Hoog bezoek.

on dinsdag 16 oktober 2018




Ook vandaag weer kregen wij bezoek van het verzorgingstehuis uit Staphorst. Dit keer waren het meest dames, en ik had beloofd om ze iets te laten maken 'met wol'.

Met mooie pure schapenwol, van de schapen die vorig jaar bij ons op het weiland liepen. We hadden nog een zak met van die donkere wol. En wat we gingen maken? Nou, een speldenkussen leek me wel leuk. Veel van de dames die op bezoek komen hebben hun hele leven hun kleding zelf gemaakt, dus een speldenkussen naaien moet wel te doen zijn.

En die wol, die kan dan mooi daarin gestopt worden, als vulling.

Vorige keer waren er zes heren die op bezoek kwamen, en nu zouden er dus zo'n vijf of zes dames komen, dacht ik ......

...... maar vanochtend werd ik gebeld. De animo voor dit uitje was groot. Veel mensen wilden graag mee, op het laatste moment nog wat extra zelfs. Of ik misschien achttien gasten kon bergen?

Achttien??




Achttien gasten!

Samen met de begeleiding en wijzelf komen we dan dus op ruim vijventwintig. Oeps.

In overleg met de coördinator besloot ik dat er dan ook een buitenactiviteit bij komt. Dan is er veel meer plaats, en dan kunnen de gasten ook wat rondlopen, wie dat nog kan en wil. En wat die buitenactiviteit dan moest wezen?

Bonen doppen? Aan een grote tafel onder de kap? (Zouden ze dat wel leuk vinden?)







Gelukkig kwam er hulp opdagen. Ik had dit keer niet veel mensen gevraagd om te helpen, omdat ik niet op zo'n grote groep had gerekend. Maar gelukkig, de personen die kwamen helpen stonden hun mannetje!!

Achter mijn naaimachine werden snel extra hoesjes genaaid voor de speldenkussentjes. Er werd koffie en thee gezet en koek rondgedeeld. Er werden gesprekken gevoerd met de gasten. Iemand reed een rolstoel helemaal naar het weiland, omdat de dame in de rolstoel wel graag de koeien wilde zien.

Kortom, ook met weinig 'helpende handen' kom je een heel eind, als die handen praktisch en goedgeefs zijn!







Er waren ook een paar heren meegekomen, wat heel fijn was, want één van die heren kon uit de voeten met de naaimachine, toen die vast liep. En voor de heren was op het erf ook genoeg te zien.

Het was echt een leuke middag! Ook voor ons, de begeleiders! Je doet iets voor een ander maar ondertussen doe je het ook voor jezelf. Ouderen hebben vaak prachtige verhalen, en humor, en gezelligheid, en och, ik wil elke maand wel zo'n middag! 😊

Iedereen heeft uiteindelijk een kussentje gemaakt, en wat mooi was om te zien, hoe de één de ander hielp. En hoe makkelijk men nog naald en draad hanteert. Veel van de dames droegen de traditionele Staphorster kleding, en de afwerking van die kleding is vaak helemaal nog met de hand genaaid.

Ja dat had ik graag willen laten zien, die mooie details van rokken en omslagdoeken .... maar helaas was er haast geen tijd voor foto's.






 Alleen natuurlijk na afloop, toen iedereen al weer weg was.



haha zie je waar Brit naar kijkt??

Ik kon niet overal bij zijn, maar aan de bakken met bonen zag ik dat er toch ook flink gedopt was. Ja dat heeft bijna iedereen hier in zijn kindertijd nog moeten doen, elke winter, bonen doppen.

Iemand van de begeleiding vroeg of ze de bonendoppen mee mochten nemen. Daar zag ze namelijk een creatief project in.

'Wil je dan een foto sturen wat je ermee maakt?' vroeg ik. Dat was natuurlijk goed. En zo kom je weer aan nieuwe ideeën. Ik zal het hier tzt laten zien.








Het hoog bezoek is weer weg.

En op één van de kopjes zit nog het prijsje van de kringloper. Jaja, dat heb je dan soms, als juffrouw vlug-vlug.

