Say cheeeeeese!!

on woensdag 24 november 2021





Hallo ..... en goeienavond!😊😊 Daar ben ik weer. Ondanks de lange avonden komt het er niet altijd van om regelmatig te bloggen. Daar zijn vele redenen voor. Zo ligt er hier vóór mij op tafel bijvoorbeeld een enorme stapel boeken. Ik ben er nu in een paar tegelijk bezig. Sommige boeken herlees ik, andere zijn splinternieuw.  


Daarnaast ben ik met een cursus begonnen. Dat kwam, door iets wat ik in één van de boeken las. Daarover straks meer. 


Tot slot is het druk in de vereniging. We zijn aan het proberen om de boel goed in kaart te krijgen. Met minder mensen tóch de boel goed te laten reilen en zeilen. En ook zijn we met een klein groepje, een soort van denktank, bezig om te kijken wat we hier in de regio nog meer kunnen doen aan groen en diversiteit. En ...... er lijkt iets héél moois uit voort te komen! Maar ik kan er nog niks van vertellen, want het is nog niet eens besproken in het bestuur. Als dat gebeurd is, dan deel ik het hier uiteraard. Wie weet kan een ander daar ook weer wat mee, en ik hoop natuurlijk dat jullie dan weer mee denken en leuke tips voor ons hebben!


Dus, dat plan, dat wordt nog vervolgd!


Nou, dat allemaal ter inleiding. Maar verder. Hoe lopen de dagen hier?







Het had hier tóch gevroren, een paar dagen geleden. Nou, ik blij dat die pompoenen op zolder lagen! Je wordt er toch altijd weer door verrast, door Jack Frost. 


Mijn tip: vertrouw niet alleen op de weerberichten, maar oogst wat er nog te oogsten valt, en leg je kwetsbare oogsten NU alvast op een vorstvrije plek. 


Verder is het prachtig weer. November op zijn mooist.


 





De eenzame paddenstoel, die dwars door onze trouwlakens heen groeide, heeft zijn hoedje inmiddels wijd opengeklapt. Hij heeft nog een paar dagen geleefd, en toen ......


....................................







...... BAM! Omgevallen.


Was het een hond? Een kat? Of was het paddenstoelen-moeheid? We zullen het nooit weten. Maar hoe dan ook, hij is er niet meer. En het geeft niks, want het belangrijkste van paddenstoelen zit onder de grond. Daar zit de enorme zwamvlok, met alle sporen. Die blijft gewoon leven, zolang de grond niet wordt omgeroerd.


Dus heb ik hier op deze plek ook niet gespit. Het is de plek waar de knollen staan voor de koeien. Ze hebben er al heel wat van opgegeten, al een kwart van het veldje is leeg. Dat heb ik nu afgedekt voor de winter. Langs de rand wat kranten (tegen het kweekgras) en dan een laag rijke compost, en tot slot een dikke laag maaisel en hooi erop.






Haha en terwijl ik daar bezig was stonden B en B aan de andere kant van het draad te kijken. Wat ik aan het doen was. Want dat knollenveld vinden ze erg boeiend. En daarna, gingen ze elkaars kop krabben.


Koeien hebben vaak jeuk tussen de horens. Ze vinden het heeeeeerlijk als je ze tussen de horens krabt. En nu deden ze dat bij elkaar. Het was een prachtig gezicht!







Op het roggeveldje ging het niet goed. De rogge kwam heel slecht op. Ik denk dat ik te oud zaad heb gekocht. Wat heel stom is, want ik had zelf nog genoeg vers zaad liggen, van de afgelopen oogst. Maar ik had toch maar zaad gekocht, en had daardoor nu dus deze strop.


Altijd je eigen verse zaad gebruiken. Ik zeg dat tegen iedereen maar deed het zelf dus niet. Dus moest dat hele veld weer opnieuw. Ik heb alles bij gezaaid, overal waar lege plekken waren. Het voordeel was wel, dat ik ondertussen mooi even tussen alle rijen kon wieden.


Nu hopen dat het alsnog goed komt.






En ook probeer ik mijn mobieltje iets nieuws te leren. Want ik ben tegenwoordig vaak alleen aan het werk, heb dan m'n handen vol, en kan dan niet tegelijkertijd foto's maken. Maar je kunt op afstand foto's maken, door je camera ergens neer te zetten en dan een bepaald woord te roepen.


Bijvoorbeeld CHEEEEEESE.


