Van links naar rechts.

on zaterdag 23 maart 2019




Soms heb ik het gevoel dat er twee ikken bestaan. De ene, die gewoon de dag doorloopt, en de ander, een soort van Stille Willie, die er achteraan loopt en foto's maakt en af en toe denkt ... tssss ... 't is wat.

Niet dat er nu zulke spectaculaire dingen gebeuren, maar wel véél, de hele tijd. Ik ben blij met die stille fotograaf in mijn kielzog. Dan hoef ik daar zelf niet steeds aan te denken.

Vanmorgen, na de les, was er de inloop, en ook nog de schoonmaakactie in het bos. In groepjes liepen overal kinderen het bos op te ruimen. Zakken vol met rotzooi hadden ze. Er was zelfs een compleet boerenwiel gevonden. Of iemand hield de boel voor de gek. Dat kan ook.

Ik ging tussendoor nog even kijken bij het boompje dat ik volg, je weet wel, dat jonge beukje van vorige week, en zeven jongetjes keken aandachtig mee. Ze gingen toen ook onmiddellijk op zoek naar een beukje voor zichzelf. Het valt mij altijd op hoeveel aandacht kinderen voor natuur hebben, als je ze er maar even op wijst.





Er waren broodjes met ham en met kaas, frisdrank en koffie, allemaal perfect geregeld door Jaap. En dat was dan weer dat. We lieten een mooi opgeruimd en schoon bos achter!

Na de lunch ging ik veevoer halen, bij Massier, in Nieuwleusen.

Nou hebben ze daar ook een molen, en die is altijd open op zaterdag. Maar je kent het vast wel, zaterdag, altijd haast, en dus heb je nooit tijd voor die molen.

Maar vandaag liepen Stille Willie en ik toch maar es binnen. Gewoon. Even kijken.







Er was geen kip in de molen.

Dus, dan loop je door. Een trap op. Nergens staat 'verboden toegang'. En het is echt een hele mooie molen. Op de eerste verdieping is zelfs een complete boekenwinkel!

Maar ook daar, niemand.





Het lijkt erop dat je er wel in mag. Op eigen risico. Hoezo risico? Gaan hier ineens wieken draaien en grote raderen bewegen? Of vallen er ineens duizenden kilo's graan omlaag?

Voorlopig is het hier nog steeds heel stil. Kom, we gaan nog een trapje verder.





De volgende verdieping heeft een tentoonstelling van schilderijen van molens. Ook weer erg mooi.

Hallo? Iemand aanwezig?

Volgende trap.


 
 


En daar is een deur, naar buiten. En dan kijk je helemaal over de velden en weiden heen. Mooi!! Er is een balkon helemaal rondom de molen, en ja hoor, daar is iemand!

Twéé iemanden zelfs. Twee vrijwilligers van de molenaarsvereniging. Echte molenaars zijn het. Een jonge en een iets oudere.

'Hallo. Ik ben maar gewoon doorgelopen.' zeg ik
'Ja hoor dat mag. Je bent de eerste gast vandaag. Wil je een rondleiding?'







Ja dat wil ik wel.

En ik ben er meer dan een uur geweest. Ze waren net bezig om de wieken startklaar te maken. Er werden zeilen langs gespannen, en houten platen vastgemaakt, en dan kan zo'n wiek genoeg wind vangen om te gaan draaien.

Die vier grote wieken, in de volle wind, geven héél veel kracht! Genoeg kracht, om dat enorm harde graan fijn te malen tussen zware joekels van molenstenen. Prachtig om te zien!






De molenaar en ik zijn helemaal in de nok geweest. Er was steeds nóg een trap en nóg een trap, ze gingen steil omhoog. En toen was je onder de balken, en kon door een luik alles zien. Je zat achter het centrum van de wieken.

Het is weer een wereld op zich.

Alleen al al die verschillende soorten hout, waar al die raderen en omhulsels mee gemaakt zijn. Eiken en vurenhout en iepenhout en wilgenhout en grove dennenhout. Allemaal een eigen functie.

'Soms moeten we de wieken stilzetten,' zei de molenaar. 'Als er ineens harde wind komt, want dan gaat het te hard.'

'En hoe gaat dat dat? Waar zit de rem?'

