Gadegeslagen.

on woensdag 8 april 2020




Mijn gieters zijn weer mijn trouwe soldaten op het moment.

Er gaan elke dag weer vele vele zaden de grond in, en ook honderden kleine voor gezaaide plantjes, en elke keer gaat er dan éérst water in zo'n geultje. Dan de zaden of plantjes erin, en dan dichtmaken met droog zand.

Na héél wat droge voorjaars de laatste jaren, ben ik inmiddels aardig ervaren geraakt in het zaaien en planten met droog weer. Je hoeft eigenlijk alleen maar zo aan het begin water bij te geven. In de zaai-geul. Daarna (meestal) niet meer. Want die plantjes en zaden, die maken dan zelf wel een wortel die zich dan omlaag uitstrekt, tot hij water vindt.






En de HELE dag werd ik daarbij gadegeslagen.

Zoals door het kraaienechtpaar. Die zitten steeds in hoge bomen te kijken naar wat wij doen, en of we ook koek hebben bij de koffie en per ongeluk daar wat van laten vallen.

En ik werd ook gadegeslagen door Bella. Want als zij klaar is met grazen, dan komt ze naar de tuin.  Kijken of er bij ons wat leuks gebeurt. Maar al dat zaaien, daar vindt ze niks aan. 

'Ik verveel me.'





En de katten, die zijn er ook nog. Die zien ook alles wat we doen. Owee als je met een touwtje probeert een rechte zaai-lijn uit te zetten. Let dan goed op Billie, want die sjouwt met zo'n touw in de bek alles scheef.

En let ook goed op Bossie, die steeds kijkt of er alweer een mooi stukje grond netjes is aangeharkt, met zaadjes erin. Dan gaat ze daar prompt een kuil in maken en in zitten poepen.

En Bekkie komt af en toe eens kijken .... of ik misschien toevallig zin heb in aaien?

Maar als Bekkie dan één van haar dochters ziet is het nog steeds blazen geblazen! Weg jij!!





En dan zoekt ze een mooi plekje op, waar ze alles mooi kan gadeslaan.

Haha en dan ben je zomaar omsingeld door koe en kat. Die ergens óók nog op elkaar lijken. Qua kleur dan.






Och en ik had vanavond een stukje willen schrijven over het maken van suiker. Voor de zelfvoorzienend rubriek. Maar het gaat hem niet worden. Dat komt dan wel met Pasen. De dagen zijn weer zó vol, en ik ben nu pas net klaar met dat suiker maken.

Ik laat je alleen nog het boek zien wat ik op dit moment lees. Zo'n boek met allemaal korte stukjes, heel fijn voor tussendoor. Het zijn 100 interviews, met allemaal mannen en vrouwen van over de honderd.

Echt boeiend! De levens van die mensen. Allemaal geboren tussen 1880 en 1888. De meesten hebben nog heel wat praatjes ook. Terwijl sommigen zelfs al honderdzes of honderdzeven zijn.







Hoe word je zo oud?

Ze weten het zelf meestal niet. De één leeft gezond, de ander iets minder. Wel zijn het bijna allemaal niet-rokers en haast-niet-drinkers. En eten ze bijna allemaal 'matig'.

Eén ding viel mij wel op. Bijna alle honderd jarigen in dit boek zijn geboren op een boerderij, en hebben in hun jeugd hard moeten werken. En vaak de rest van hun leven ook hard gewerkt.

Niet dat dat een garantie is om oud te worden natuurlijk. Je kunt ook slijten, als je té hard werkt. Maar feit is, dat deze honderd geen stoelzitters en bankhangers waren, zeg maar. 😊  En klagers zijn het ook geen van allen. Het zijn eigenlijk allemaal min of meer tevreden mensen, die best nog wel een paar jaren willen bijtekenen.






Nou, tot slot vanavond heb ik weer stroop gekookt dus, en daar gaan we het binnenkort dan over hebben.

Maar nu niet meer.




😊😊



Van Bob en van Billie.

on dinsdag 7 april 2020





Elk nadeel heb z'n voordeel en dat geldt ook voor een pandemie.