Helpende handen.

on maandag 15 oktober 2018





Na ruim tachtig kinderverjaardagen bij ons thuis is het groot feest als je op de verjaardag van een van je kinderen een keertje niet hoeft te organiseren en te zorgen, maar gewoon op de trein kan stappen en bij je kind aan de taart kan schuiven.

Maar ook .... wat gaat de tijd snel!!

Zo'n kind van je, dat er toch nog maar nét is ... en dat nu al helemaal zelfstandig is, en haar droomleven leeft. Studie zo'n beetje afgerond, en ze woont met twee vriendinnen in een appartement aan het Singel in Amsterdam.

Nou, wij gingen daar dus op verjaardagsvisite. Ikzelf, en moeder en broer en zus. Allemaal naar Amsterdam. Haha wat een boertjes van buuten zijn we!








Vooral voor mijn moeder een hele onderneming. Eerst die wandeling van Centraal, langs de grachten, naar het huis. Die grachten en bruggen, het is echt heuvel op heuvel af. Maar mijn moeder hield zich kras en wandelde goed mee.

Dan kom je bij het huis. Vijfde verdieping moesten we zijn. Lift? Hoezo lift? Nee hoor, is er niet.

Enfin, we zijn uiteindelijk allemaal boven gekomen. Inclusief oma. Alwaar Eline een geweldige verjaardag had gefixt, voor de hele familie van beide kanten. Echt top!








En toen was het weer gewoon maandag.

En lagen er allerlei spoedjes. Want vorige week was er het een en ander blijven liggen, door ziekte en door wat tegenslag.

Zo ligt er een doos tomaten. Echt, heerlijke zongerijpte tomaten. Maar die moet je niet de hele tijd laten liggen. Elke keer als ik daar langs kom hoor ik ze roepen ... allo allo .... hier zijn de tomaten ... en wij rotten langzaam weg ..... 

.... dus vanmorgen ben ik daar maar mee begonnen. Om zeven uur was ik aan het ketchup koken. Ach, het is niet moeilijk, maar je moet er even een moment voor vinden.

Neem de rijpste en zoetste tomaten die je hebt. Voeg er per kilo één groene paprika aan toe, een ui, een paar knoflooktenen, een half pepertje, een paar kruidnagelen, een handje verse koriander, een eetlepel zout, 35 cc azijn, 30 gram suiker, en kook alles met wat water in een uurtje gaar.





De vorige keer dat ik ketchup maakte was deze wat aan de dunne kant. Die vorige lading ketchup gebruiken we nu als saus, in pasta's enzo.

Dit keer mag de ketchup wat dikker, dus ik heb er, net als bij jam, wat geleisuiker aan toegevoegd. Per kilo tomaten een half zakje geleisuiker. En na het koken heb ik de ketchup dit keer ook gezeefd.






En voila, weer een mooi deel van de zomerse groente oogst zit achter glas.

Verder is er nog zoveel te doen deze week. Eerlijk gezegd ben ik een klein beetje gestressed. Er is namelijk veel werk blijven liggen.

De tarwe is uiteindelijk nog steeds niet gezaaid. En Bella de koe heeft in no time het weiland leeg gegeten en ze moet nu eigenlijk verplaatst. En morgen krijgen we hoog bezoek. En er is veel te doen voor de natuurvereniging.

Maar gelukkig .... is er ook veel hulp. Zoals de handen van zus en moeder die de bonen hebben gedopt vandaag.








Helpende handen dat is echt goud waard.

Mijn moeders handen met die vertrouwde ring die ze al zolang ik me kan herinneren draagt .... nou, ze heeft een hele doos vol met bonen gedopt.

En de handen van Marjan, ook aan het doppen, maar het zijn ook handen die graag dieren verzorgen. Ze loopt gewoon het weiland in en geeft Bella een uitgebreide poetsbeurt. Niet iedereen durft dat zomaar.

Bella is groot. En sterk. En soms nogal onstuimig met de horens.







En nog méér hulp.

Aan het eind van de middag stond er een doosje in de bijkeuken. Terwijl ik even weg was, was dat langs gebracht.

