Mijn daglijstje.

on vrijdag 1 juli 2022

 











Zomaar wat juli plaatjes. 


Juli. Vakantiemaand. Zelf merken we daar niet zoveel van. Juli is hier juist een hele drukke maand. Oogsten en verwerken. En ook door de dieren kunnen we moeilijk weg. Daarbij .... geef ik de tuin liever niet in andere handen ... haha ... nee hoor, op de tuin ben ik echt pietje precies. En Paul, die werkt voorlopig ook gewoon door, en traint tussendoor zo goed en kwaad als dat kan voor zijn Amerika avontuur. 


Vandaag stond op mijn lijstje: kruiden oogsten, laatste deel hooi halen, peulen deel 3 oogsten, stenen opruimen, en ..... een overleg met Rolia. Rolia!!  .... weet je nog?? 


Dat was in december, toen waren Monica en ik daar op bezoek, in hun gezellige huis. Rolia heeft ons toen veel verteld over het Prachtlint, dat zij met een groepje vrienden in omgeving Alblasserwaard in het leven had geroepen.   







Nou, om tien uur vanochtend hadden we afgesproken. Via Teams, dus online. Ik begon.


'Rolia, je hebt héél wat aan het rollen gebracht, hier bij ons in Staphorst!!' Ik vertelde hoe we hier inmiddels bezig zijn met óók een Prachtlint. Allemaal door haar enthousiasme. We hebben al van alles bedacht en uitgevoerd. Maar dat ik nu wel graag weer haar advies wilde, over een aantal zaken.


We hebben anderhalf uur online zitten kletsen, en Rolia gaf héél veel tips en vooral wijze raad. Ook, om een aantal dingen vooral NIET te doen. Die ik ook onmiddellijk van mijn to-do lijst heb afgestreept. En die lijst ziet er nu meteen al véél luchtiger uit! 😊😅


Tot slot heeft ze me nog veel stukken toegestuurd. Hoe zij subsidie aanvragen, en waar, en hoe zij hun 'natuurparels' beheren. En alle vragen die ik van tevoren had gemaild had ze ook beantwoord en stuurt ze op. 


'Enne .... meteen bellen hoor! Als je ergens mee zit of iets wil weten!' zei ze. Nou, héél graag!! Wat ben ik blij met deze ervaren mentor op afstand! Lang leve Rolia.


 🍀🍀🍀🍀🍀



En toen, kruiden oogsten. Tweede klus. Je ziet hieronder bijvoorbeeld de komijn. Die was al uitgebloeid en zat stampvol zaden. Van die lekkere nootmuskaat-achtige komijnzaden. Hoe oogst je die? Bij mij gaat het simpel.


 





Ik zet het hele zaakje omgekeerd in een schone plastic zak, en laat dat een tijdje staan. Liefst buiten, zodat de insecten eruit kunnen kruipen en wegvliegen. Wel aan denken om met regen binnen te halen!


Na een week of twee klop je es hard op die zak, knijp je er wat in, in die schermen, en voila, je hebt alle zaden op de bodem van de tas liggen. Die kun je dan schonen met een paar keukenzeven.






Stenen opruimen. Dat was ook zo'n uitstelklus, want die stapel stenen die ik nog moest stapelen, was overgroeid met een jungle aan brandnetels. De paardenbak wordt steeds vruchtbaarder, en het lijkt soms écht een oerwoud. Ik mag wel een hakmes aanschaffen.

Na de stenen kwam ik voorbij de broccoli, en zag dat die nodig geoogst moest worden. Nou, dan dat maar eerst. De broccoli's (en een verdwaalde bloemkool) gaan in roosjes in een bak water met wat zout. Na een tijdje, goed afspoelen, en dan in zakjes in de vriezer.

Ik maak meestal pondszakken. En de zakken zijn altijd hergebruik, zoals je ziet. Na gebruik schud ik ze uit, droog ze, en opvouwen. Dan gaan ze in een doos tot het volgende gebruik. Als je een plastic zak goed laat drogen, dan is hij gewoon schoon. Tenzij er vet of plakkerig spul in heeft gezeten, dan moet het even in een sopje.


De doperwten blancheren. Eerst deed ik dat met een schuimspaan, die erwten na het blancheren uit het kokende water scheppen, maar wat een gedoe was dat. Voor je al die erwten eruit hebt ... je krijgt ze haast niet op die schuimspaan! Dus nu doe ik het zo:

 




Ik heb nu zo'n ...... ding. Wat het is? Een rijstkoker? Ik weet het eigenlijk niet, kocht hem ooit bij de kringloop, voor het blancheren. Nou, ik noem het maar een rijstkoker. Er gaan drie handenvol rauwe erwten in. Dan dichtdoen, en laten zakken in het kokende water. 

