Juffrouw Mier slaat voedsel op.

on vrijdag 22 november 2019



Een week of twee geleden liet ik de zaden zien die ik ging kiemen. Het waren mais, tarwe, en groene erwten. Nou, het is allemaal alweer op. Sorry, geen tussendoor foto's. 

De kiemen groeiden erg snel. Ik heb ze als 'net ontkiemd' door de salades gedaan, en toen ze groter werden met langere kiemen, hebben we ze als taugé gegeten, met rijst en boontjes en gekookte eieren. 

En nu dus weer drie andere soorten. Het zijn de capucijners, rogge, en korianderzaden. Een nachtje laten weken, en dan laten kiemen en drie keer per dag goed spoelen. Dit keer zal ik de groei laten zien!




Buiten is er weer een nieuw klein woninkje toegevoegd aan ons Barbapapa huis. Eigenlijk stond het er al. Het is het hokje voor de opslag van de voederbieten, suikerbieten en nog wat rode bieten. Een uitprobeersel is het. Buiten opslaan in plaats van in de koelcel.

Ze liggen in dikke lagen stro, in die houten bak, en er zat een stuk plastic omheen gewikkeld omdat ik toen even zo snel geen dakje had. Nou, en dat ging dus mis, met dat plastic. Want met de regen kwam er een kuil in het plastic zeil, en al die grote dikke voederbieten, die gingen zweten, en toen liep er een straaltje vocht via de laagste punt van die kuil ...... zó tussen de bieten. 😖😖

Zoiets bedenk je toch niet!!

Het stro was deels gaan rotten, maar de bieten waren gelukkig nog goed. Dus, opnieuw opstapelen, schoon stro, nog méér bieten erbij want ik had weer een rij geoogst, en dan .... op zoek naar een goed dak! Zonder zweet!😊





Grappig, dat ik eerst helemaal geen dak kon vinden. Terwijl hier nota bene gewoon dakplaten staan! In de tuin. Maar die staan hier al zo lang ... dan zie je dat niet meer. Zou dat werken? Zo'n golfplaat op een bietenkuil?

Er lag ook nog een stapel fleecekarton, dat had ik apart gelegd voor de stort, maar dat kwam nu ook mooi van pas.

Op drie lagen bieten, verpakt in stro, kwam dus eerst nog een laag fleecekarton. Dat werkt wél isolerend, maar het ademt ook nog, want ik heb er aan de zijkant ruimte tussen gelaten.

Och .... en misschien denk je nu wel ... Clarien je gebruikt niet de goeie spullen !! Je moet dit of dat gebruiken!! Maar de sport is natuurlijk om te gebruiken wat we al hebben. En als dat niet werkt, nou, dan verzinnen we weer wat anders.






En kijk. Het is best een mooi bietenhuis geworden. Mooier dan eerst.

Of het werkt, en de bieten beschermt tegen regen en vorst, dat zal ik je laten weten. Voorlopig ligt het hier goed, en hoop ik dat daardoor in februari en maart dit voorraadje nog intact is en we het kunnen opvoeren aan Bella.

Door de golven in de dakplaat kunnen er trouwens ook goed muizen bij komen. Maar kijk. Er staat al iemand op wacht! 





En zo staat de hele maand november in het teken van klusjes, om al dat opgekweekte eten te bewaren en te beschermen. Een andere duurzame en gezonde bewaarmethode is drogen. Je hebt er niks voor nodig. Drogen aan de lucht, gewoon in je huis.

We hadden nog veel gedroogde kruiden liggen, en die zijn gisteren en vandaag allemaal verzameld, verkruimeld, takjes ertussenuit gehaald, en opgeslagen in flessen! Want die grote potten, die had ik niet meer. En flessen blijken veel handiger. Ze nemen véél minder ruimte in op je planken!






Drogen drogen. Het hele huis is één en al voedsel. Overal hangt en staat wat. De appels zijn ook allang droog. Je moet ze niet de hele tijd laten hangen want dan wordt het stoffig.

Toen de appelstokken weg waren, dacht ik, ik kan de luchtbuks daar nu wel ophangen. Dat staat mooi, aan het gebint. Haha ik hing hem op aan de touwtjes. Maar dat gaat natuurlijk niet! Zo'n ding draait om!






Plof daar hangt de buks, ondersteboven. Nee geen gezicht.

Maar hij paste gelukkig op een paar van die houten pennen. En het staat echt mooi. Dat wil zeggen, als je hem ziet, want je ziet hem niet heel erg goed. Enfin.





De appels bewaar ik in gewone aardenwerk potten van de kringloop. Met onderin een vel keukenpapier, om het goed droog te houden. In de auto, in het voorvakje, leg ik ook een doos van die appeltjes. Want het zijn net wine-gums, heel zoet.

En zo gaat het verder. Drogen, malen, opslaan.







Hierboven zie je .... de gedroogde Gundruk. Dat is dus een typisch Nepalees gerecht. Ik snap dat erg goed. Daar boven in Nepal, héél hoog, in de bergen, waar de grond schraal is, daar is elk sprietje groente enorm kostbaar. En daar hadden ze vroeger geen apparaten, en ook geen winkeltje, met zout en andere conserveermiddelen.

Maar ze hadden wél zonnewarmte. Dus fermenteerden ze hun kostbare groen op eigen sap, en droogden die vervolgens in de zon. Dan had je de hele winter groenten!

Het is een echte lekkere smaakmaker geworden! Aan een klein beetje heb je al genoeg, om iets op smaak te brengen. Ik heb de droge bladeren in stukjes geknipt en in een fles opgeborgen.

Ook de andere spullen gaan in flessen. Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb! Ook hier kan dan veel meer staan.








Gedroogde zaden gaan in zakjes. Van kranten.