Nou dat liep hij zien. Buiten op het balkon zit een roer (ik vond de molenaar net een schipper zoals hij aan dat roer stond, en met al die zeilen) en dat roer zit weer aan allerlei verbindingen vast en uiteindelijk klemmen er remblokken het grote rad vast, waar de wieken aan zitten. Dat remt af, en dan stoppen de wieken met draaien.

Net als die kleine remblokjes die aan je fiets zitten. Alleen zijn deze wat groter. Ze zijn wel honderd kilo, schat ik.









Fascinerend, zo'n molen ....

Thuis stonden er ook fietsen in de schuur. Van Pieter en Sascha. Ze waren op bezoek, en hadden de fietsen meegenomen om een eindje te fietsen door onze mooie buurt.

Ja zo'n mooie omgeving als bij ons in Punthorst heb je in het Gooi niet. 😊😜






Samen eten, en de laatste nieuwtjes uit Bussum horen. Een leuk slot van de zaterdag!

Kijk en voor dat roosteren, daarvoor moet je dus echt die Rode Raja hebben! 😊





Linksaf en rechtsaf geweest deze week, en nu weer gewoon thuis. En volgende week lijkt het erop dat er wat minder afspraken en uitstapjes zijn, dus, dan echt even serieus met die tuin aan de gang!

Ciao! Tot maandag!




Back to school.

on vrijdag 22 maart 2019




Mooi waren ze niet meer. Deze appels zijn al in september geplukt, en ze zijn bewaard in krantenpapier. Eén ding weet je dan zeker, de appels zijn rijper dan rijp, en de zaden die erin zitten zijn óók rijp.

Ik nam ze mee naar school, vanmorgen. Ja, want twee vrijwilligers van de vereniging zouden lesgeven op een basisschool, over plantjes, maar nu was de één ziek geworden. Of ik kon invallen?

Ja dat kon wel. Ik vulde een krat met van alles en nog wat. Vooral veel zaden, maar ook vruchten en gedoogde maiskolven en takken van bloemen van vorige zomer, met nog zaden eraan. En kranten. Om zakjes te vouwen. En nog veel meer.

Véél te veel natuurlijk. We hadden maar één uur.





Jan, de andere vrijwilliger, ging eerst met de kinderen het grasveldje over. Plantjes zoeken. Op een paar vierkante meter vonden we zo een tiental soorten!

Allemaal eetbaar, dat ook nog es!

En toen mocht de groep kinderen zelf zaden zoeken, en bakjes vullen met aarde, en aan het zaaien. Ze vonden het prachtig! Allemaal wilden ze ook een appel opensnijden en de pitten zaaien. En de appel opeten, dat ook.

Wat ze ook erg leuk vonden was het zakjes vouwen, van kranten, om daar de zaadjes die over waren in te bewaren. Ze vonden eigenlijk alles leuk! Ach, kinderen he, mooi spul! 😊








Het uurtje was zó om.

🍏🍏🍏🍏🍏🍏


Ik kwam thuis met de appels die over waren. Erg gebutst natuurlijk, door al die kinderhandjes. Aan de koeien geven dan maar? Nee, ik heb er wat anders mee gedaan.

De appels zijn fijngemaakt in de keukenmachine, en de prut ging in een aardewerken pot. Daar ging een flinke kop lauwwarm water bij, waarin opgelost een theelepel gist.






Het gaat de komende dagen flink borrelen, dus de pot staat op een bord om eventuele overloop op te vangen. Dan het deksel erop, losjes, en wachten. Over een weekje ongeveer gaan we het zeven, en het is de bedoeling dat je dan een cider hebt, of een jonge wijn.

De klokhuizen waren over. En ook die gaan niet weg. Pitjes eruit halen, en de klokhuizen worden appelazijn, met water en wat suiker. En zes weken wachten.

En die pitjes ??





Nou, zaaien natuurlijk! Hop in een bakje aarde, die pitten. Want appelbomen heb je nooit genoeg.

Welke appels eraan komen weet je niet. Omdat je uit zaad opkweekt (in plaats van enten) kan het een hele andere soort worden, maar dat is juist leuk. Daarbij, de bloesems van zo'n wilde appelboom zijn geweldig mooi, en goed voor vele duizenden insecten!