Social distancing? Jazeker! We houden ons er zo goed mogelijk aan. We komen eigenlijk nergens, Paul en ik, alleen in een winkel, af en toe. En voor de kinderen geldt hetzelfde. Die zitten braaf met z'n tweeën op hun appartement of studiekamer.

Hun bureau's zijn ingericht als werkplekken. Thuis hard werken en studeren. Tussendoor wordt er gewandeld en gefietst en hardgelopen, en sturen we over en weer honderden app-jes. Zelfs oma is opgenomen in het app-verkeer ... Oma die een paar maanden geleden nog pertinent beweerde dat dat écht niks voor haar was. Nou, je moet haar nu es zien! App-en ... sneller dan het licht!😄💨

Eigenlijk hebben we tijdens de social distancing eerder méér contact, binnen de familie, dan minder.

Wat ook mooi is, dat de kinderen allemaal om de beurt hier een paar dagen komen. Ze hebben nu de rust en de tijd, en uiteraard ook behoefte aan afwisseling van omgeving. En hier bij ons op de boerderij kunnen ze net zo goed werken als thuis.





Dus. De kinderen zijn vaker thuis. Dat is altijd winst!

Wat niet wegneemt dat ik het op de tuin inmiddels ook topdruk heb. April, mei, het zijn drukke maanden. Alles moet de grond in.

En niet alleen dat, maar ook de hele infrastructuur moet weer worden aangelegd. Paden en bedden, en ook palen, voor de planten die omhoog willen groeien. Zoals de zonnebloemen, die hier vooraan dit bed komen.

Maar er ging iets mis. En dat kwam door Billie.

 



Je ziet Billie de kat hierboven mooi rustig liggen. Op het draad. Op het draad!

Ze was de hele tijd bij mij, en ik had niks door, wat ze nu eigenlijk deed. Ik had een draad gespannen, om te zorgen dat de palen mooi netjes op één lijn kwamen te staan. En daarlangs was ik gaten aan het boren, en palen in de grond aan het zetten.

Mooi, rustig werkje. Gat boren, paal erin, zand weer erin, water erbij zodat de paal goed stevig komt te staan. Pompompom.





Maar helaas toen alles af was, toen bleek dat de hele handel scheef stond. Er was een brede strook vooraan het bed, die er helemaal niet had moeten zijn.

Wat bleek?

Billie!

Billie lag niet alleen op het draad, maar ze had het draad ook verplaatst. Ze had het helemaal schuin getrokken, en daardoor stonden de palen nu scheef. Ik had niet goed opgelet. Ja, weet jij veel, dat zo'n kat dat doet!

Wat nu??

1. Alles laten staan. Inclusief een hele scheve strook kweekgras, vooraan.
2. Die scheve strook kweekgras omspitten.
3. Iets anders verzinnen.

Nou, 1. is voor mij géén optie want daar ga ik me het hele seizoen aan ergeren, aan zo'n scheve rand. En 2. dat kan niet. Ik kan nog niet spitten want mijn rug is nog niet weer de oude.

Dus, iets anders verzinnen. En dat werd, alles afdekken. Ik heb de rand bedekt met een laag mest en met een laag compost, en toen nog met nat karton erop. En water. Het was in een half uur gepiept. En nu gaat dat onkruid daaronder mooi wegrotten, en heb je straks een weer mooi recht zonnebloemenbed.

Hoop ik.












Die Billie he? Zo'n kat toch.

En verder hebben we niet veel bijzonders gedaan. Ieder deed gewoon zijn werk. En tussendoor koffiedrinken en 's middags wat drinken en een chipje erbij, en over van alles en nog wat kletsen. Zoals over dat kraaien-echtpaar, in de eik.

Wat moet je ermee? Nou, Paul en Bob wisten het wel.





Verjagen!! Weg met die beesten!

Maar ik weet het niet hoor. Ze zijn hier zomaar gekomen, en ze zijn nu onderdeel van de biotoop. Ze hebben vast ook wel hun nut. Zolang ze niet teveel storen en teveel kuikens eten ... mogen ze van mij blijven.

Ik zal af en toe iets van ze laten horen of zien. Tot nu toe blijven ze op afstand, en het is een mooi en nogal deftig echtpaar.

Nou, daar gaat Bob weer. Terug naar Rotjeknor en naar zijn lieve Merel!