Het is héél makkelijk. Na drie minuten koken haal ik die rijstkoker met de erwten eruit en spoel het geheel af onder koud stromend water. Het kookproces stopt meteen!

En dan gooi ik de erwtjes op een laag theedoeken, om te drogen. Als alle erwten geblancheerd zijn, dan dep ik ze goed droog, en gaan ze in plastic bakjes. Doordat ze droog zijn vriezen ze niet aan elkaar, en kun je elke keer wat uit zo'n bak schudden, zoveel als je nodig hebt. Het wordt dan géén bevroren erwtenklont.

Groene diamantjes. Bomvol eiwitten!







En zo vullen we de vriezer weer. Beetje bij beetje.

Het is wél opletten geblazen! Gisteren hadden we een onweer hier, met een ONT-ZET-TEN-DE harde klap! We schrokken ons wild! De buren-app meteen aan het tetteren natuurlijk ... is alles oke?? Alle mensen en ook de koeien in orde? Twee buren hadden zowaar een vuurbal zien rollen!

Maar goed. Bij ons was alles oké, maar later bleek dat we toch kortsluiting hadden gehad in de schuren. Daar was de stroom uitgevallen. En dan is ook de vriezer uit. Als je daar te laat achter komt dan is je hele oogst ontdooid, en dus naar de knoppen. Nou .... weer iets om te onthouden dus .... óók na een onweer altijd even die vriezer checken!

En van de koude vriezer gaan we naar de hete kas! Daar was het 39 graden gisteren. Bijna veertig zelfs. Op zich niet vreemd, het wordt daar vaker heel warm. Maar wat wél vreemd was .... 










.... is dat die rare katten daar dan gaan liggen. Met hun dikke jassen aan. Wat een rare meiden zijn het toch!


Hooi halen. Stond ook nog op de lijst. Vanavond heb ik het laatste deel opgehaald. En wat ik ermee doe? Het is géén koeienvoer, want het is te nat geweest, en het is te grof. Nee, het wordt voor iets anders gebruikt. Op het kruidenweitje, waar B en B laatst hebben gegraasd, daar komt een stukje moestuin bij. Maar het staat daar nu nog vol met wilde akkerkruiden.


Je kunt dat in orde krijgen, zónder spitten en zónder verdelgers ... met drie dingen. Met mest, katoenen lappen, én ..... dit hooi. 


En dat is dan weer iets voor een volgende keer. Kijk, hopla, daar gaat nét de laatste portie over het hek!











Ieks en Pieks kennen mij niet meer.

on dinsdag 28 juni 2022





Gisteravond, weer bijna hetzelfde uitzicht, maar dan nu met een fikse bui die tegen de ramen kletterde. We kregen ruim vijftien millimeter! Heel mooi. Nu maar weer lekker een zonnetje, want er is veel te doen op de tuin.


Niet alleen op de tuin. Ook breng ik deze dagen veel uren achter de laptop door. Waarbij het doel de middelen heiligt, zullen we maar zeggen. Want overdag achter een scherm zitten vind ik naar, vooral als de zon schijnt. Maar het doel is mooi, en een grote uitdaging. Ik ben bezig met het regelen van allerlei zaken rondom het Prachtlint Staphorst. 


Je kunt het wel bijna vergelijken met een bedrijf starten. Er moet geld komen, een interessant product, pr, een website, flyers, een ludieke openingsdag met een locatie, en met toch op zijn minst een burgemeester. Er moet nagedacht worden over hoe je mensen aan je bindt. Met welke partijen je wil samenwerken. En en en.


Wel heel leuk, want het doel is natuurlijk dat hier in de omgeving dan wezenlijk iets gaat veranderen. Dat er véél meer natuurplekken komen. En dat we daar samen met veel mensen aan gaan bouwen.


Maar man man .... stééds maar achter die laptop ...... oeffff


Om 23.00 klapte ik de pc dicht, het was weer droog, en ik ging weer kippen vangen. En kijk nou eens hoe schitterend mooi de wolkenformaties waren en de lichte noorderhemel, om kwart over elf 's avonds!!


   



En de volgende ochtend was ook weer mooi. Alles lekker opgefrist. Langs de sloot ligt hooi en dat mocht ik hebben, dus dat wordt de komende dagen naar de moestuin gekruid. 