Tomatenzaad, was ik bijna vergeten. Van de allerlaatste twee tomaten nog snel wat zaad gewonnen. Maar helaas zat mijn favoriete tomaat daar niet meer bij. Nou ja je kunt ook niet aan alles denken.









Een andere klus was het maken van een schaal groenten, om te roosteren. Er ging een dressing over van appelazijn, olie, bouillonpasta, héél veel verschillende kruiden, rode peper, en een paar tenen geraspte knoflook. Ik laat het een nachtje marineren, en morgen roosteren.

Alles komt van de tuin. Behalve de olie. Dat wordt een project voor 2020.

Het mooie is, je hoeft niet alles zelf te kweken. Je kunt óók ruilen. Hier op het dorp gebeurt dat ook. Mensen die uien komen halen, nemen haast altijd iets van hun eigen oogst mee voor ons. Stoofperen, noten, appels, dingen die we zelf niet hebben.

Maar olie ... nee, dat heeft niemand. 😊








Nou, juffrouw Mier gaat nu een wijntje drinken! 😊🍷




Niets nieuws onder de zon.

on woensdag 20 november 2019




Als het gevroren heeft is mijn eerste gang 's ochtends naar de dieren. Hoe gaat het met de kuikens? Waar slapen de katjes? Heeft Bella nog hooi?

En dan alle waterbakken kapotslaan. En dat moet je om de paar uur blijven doen.

Billie en Bossie waren binnen gebleven vannacht, in de bijkeuken, waar ze óók een mand hebben. Met een dikke wollen deken erin. Je ziet Billie hier gapen. Ze werden nét wakker.

Maar waar Bekkie is?



Voor de kippen had ik extra voer vandaag. Behalve hun dagelijkse granen kregen ze ook wat gekookte aardappels met het kookvocht en een klein beetje suikerbietstroop erin. Voor de extra calorieën.

Het was eigenlijk vooral bedoeld voor de kuikens, maar die kwamen niet. Die zijn zó verlegen. Die laten eerst de hanen voorgaan en dan de bazige kippen. En de laatste kruimels zijn voor hun.

Het grappige is, kuikens die een bazige moeder hebben zijn zelf ook baziger en kruipen gewoon onder de hanen door om bij het voer te komen. Maar de kuikens die we nu hebben hebben allemaal een verlegen moeder, en dan zijn ze dat zelf ook.
'




En de weilandpomp van Bella (hierboven) daar zat ook al een dikke klont ijs in. Je moet echt álles nalopen. Anders hebben ze geen drinken.

De twee katjes lopen mij de hele tijd achterna. Ze zijn zó nieuwsgierig. De kou en de mist daar geven ze niks om. Hun vacht is bijna twee keer zo dik als in de zomer. Je zal maar zó'n bontjas hebben!





En kijk nou ... daar heb je Bekkie ook. Ze heeft als een os geslapen, gewoon, bovenop het hooi, in haar kuiltje. Ze werd zelfs niet wakker voor het ontbijt. Maar waarschijnlijk is ze vannacht de halve nacht op jacht geweest. Het stikt van de muizen overal. 

En dan hoef je 's ochtends helemaal geen ontbijt.







Dan wil je alleen maar tukken!

Ik ging verder met karton uitspreiden.

Ik heb dit jaar voor het eerst véél gewassen op de tuin laten staan, nu nog steeds. Wel de halve tuin staat nog vol. En het lijkt goed te gaan. Wél wat meer muizenvraat, maar dat is vooral op de suikerbieten.

Toch vind ik het spannend, of ze de winter doorstaan, en krijgen ook vandaag weer een paar bedden een extra laag isolatie. Eerst karton tussen de rijen, en daarop een laag stro. Vandaag onze eigen winterwortels, en de gele voederwortels van Bella. Die wil ik in elk geval vorstvrij houden.





Bij het platmaken van de dozen is het mooi om te zien hoe steeds meer bedrijven hun spullen duurzaam verpakken. In plaats van goedkoop plastic plakband overal omheen te wikkelen, gebruiken ze papieren plakband. Of helemaal géén plakband, maar een slim gevouwen doos, die met een paar strookjes lijm stevig in elkaar zit.

En bijna al het karton is gerecycled. Nou, dat mag op mijn tuin!

Het is mooi buiten ... met die mist ..... koud, stil, en november mooi.









Na een uurtje ofzo is het helemaal niet meer koud maar loop ik te puffen. De zware zak met stro moet helemaal het weiland opgesleept, en dan mag hij zijn inhoud uitspugen ..... over het karton.

Kom op zak!!






Haha zo gaat dat dan he. Als je veel alleen werkt praat je met je spullen. 😊 En ze luisteren ook nog!

Daar kwam Bekkie ook eens kijken. Ze liep langs de bevroren bloemen van de peen, die bevroren bijna nóg mooier zijn dan levend.







Om vier uur werd het al donker. De kippen moeten nu vroeg avondvoer hebben want ze gaan al rond half vijf op stok. Je moet echt meebewegen met de dieren.

Bella komt ook wat vroeger om eten vragen. Ze wil van het weiland af en de stal in. Het gras op het weiland zal nu ook wel minder lekker zijn. Nou, ik was al om half vijf klaar met de dieren!

En thuis was er een verrassing! Een pakje lag er, van een bloglezeres. Anneke B had om mijn adres gevraagd en kijk wat ze stuurde! Boekjes, artikelen, krantjes, bloemenzaden!







Geweldig, die jaren 70 boekjes. Alleen al de retro kleuren, daar wordt je helemaal vrolijk van! En al die dingen die ik nu met veel kunst- en vliegwerk doe, die deden ze toen ook allang! 😊

Er is ook niets nieuws onder de zon! 🌞🌞🌞


Heel erg bedankt Anneke!