en Pina's. Elke dag komen er kuikentjes bij!




Fijn weekend!


🐣🐣🐣🐣🐣🐣🐣🐣