Dus dat ben ik aan het uitproberen. Haha. Het is nog wel even oefenen. Vooral om de juiste hoek te pakken te krijgen. Ik wilde dat maaisel laten zien maar het is steeds nét mis.







Foto's van het maaisel. Ik had weer nogal wat nodig. Want ook op het bietenbed komt zo'n dekbedje voor de winter. Ook hier, éérst weer die kranten langs de randen. Ik laat het maar weer even zien, omdat die rand van kranten ook een handige manier is om je bed weer wat groter te maken.


Want in de loop van de zomer pakken de wilde kruiden steeds wat van je tuin af. Op deze manier krijg je dat makkelijk, en zonder spitten dus, weer terug!







Op dat bed stond ook nog een rij winterwortels, en die heb ik laten staan. Gewoon, het maaisel eromheen leggen.


Nou. Poe hee. Even een bakkie!





Die wortels he, dat is écht mooi spul. Wortelen kun je overal voor gebruiken. Je kunt er wortelburgers van maken. En heerlijke salades, midden in de winter, van rauwe geraspte wortel, met wat gember, citroensap of rabarbersap, en wat honing. 


En soepen, en stoofschotels met rundvlees, en hutspot, en smoothies, en nog zoveel meer. De winterwortel is echt een basisvoedsel! En het mooie is dat je hem helemaal niet vóór de vorst hoeft te oogsten. Vorig jaar heb ik hem de hele winter op de tuin laten staan, ook met die vorst toen, en hij werd steeds maar lekkerder en zoeter!


Het is wel zo, dat je er, als je géén gif gebruikt, misschien wat worme-gangetjes in krijgt. En dat je eigen wortels misschien niet zo mooi gelijkvormig zijn als die uit de winkel. Maar de smaak is véél sterker en véél lekkerder! En die wormsteekjes ...... die heb je er zó uit met een mesje.







Ik neem elke week een emmer vol wortelen mee, van het land, spoel en borstel ze even grof af, en bewaar ze buiten in een emmer water. Dan blijven ze knapperig en fris. En de hele winter door eten wij wortelen. Tot wel ver in het voorjaar.









En die cursus? Waar ik aan ben begonnen? Dat kwam door het boek 'When there is no doctor'. Dat is een boek dat goeie raad geeft voor wanneer er in een noodsituatie eens een keer geen dokter voorhanden is. Wat je dan zoal zelf kunt doen. Het gaat er vooral over hoe je je kunt voorbereiden op zulke situaties. Zonder paniekerig te zijn hoor. Het is een fijn en leerzaam boek.


Maar door dat boek, heb ik besloten om deze winter maar weer eens mijn EHBO kennis op te frissen met een cursus. Op de sportschool moesten we elk jaar zo'n cursus doen. Maar die kennis raak je kwijt, als je het nooit oefent. En wie oefent nou ooit een reanimatie?


Aanstaande zaterdag is de cursus, in Zwolle. Ik ben nu bezig met de theorie. Dat is heel boeiend, heel levensecht en interaktief. Maar je moet wel stalen zenuwen hebben want de derdegraads brandwonden en afgerukte ledematen vliegen je om de oren.


Ik zal maar geen plaatjes laten zien. 😉




 






Net als bij Jamin.

on zaterdag 20 november 2021





Een stuk of wat pompoenen die nog buiten lagen zijn naar zolder verhuisd. Want er kwam nachtvorst, zei Buienradar. En toen later kwam er ineens weer géén nachtvorst. Maar ja, toen lagen ze er al. 


Of er nu niet allemaal muizen aan die pompoenen gaan knabbelen? Daar boven in het hooi? Nee, daar ben ik niet bang voor. Want er zit daarboven namelijk een wachtpost. Een kleine felle wachtpost, waar geen enkele muis aan ontsnapt!








En verder zijn overal op de twee hooizolders(tjes) in allerlei hoekjes weer wat van de spullen van Miriam en Mike opgeborgen. 


Haha, en heel grappig, ik was daar nét mee klaar ...... 







...... en toen kwamen ze gisteravond langs met in hun achterbak nog weer allerlei hout en planken die we mochten hebben. Dus hopelijk is er nog wat rek en vinden we nog wat plek, op die zolders. M en M bleven nog even, en we hebben het gehad over hun op handen zijnde emigratie. Ik vind het wel wat. Miriam is zo'n fijne vriendin. En dan straks .... woont ze zomaar ineens patsboem ... op La Palma.


Daar kunnen wij niet zomaar even heen. En andersom zal ook niet zomaar gebeuren, omdat zij daar gaan pionieren op een wild terrein, met daarop een huisje dat helemaal verbouwd moet worden. En een moestuin die moet worden aangelegd. Ze zullen het wel razend druk krijgen.