En dan, verder met tuinwerk. Oppotten, verspenen, zaaien, gekiemde pootaardappels in stukken snijden. Lekker in het zonnetje.

Wim kwam nog even langs. Met een haas in zijn fietstas.





'Wil jij die haas hebben?' vroeg Wim.

Maar ik hoefde geen haas. Wim had hem gevonden, het arme beest was aangereden en op slag dood. In een plastic zak, in de fietstas van Wim, maakte het beest nu voor het laatst een ritje. Want misschien wilde iemand uit de buurt hem hebben om te villen en op te eten.

Maar niemand van de buren wilde de haas.

'Dan begraaf ik hem wel,' zei Wim.

Maar later bedachten we dat het beter was om hem gewoon in het bos te leggen, bij hem thuis, dan hebben andere dieren er weer wat aan.





En hierboven zie je dan het poten van de aardappels. Van weer een andere buurman kreeg ik die mooie oude poter te leen. Daar kan je mooie gelijke gaten mee maken, in een wip. Dan komen je aardappels veel meer gelijk op, dan wanneer je kuilen schept, zoals ik altijd deed.

De pootgaten op 40 centimeter uit elkaar, en ik elk gat gaat een aardappel, of een halve, of een kwart. Zolang er minstens één oog in zit is het goed.

Het waren de rode Raja's. Dat is een heerlijke aardappel, maar ze zijn niet meer te koop. Nu moest ik mijn eigen laatste Raja aardappels dus gebruiken, en ik heb ze in zoveel mogelijk stukken gesneden. Er konden nét zes rijen mee gevuld.

En dan ... pauze, rondlopen ...






Nog even gluren bij de buren. Er gaat een groot vel vliesdoek over de eerste sla en spinazie. Alles wordt netjes afgedekt. Want er wordt nachtvorst verwacht, zegt Guiseppe.

Slik. Nachtvorst??




Zou dat dan het einde zijn van mijn rode Raja's??

😳


Druk en warm.

on donderdag 21 maart 2019




Hoog uit de lucht kwam de stem van Henk.

'Wat doe jij daar nou?' vroeg ik.
'Ik maak foto's van de beleeftuin.'

Oja, tuurlijk. Foto's van de beleeftuin. Op een hoge enorm wiebelende ladder. Haha, echt Henk. De buurman zonder vrees en blaam ... ik word al zeeziek als ik ernaar kijk.






We zijn allemaal druk. Bij de buren staan duizenden plantjes klaar om geplant te worden op de grote zwarte tuin.

Maar eerst zijn Henk en Guiseppe bezig om de beleeftuin af te maken. Guiseppe is in korte broek en op blote voeten. Want dat kan al. Het is warm. En ja, die voeten willen natuurlijk ook wel weer eens wat beleven, na zo'n lange winter opgesloten!





Ik ben ook druk. En warm. Eén voor één gaan de winterlagen uit.

En de conditie lijkt ook nog nergens naar. Als ik één kruiwagen met compost door de modder heb gebaggerd zie ik sterretjes. Wow .... vorig jaar zomer deed ik er rustig twaalf, op een middag.

Nee, de conditie .... die is nog niet zo best. De benen ook niet. Het lijken wel witte puddingen. Die korte broek zit er voor mij ook nog niet in.

😶😶😶


En kijk, de jongste kuikens mogen al buiten spelen van moeder hen. Ik zie er nog maar vier. Dat zijn dan dus de blijvertjes. Niet alle kuikentjes blijven leven. Ik bemoei me er niet meer mee. Waar je je namelijk mee bemoeit, en extra bijvoert enzo, die gaan dan later soms toch dood. Die redden het dan niet, tussen de sterkere broers en zusjes.

Het leven is best hard voor een natuurkipje.





De boodschappen. Vlees, zuivel en fruit.

Dat moeten we nog steeds kopen. Fruit hebben we wel, maar niet dat wat Paul wil. Zuidvruchten. Hij is niet zo bezig met dat zelfvoorzienend zijn, en wil gewoon bananen en druiven en sinaasappels.

(Ik kan hem ook niet kwalijk nemen dat hij die oude appels niet wil. 😊)

En vlees eten we ook nog gewoon, af en toe. Lekker met onze eigen uien.




Nou, dat was het. Marlieke zou zeggen ... boeien ...