Ik heb er al een bestemming voor. Dat zie je later.





De eerste stokrozen komen uit hun knoppen, en er is zoveel moois te zien buiten. Vooral na zo'n bui. Maar ook vandaag was het weer, hup achter de pc. Weer verder met de stukken. En ook andere dingen.


Want Bella en Bonnie zijn hun oorbellen kwijt. Omdat ze veel stoeien en vaak een beetje met de horens elkaar afschuren of zich langs een paal krabben, verliezen ze soms een oorbel. Je weet wel, zo'n geel merkje, wat koeien in hun oren dragen. Dat is hun registratie plaatje. 


Toen de veehandelaar hier was, zei hij dat je géén koeien mag verplaatsen zonder die oormerken. Dat mag niet. Dus, omdat ze binnenkort worden opgehaald, moest ik nog even nieuwe oorbellen bestellen. Nou, denk je dan, dat doe je via de website, zó gepiept. Maar helaas was er een storing op het ministerie van EZ, en was ik ook daar weer anderhalf uur mee zoet.


Ik heb nog wel de oude oormerkjes, teruggevonden in het weiland. Maar die kunnen niet meer in. Het moeten echt nieuwe zijn. Pffffff .... gedoe weer hoor.





En natuurlijk heb ik nog weer geoogst vandaag. Kersen waren er, gered uit de snavels van de eksters, die er regelmatig in duiken. En ik heb broccoli geoogst, en ook héél veel slakken, die we NIET smoren in de knoflookboter, maar die met een boog de sloot in gaan.


Kijk maar eens wat ze van de pas opgekomen pompoenplantjes hebben laten staan!







Zo'n moestuin is net het echte leven. Soms zit het mee, soms zit het tegen!😊


Onverwacht kwam Editha ook nog langs. Een half uurtje had ze, nét tijd voor een kop koffie. En even helpen met erwten doppen. Want die mand met erwten schuif ik elke bezoeker voor de neus, die hier in doperwten-tijd langs komt. 


Ook had Editha wat geplukt van die grote gele plant, die spontaan in onze voorberm is opgekomen. Het bleek Citroengele Akkerhoningklaver te zijn. Dat weet zij dus allemaal. Dat is een plant die heerlijk geurt en geneeskrachtig is. Bij veel kruidenhuizen verkopen ze deze plant, gedroogd en vermalen tot poeder. Hij schijnt goed te zijn voor het bloed, de aderen, en zelfs te helpen tegen spataderen. Nou, ik ga er morgen wat van plukken dus! 😄

 





En vanavond was er ook weer een krap uurtje, voor wat tuinwerk. Ook bij de pronkbonen heb ik heel wat schade van de slakken. Maar ook steeds weer nieuwe plantjes gezaaid, en geplant. Het lijkt nu toch dat er heel wat opkomt. 


En daarom was ik wat steuntouwtjes aan het opknopen. Een werkje dat ik anders al eind april af heb, maar door de slakkenstrop had ik dat laten zitten. En moest het nu alsnog. Touwtjes knopen voor nieuwe planten, terwijl een paar oudere planten allang helemaal om hun touwtje omhoog geslingerd zijn.









Morgen weer zo'n combi. Weer veel werk achter de laptop, en ook overleg, maar tussendoor óók zeker wat uurtjes op de tuin. 


En dan tot slot het filmpje. Je ziet hoe de kuikens Ieks en Pieks, die toch ooit 'mijn baby's' waren, door mij uit het ei gepeld, inmiddels totaal van mij vervreemd zijn. Niks geen vliegjes eten ze meer uit mijn hand, ze komen niet meer als ik ze roep, welnee, ze rennen keihard weg!






 

Of misschien zag je ze niet? 't Is wel ver weg he? Naja.

Mijn uitzicht.

on zaterdag 25 juni 2022






Mijn uitzicht, rond tienen vanavond. 


Daar buiten zit Bossie, die als enige 's avonds nog wel even naar binnen wil. Voor een vingerhoedje vol melk. En voor even op schoot. De andere katten zien we binnen niet. Pas als het regent of als het buiten echt té warm wordt, dan komen die ook weer es binnen.


Mijn andere uitzicht is op de kamer, waar de kachel natuurlijk uit is, en de kaarsen meestal ook. Nu in juni met die lange tuindagen, doe ik 's avonds voor dat uurtje binnen zitten geen kaarsen meer aan. Bovendien is het dan ook nog steeds licht. 