Als voorbereiding op de visite van morgen stond er een doos met handwerk klaar. Het zijn spullen waar ik heel blij mee ben want het scheelt mij morgenvroeg heel wat voorbereidend werk!

Dankjewel Renske!





Benieuwd wat dat is? Nou, je leest het morgen wel. 😊





Use it up, wear it out, make it do, or do without.

on vrijdag 12 oktober 2018





Het is een verschrikkelijk ouderwets rijmpje. Al jaaaaaaaaren oud.

Use it up, wear it out ... daar had ik het al eerder over. Het betekent ... gooi je spullen niet weg, als je er zat van bent, of als je teveel hebt. Maar gebruik je spullen tot ze helemaal versleten zijn. Recycle ze desnoods.

Ouderwets? Het is tegenwoordig in de mode om spullen weg te doen, en 'minimaal' te leven. Maar al die weggegooide spullen, die moeten elders weer worden verwerkt. En uiteindelijk komt het op de afvalberg.

Beter is het om niks weg te doen en alles te verslijten. Hou het bij je. Produceer zo weinig mogelijk afval.









Ik moest er vandaag weer aan denken.

Wat was het geval? Ooit, in een impuls, kocht ik tien groene vesten. Tien! Omdat ze waren afgeprijsd van 65 euro naar 9,95, en toen dacht ik, altijd handig, tien van die degelijke warme vesten. Bijvoorbeeld voor ons tassenteam. Als we ergens tassen staan te verkopen en kleumen van de kou.

Nou, Petra kreeg er één en Betty kreeg er één en Nicolette had er zelf al één gekocht. En ik had er zelf natuurlijk ook één.

Toen waren er nog zeven over.





Grappig genoeg .... ik heb ze nog steeds.

En af en toe geef ik er een weg. Aan Mirjam, die mij zoveel helpt op de tuin. En Karin kreeg er ook eentje, zo'n twee jaar geleden. Ze draagt hem heel vaak.

En nu komen we bij het volgende deel van het rijmpje:

...... make it do ....

Dat betekent, dat als iets kapot gaat, dat je het dan repareert. 'Make it do' betekent 'zorg dat het werkt'. Logisch? Nou, ik dacht het niet. Zo vaak worden dingen weggegooid als er een rits kapot is of iets afgebroken. Doe maar weg. Geen tijd om te repareren. Of we weten niet meer hoe dat moet.

Karin kwam vandaag langs met dat vest. De voering van de mouw was helemaal uitgescheurd. 'Wil je dat maken?' vroeg ze.






Mijn eerste reactie was ..... yak ..... zo'n voering naaien ..... zo'n glibberige voering weer netjes aan elkaar krijgen, wat een werk. Géén zin in! Ik heb nog vijf van die vesten liggen, ze krijgt wel een nieuwe.

Ja zo gaat dan dan. (Kwam ook wel door de verkoudheid. :)

Maar vervolgens kwam gedachte nummer twéé langs. Je kunt wel steeds roepen dat we niet zoveel moeten weg gooien, en dat we spullen moeten opmaken en repareren, en ondertussen doe je zelf een vest weg dat nog best te maken is! Oooooooo ..... hypocriet!

Oke oke. Op zoek naar zwart garen en naar een naald.





En het viel best mee. Het was niet eens zó erg kapot. Gewoon met overhandse steken is het  dichtgenaaid. Best een leuk werkje ook nog.

Netjes is het niet. Dat hoefde ook niet want het zit aan de binnenkant. En stevig is het wel.

En wat een voldoening als het af is!







Het allerlaatste deel van het rijmpje .....

...... or do without .....

... dat is een heel ander verhaal. Dat betekent, koop het gewoon niet. Doe gewoon zonder. 

Daar moet je stevig voor in de schoenen staan! De mens is van nature nou eenmaal een hamsteraar (d'r mocht es oorlog komen of een ramp ofzo) en legt graag voorraden aan en koopt graag spullen. Véél spullen.

Tien groene vesten bijvoorbeeld. 😊





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...