En over en dag of wat komen er wéér kinderen logeren!

Ja, zo heeft een pandemie zeker ook zijn voordelen.




Koud biertje.

on maandag 6 april 2020





Ik kan veel hebben van mijn planten maar deze ging vanmorgen wel heel ver. Met haar lange groene tengels zat ze gewoon in mijn koffie. Sluuuuurp.

Haha, nou ja, een plant heeft misschien óók wel behoefte aan een opkikkertje, 's ochtends.

Hoe zit het met jullie? Opkikkertje nodig? Of kun je je inmiddels al een beetje schikken in de veranderde omstandigheden? Maak je je zorgen? Over toekomst, baan, ziek worden, andere dingen? Tja dat zou heel goed kunnen natuurlijk. Toch loopt alles vaak heel anders dan je zou denken. En waar je je het meeste zorgen over maakt ... gebeurt vaak niet.

Nou, kom even bij mij meekijken. Hoewel ik niet zoveel nieuws heb. Ha, ik heb het halve weekend met die zere rug gezeten. Echt gezeten. Op de bank! Maar gelukkig sinds vanmorgen kan ik weer wat scharrelen en rustige klusjes doen. Wat in huis rommelen, wasje ophangen, beetje vegen en strijken.

En vanmiddag .....







...... vanmiddag was ik weer hier!!

Maar dat plaatje dat moet een beetje anders. Dat moet zo:





Want ik was echt heel blij om weer op de tuin te kunnen werken.

Dat is dan weer het voordeel van (een kleine) tegenslag. Als het achter de rug is dan realiseer je je weer hoe fijn de gewone dingen zijn. Zoals, pijnvrij op je tuin scharrelen.

Een rustig werkje dus. En het was vanmiddag 'worteldag'. Dat betekent dat je het beste kan werken aan de wortelgewassen. De gewassen, waarvan je het wortel-deel eet. Dus ik ging voederbieten zaaien en uitjes poten. Uitjes, die vallen officieel niet onder de 'wortelgewassen' maar horen bij 'bladgewas'. Want de ui, die je eet, dat zijn gewoon verdikte ondergrondse bladeren.

Toch mag je ze volgens de zaaikalender op worteldagen poten en zaaien.






Ik zet altijd eerst lijnen uit, en duw de uitjes dan langs die lijn de grond in. Zo acht centimeter uit elkaar. Ik heb ze dit keer flink diep de grond in geduwd, verder dan anders. In verband met de droge bovenlaag. Het is belangrijk dat de ui in contact komt met de vochtige diepere lagen.

Anders kan zo'n pootuitje in die schrale zuid-oostenwind makkelijk uitdrogen.

De uitjes zijn ook hier bedoeld om het hoofdgewas, de voederbieten, te beschermen tegen plagen. Na de uitjes, heb ik daar tussenin de bieten gezaaid. Ook die, dieper gezaaid dan anders.

De geul, waarin de zaden gelegd worden, is flink diep getrokken. Tot op de vochtige onderlaag. Dat was ongeveer vijf centimeter diep. Dan leg je de zaden daarin. En dan sluit je die geul weer goed af met droog zand. Zodat het vocht daar onderin niet zo makkelijk kan verdampen. Ook weer niet teveel zand erop. Ongeveer twee tot drie keer de dikte van het zaad.






Tot slot duw je de aarde goed aan, ik doe dat meestal met een hark.

En dan is het veldje klaar. Aan de buitenkant zie je géén verschil ... maar hieronder liggen nu toch echt pootuitjes voor zo'n duizend dikke knapperige uien, en zaden voor ruim tweehonderd joekels van voederbieten.








Maar zover is het nog niet. Kom op april, we hebben regen nodig!!

💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧

Nou, ik denk dat de meeste mensen helemaal geen regen willen en genieten van het stralende voorjaarsweer. Wat ook heel fijn is natuurlijk. In onze tuin is het één groot vogelconcert. Allemaal blij. Allemaal druk aan het nestelen.

Bovenin de eik zie je ook één groot nest. Daarin zit een kraaienechtpaar. Die zijn hier net komen wonen. Haha, nieuwe buren. Ik maakte me wel een beetje zorgen om onze toekomstige kuikens, maar heb ergens gelezen dat kraaien nooit roven 'op eigen erf'.