Ik heb Miriam gevraagd om af en toe een update te sturen, hoe ze daar vorderen.  Dus hopelijk zien we hier wel af en toe eens, hoe het daar met ze gaat.


Kijk, en wat er op de muur zat.






Het is een gewone hooiwagenspin. Maar dan helemaal uitgerekt. Ik heb dat eens opgezocht. Want waarom doet zo'n spin dat? Zich helemaal uitstrekken? En het blijkt dat dat camouflage is. Op die manier is hij zo plat als een dubbeltje en dan valt hij minder op. Of zij.


En wat ze ook doen, als ze worden aangevallen, dan kunnen ze zomaar een poot laten vallen. Zelf-amputatie dus. Die poot die beweegt dan nog een tijdje, en daarvan schrikt de aanvaller en dan kan de spin ondertussen ontsnappen. 


Bijzonder!








Vandaag was de zaden-wandeling. Ik had deze week al eerder de route gelopen en was verrast door hoe mooi het bos op het moment is. Veel blad is gevallen, waardoor het bos steeds lichter wordt en het mos prachtig mooi lichtgroen. En ook, de mist en de stilte geven het bos iets mysterieus .... het is echt zo'n bijzondere november-sfeer.


Maar goed. De wandeling dus. Lia en ik hebben alle registers open getrokken. We zijn de hele vrijdagmiddag bezig geweest om in de boshut een soort van winkeltje te bouwen van al onze verzamelde zaden. Zodat iedereen daar onbeperkt zaden kon scheppen. 


Net als snoep, bij Jamin.










En inmiddels is het allemaal alweer achter de rug. Het is een heel gedoe en het is altijd zó om. De wandeling, en de koffie na afloop, en de gezelligheid, en het scheppen van de zaden en het uitdelen van de tasjes met zakjes met zaad.


Voor ons was het dit keer een try-out. Want we willen als natuurbescherming ieder jaar een zadenbeurs houden. Dus, dit was uitproberen.


Nou, ik ben er wel achter dat het 'scheppen' van zaadjes, dat gaan we niet meer zo doen! Hoe leuk het er ook uitziet, het wordt toch een soort van chaos. Kinderen vinden het natuurlijk prachtig om te scheppen, maar gooien wel rustig meerdere zaden bij elkaar. En dan alles in zakjes doen, en de namen erop schrijven?


Welnee. En veel zaad valt per ongeluk op de grond. En die zakjes die wij vouwen zijn ook véél te petieterig. Dus, les 1: volgende keer gaan we alles gewoon alvast in zakjes doen met namen en alles erop. Dan maar niet scheppen. Dan maar géén Jamin.😊


Maar verder was het geweldig leuk, kwamen er veel mensen op af,  en zijn er dus al met al héél wat zaden de wijde wijde wereld ingegaan! En ben ik ook altijd weer blij als het allemaal weer achter de rug is. 







En dan weer thuis. Ook daar zijn overal paddenstoelen. Zelfs op een van de moestuinbedden, waar een dik pak hooi op ligt, met daar onder onze trouwlakens, weet je nog? Nou, die paddenstoel heeft gewoon een gat geboord dwars door een rode lap katoen, en komt daar rustigjes doorheen groeien!


Wat een power zit er in zo'n paddenstoel!




🍵🍵🍵


Nou, en dan tot slot nog een pot kruidenthee .....










..... en dan blogs bijlezen, en de appjes van de familie. Haha. En dat was leuk! Broer Mark was bij mijn moeder en samen keken ze naar de sinterklaasoptocht die voor het huis langs kwam. Hij appte wat foto's. Zó grappig want ik zag er een bekende in van héél vroeger, en ik vond de serieuze gezichten van de toeteraars aandoenlijk ....


..... en dat er toen aan het einde nog 1 man langskwam, alleen in een auto, met 1 kadootje op de achterbak ..... 


Ja, echt roerend vond ik dat. En ook heel grappig. Oók nog, dat ik buurman en buurvrouw van al jaaaarenlang, lieve vertrouwde buurtjes van ons ouderlijk huis, ook buiten zag staan kijken naar de optocht. En dat de pieten nog gewoon zwart waren (op zo'n dorp gaat dat allemaal wat langzamer .... 😉) 


En en.


Al met al een mooie afsluiting van de week 😊


 




 




Voor nu ... 






....... Gute Nacht, Freunde