Paul kijkt dan teevee, en ik lees nog wat of doe administratie. En dan, altijd het laatste klusje van de avond, als het donker is rond elf uur, is .... kippen vangen. Een paar hennen zitten met hun kuikens in de stal 's avonds. Daar willen ze overnachten, op de rand van de hooibak. Maar dat is gevaarlijk, want daar kan de marter heel makkelijk bij. 


Dus ik pak ze 's avonds per twee of drie tegelijk op, en zet ze in de nachthokjes. Zo houden we hopelijk deze zomer eens een keer ons kippentoompje compleet.


Kijk en hier zie je ons kersenboompje. Hij is nieuw. Het was een heel iel en bescheiden boompje, vorig jaar gekocht in een tuincentrum, eigenlijk vooral vanwege de mooie kersenbloesems. Op de kersen zelf rekende ik niet zo erg, want velen wisten te vertellen dat kersen altijd allang door vogels zijn weg gekaapt, vóór jezelf ook maar in de gaten hebt dat ze rijp zijn.







Nou, het valt mee he? Van zo'n iel boompje. Er zijn al flink wat kersen. Rijp zijn ze nog niet. Maarrrr ... ik eet ze al wel hoor, de donkersten. Ze zijn prima te eten, en ik laat me niet in de luren leggen door een stel vogels! 😄😄


Kijk, en waar ik dus niet aan toe kom, deze dagen, en wel al veel zin in heb, zijn van die binnenklusjes, zoals deze op de foto's. Ik nam die foto's van een tijdschrift, toen Paul en ik in het ziekenhuis in een wachtkamer zaten te wachten. Dat duurde erg lang, en toen ben ik die tijdschriften maar gaan lezen.


Maar wat een leuke dingen om te maken! Zo'n borduurseltje op je jampotten. Of zo'n dienblaadje van een paar geverfde latjes. Simpel en leuk!






 


En verder heb ik nog flink wat groenvoer. Dat wil zeggen, groen kijkvoer. Voor de liefhebbers van moestuinieren. 





Kort blogje dus, want ik moet ook nog kippen vangen!😊



Uitstelgedrag levert soms een filmpje op.

on donderdag 23 juni 2022





Op de langste dag was ik bij mijn moeder, en om één uur 's middags, toen ik net weer weg zou gaan, toen hebben we nog even een foto gemaakt. Van onze schaduwen. Omdat die toen op hun aller aller kortst waren. Het was toen precies het moment, dat de zon het hoogst aan de juni hemel stond. Hoger komt ze niet meer.


Daarna gaat het weer richting horizon, met de zon, en de zonnebaan. En worden onze schaduwen elke dag weer wat langer. Nou, dat moet je even vastleggen toch?😊





En vandaag was het de warmste dag. Tot nu toe dan. Man, ik moet daar altijd aan wennen. Eerst loop ik nog te rennen als een mier, maar in de loop van zo'n dag vertraagt het tempo ... en uiteindelijk heb ik de halve middag binnen gezeten.


je moet je echt aanpassen, als het ineens zo warm wordt. En daar zijn wij mensen niet zo goed in. Ik niet, tenminste. Dieren en planten doen dat veel beter.


Pas in de avond ben ik weer buiten gaan zitten, met een rustig werkje en een koud biertje. 


 





Het eten bestaat voor een groot deel uit rauwe en frisse kost. Lekker alles weer van de tuin. En ik ga maar eens op buienradar kijken of er misschien nog een frisse bui deze kant op komt.


Pomtiedom. Nou, het ziet er wél naar uit. Volgens de berichten komt er nogal een plens aan!





Wel fijn he, zo'n echte zomer. Want wát een fantastisch weer hebben we de laatste maanden gehad. Zoveel zon, en aldoor precies op tijd een bui. Mij hoor je niet klagen. 


Wel heb ik weer even iets te vertellen. Dat kwam vooral, omdat ik echt heel erg géén zin had om aan die doppers te beginnen. Uitstelgedrag. 



 




Weinig praats.

on dinsdag 21 juni 2022






Het is echt heel druk. Het is juni, langste dag, en de tuin is vol op stoom, elke dag is er wat te oogsten en moet er gewied of randjes worden afgestoken en soms moet er wat compost bij. En naast de tuin zijn er nog een lange rits andere dingen.


Maar ik had toch wat foto's gemaakt zo her en der dus, komaan, toch maar even een praatje maken. Je ziet de bak met mais, die Jante en ik afgelopen maandag hebben gepeld. Het was de laatste mand met gedroogde maiskolven van vorig jaar, en nu zijn we dus klaar met mais pellen. Nou ja, tot komende winter. Dan beginnen we aan de kolven van dit jaar.