Iemand die weet of dat klopt?





Verder ... een gewone maandag. Met één verschil, namelijk Bob logeert hier, tot morgen. Zijn werk heeft hij natuurlijk bij zich, en hij en Paul zaten de hele dag in de paardenstal achter de laptop. Te werken. Maar eind van de middag gingen de heren samen nog een rondje Lemelerberg wegtrappen op de racefiets.

En zodoende .... waren we allemaal wel toe aan een koud biertje, eind van de middag! 😊😊






Beter worden.

on zaterdag 4 april 2020




Willem zei laatst in de reacties ... dat hij er haast jaloers op was dat ik met gestrekte knieën nog de grond aan kon raken. Naar aanleiding van dat Pilates filmpje van laatst.

Daar moest ik vandaag aan denken. Haha. Hoe snel kan het gaan. Ik kan nu helemaal niet meer de grond aanraken. Niet met gestrekte knieën en ook niet met gebogen knieën. De grond is ineens héél ver weg. Ik kan niet eens meer mijn werklaarzen aantrekken. Alleen in slippers stappen.

Bed opmaken? Haar in een staart doen? Even snel gaan staan of zitten? No way!

 



Ook het werk in de tuin ligt in één klap stil. In huis ruimt Paul gelukkig wat op, anders was het een zooi. En hij sleept een nieuwe hooibaal aan voor Bella en snijdt hem open. En hij verzorgt de dieren, en schuift mijn stoel aan onder mij. En zet thee. Enzovoorts.

Sjonge zeg wat kan je ineens weinig, met een zere rug. Je zou er chagrijnig van worden. Gróót respect voor mensen met chronische pijnklachten, die je daar vaak maar heel weinig over hoort. Die dat altijd maar in stilte verstouwen. Het is niet alleen de pijn zelf die hindert, maar je wordt er ook moe van, van iets dat de hele tijd zeer doet.

Maar .... de opluchting ..... lag gelukkig om de hoek!

Ik kon nog wel zelf de plantjes in de kas water geven, héél voorzichtig. En daar zag ik de broccoli planten staan. De zijn vorig najaar opgekweekt, hebben de winter met gemak overleefd, en zijn nu groot en sterk. Met enorme bladeren.






Zo'n koolblad ......  wat kon je daar ook alweer mee? Iets met kneuzingen en verstuikingen?

Mijn ribben zijn gekneusd van het hoesten, en toen het weer iets beter ging, hebben ze nogmaals een klap gehad door een niesbui en een verkeerde beweging. Dus, dan heb je een kneuzing, zeg maar een zwelling, ergens bij je ribben, en die zwelling zorgt voor de pijn.

Wat doet kool? Kool werkt simpel gezegd als een soort trekpleister, en stimuleert de bloedsomloop, en dus de afvoer van afvalstoffen. Dat komt onder anderen door de mosterdglycocide in kool. Ik ga dat niet helemaal uitleggen, dat is weer scheikunde, maar zoek maar op www. Kool is een superfood en heeft medicinale eigenschappen.

En dat schoot me dus ineens te binnen, vanmorgen, in de kas. Ik heb een mooi vers blad van de broccoli geplukt, en op de moestuin ook nog wat bladeren van andere winterkolen.

Dan moet je dat blad kneuzen, bijvoorbeeld met een deegroller. Echt bijzonder ..... dat het ene gekneusd moet worden om bij de ander een kneuzing te helpen genezen.

Vervolgens heb ik die gekneusde bladeren op mijn rug gelegd, en een theedoek er strak omheen gebonden. En daaroverheen aansluitend zittende kleding, zodat het niet kan verschuiven. En toen ben ik op de bank gaan liggen en als een os in slaap gevallen. En daarna .....






...... toen werd ik wakker en kon ik ineens redelijk normaal overeind komen van die bank.  En na nog een uur of twee heb ik een klein eindje gewandeld met Brit. En vanavond ... weer gewoon gekookt.