Van een vak van ongeveer zestig vierkante meter kwam zo'n veertig kilo mais. Dat is best veel. Van de andere granen zoals rogge en tarwe heb ik verhoudingsgewijs veel minder opbrengst. Ook daarom is  mais zo'n dankbaar gewas. Het vraagt niet zoveel van de grond en levert wel veel op.


De gepelde korrels gaan in katoenen zakken, op de zolder. Daar hangen ze op een droge plek. Zo krijg je er geen beestjes in. Hoe droger bewaard, hoe beter. Granen kun je daarom beter niet in plastic emmers bewaren. 






En dan was ik ook weer eens in de stal! Ik kom daar nauwelijks, nu de koeien in de wei staan, maar vandaag moest ik er toch wezen. Het is namelijk zo dat we al het hout, wat overal hinter, twinter lag, hadden verzameld in de kapschuur. Paul zou dat gaan zagen en kloven, tot brandhout. Maar toen brak hij zijn schouder. En nu gaat dat dus niet door.


(haha oh wat grappig, ik keek daarnet even op Google op 'hinter twinter', omdat de autocorrectie het niet herkende, en wat blijkt?? Het is Gronings! Echt Gronings dialect, van het Hoogeland! Haha, nooit geweten. Ik dacht echt dat het ABN was. Het betekent trouwens, 'door elkaar')


Maar goed. Dat hout moest nu dus allemaal weer uit de kapschuur, tot na de bruiloft. Dus heb ik de stal verder opgeruimd, daar had ik steeds geen zin in, maar nu moest het. En daar gaat nu het hout naar toe. Een deel staat er nu in. 






Zo halverwege het seizoen, rond eind juni, kijk ik alle gewassen even na. Sommige planten hebben hun voedsel dan al op. Ze hebben een tekort. Dat kan je zien omdat ze geel worden, of slecht groeien, of bruine punten krijgen. Dan hebben ze ergens een gebrek aan.


Dat kan gewoon. Omdat je op één plek bijvoorbeeld per ongeluk minder compost hebt gebruikt. Of omdat er vorig jaar spinazie stond, wat een echte nitraat vreter is. Of, nou, verzin het maar. Het gaat nooit pietje precies, de natuur is nou eenmaal geen wiskunde. 


Als ik zo'n slecht stuk vind dan schep ik gewoon wat verteerde compost tussen de jonge planten. Dan krijgen ze in één keer alle mineralen, en is het probleem zó verholpen. Je moet er wel vroeg bij zijn. Als je te lang wacht dan krijg je het niet meer goed. Dan gaat de plant doorschieten, en krijg je bloemen, in plaats van een ui of een wortel of een biet. 








Oude aardappels en uien, en nieuwe bietjes en sla. Nog steeds oud-en-nieuw op tafel dus, maar de aardappels lopen nu wel op hun laatst en de uien ook. 


En ik wou je nog even de vliegende schotels laten zien. Waar die pompoenen laatst zijn gezaaid. Met het scherpe zand en het randje wol hoopte ik dat de slakken er niet bij zouden komen. 

 




Maar meteen de volgende dag zag ik daar toch slijmerige slakkensporen ... op de wol. Gewoon, dwars eroverheen. Haha. Ook weer een mop. Die slakken geven daar niks om, om die wol, zo leek het.


Maar dat waren misschien slakken die nog op de planten zaten. Want kijk, bij de jonge plantjes zie je  nog geen vraat. Tot nu toe. 





 

En hoe het met Paul is? Vragen jullie in de mail. Hij kreeg zelfs kaartjes. Was heel fijn! Alle aandacht doet goed natuurlijk. Maarre, hij is alweer uit de put hoor. De pijn is al minder, ondanks een knoert van een lidteken. Je vraagt je af, waarom moet er een snee gemaakt worden van wel vijftien centimeter, om zo'n ieniemienie stukje bot vast te zetten? 


Maar de ibuprofen doet zijn werk, en de Arnica, smeerwortel en heermoes ook. Hij is gisteren zelfs alweer een paar uur naar kantoor geweest, met de trein.


Alleen dat hout he, dat gaat voorlopig nog echt niet. Fietsen binnenkort wel, hopelijk.


Nou, meer praats heb ik niet vandaag. Gisteren ook nog een late vergadering en het was een vervelende ook nog. Dat heb je soms. Helaas. Maar kijk, dit is dan weer heel mooi, de wilde bloemen vóór, die we lieten staan.