En nu zit ik rechtop achter de laptop met amper nog pijn. De koolbladeren zitten er nog steeds. Grappig genoeg zijn ze nog steeds heel koel. Ze warmen niet mee met de lichaamstemperatuur. Wat dus ook nog een verkoelend effect heeft.

Ik geloof zelf écht in de geneeskracht van de natuur, en dat helpt natuurlijk ook. Als je cynisch bent dan helpt het allemaal misschien wat minder snel. Maar dat we heel veel kunnen doen voor onze gezondheid met die simpele plantjes, dat is een ding wat zeker is.





Haha ..... en néé Willem ....  ik kan nog steeds niet mijn tenen aanraken. Zó snel gaat het niet helaas. Maar het begin is er, dankzij de kool, en natuurlijk ook dankzij de natuurlijke geneeskracht van het lichaam.

Want in ieder levend wezen, waarin een virus binnendringt of een of andere ziekte ontstaat of een blessure is ontstaan of wat voor beschadiging dan ook, daar gaat onmiddellijk een automatisch proces in werking.

Alles op wordt op alles gezet voor maar één ding:





Beter worden.


Kapper!

on vrijdag 3 april 2020








Nou, het ging gebeuren.

Het grote moment was aangebroken. De tondeuse was gekocht en gearriveerd ... en uitgebreid bestudeerd door vader en dochter. De kappersschaar van lang geleden was teruggevonden in een ver-weg-laadje ...

..... het kapsel was nog even goed bestudeerd.

Paul heeft lastig haar, met in de nek een hele serie stiekeme kruinen, die alle kanten op dwarrelen. Als je daar gaat knippen dan weet je niet welke kant je op moet.










Maar Liek pakte gewoon de tondeuse. Eerst stand 12, toen stand 8 en tenslotte in de nek ook nog stand 6, want Paul wilde het korter dan kort.

Toen de nek klaar was moest het petje met haar bovenop ook nog. Nou, een schaar en twee kammen, en daar ging het. Knippen. Gewoon, zoals de kapper het ook doet.

Ongeveer.😊






Knap hoor. Maar ja, het moest. Want nekhaar is oervervelend als je het niet gewend bent. En Paul heeft voorlopig toch geen belangrijke vergaderingen.

Nou ja, hij heeft de hele dag telefonische 'calls' maar niemand die dan zijn achterhaar ziet. Haha dat zie ik alleen maar.

Daarna, vanmorgen, mochten we weer even helpen met plantjes in de grond zetten ... en ik dacht nog ...









..... ik dacht toen nog .... sjonge Giuseppe ..... misschien moet die tondeuse óók maar even over jouw hoofd heen! 😄😄

Vanmiddag ging het even mis bij mij. Ik kreeg een enorme niesbui en het schoot zó weer in mijn rug. Bah. Zó vervelend! 

Gelukkig hoefde ik niet veel te doen. Ik heb Liek en Senne teruggebracht naar Groningen. Twee paracetamols, autostoel goed rechtop, en dat was goed te doen. Maar daarna ... smeren smeren .... met het heilzame Arnica. Het hielp wel iets maar het is nog steeds niet over.  

En die kruiden he .... waar ik op het moment veel mee bezig ben ... die hebben me wel op een idee gebracht.





Door het virus ... en door alles wat er gebeurt om ons heen, niet alleen de laatste weken, maar ook al de laatste jaren, hoe het gaat met het klimaat en met de gezondheid van de mensen enzo ... 

.... overweeg ik nu om misschien niet alleen maar kruiden te tekenen ... maar om er misschien wel een studie naar te doen. Kruidengeneeskunde. Natuurlijk genezen. Jezelf en anderen te kunnen helpen, bij kwaaltjes, met geneeskrachtige kruiden, die jezelf dan verbouwt .... 

Ik heb inmiddels een oriëntatiecursus aangevraagd. 

En dat kan je gelukkig prima doen, studeren, met een zere rug. 







En kijk Paul daar helemaal happy wezen met z'n nieuwe coupe. Mij benieuwen wat Gea, zijn vaste kapster, zegt, als ze hem weer knipt.

Nou misschien is ze wel een wijze vrouw en zegt ze helemaal niks. Kapsters zullen wel vreemdere dingen zien ... over een maand of wat.

Nou, hou je maar haaks!  🙋🙋 🌸