Duizend dingen dinsdag.

on dinsdag 26 maart 2019





De domme koeien hebben de houten voerbak, die ik van een paar houten pallets had gemaakt, helemaal gesloopt. Er is niks van over. Dus dat hout is opgeruimd en naar de paasbult van Henk afgevoerd.

De koeien keken onschuldig toe. Tjee, zonde zeg, van zo'n mooie bak.





Ook viel bij ons nog een spatje regen. Net toen wij wandelden.

Het is het laatste buitje voorlopig. Ik ben er blij mee, vanwege de appelbomen die net geplant zijn. En ook vanwege het graszaad, dat in het weiland is gezaaid vandaag. Op al die uitgestreken mollenbulten.

Een mooi fijn regentje was het.





Met Henk ging ik vandaag langs de stort, en daarna gingen we in Hamingen voor de laatste keer hooi halen. Ik durfde niet met de aanhanger want zag mij al met aanhanger vol met mooi droog hooi in de regen rijden ....

..... maar toen regende het niet meer.

Geen foto van Hamingen. Wel van de stort. Dat vind ik ook boeiend, zo'n stortplaats. Al die spullen, ooit heel blij gekocht, en nu afgedankt en begraven.

Ik hoop binnenkort eens tijd te hebben voor een heel blog over afval en spullen die we wegdoen.

Vanmiddag is ook weer een composthoop opgezet. Die linker. Samen met mijn vaste crew kippen en hond.





En vanavond .....  viel mij op ... zoals altijd eind maart .... dat het om zeven uur nog steeds licht is en er zelfs nog een spat zon naar binnen schijnt!

We gaan de lichte avonden weer tegemoet. Heel fijn, want dan kan je veel doen overdag. Maar de keerzijde is dat het binnenwerk dan 's avonds nog gewoon op je ligt te wachten.




Zoals deze vier jongens hier boven, die nu, kwart over negen, nog geduldig liggen te wachten.

Nou, komaan. Daar gaan we.😌



Opgeruimd.

on maandag 25 maart 2019



 




Maart ..... is een opgeruimde maand. 

Het ene moment een stortbui, en al het vuil spoelt van de straten en de ramen. En vlak daarna straalt de zon volop, en waait er een stevige bries. En alles is in een tel weer droog en schoon. De velden groen en de lucht blauw. Opgeruimd. 

Net als maart, ben ik zelf ook een opgeruimd type. Mijn werkplek moet netjes zijn. Ook in de kas. Kijk, zo als het hier nu uit ziet, daar vind ik dus niks aan, om in zo'n troep te werken. 

Dus, opruimen die zooi.








Ook binnen opruimen. Uiteraard. Maandag he? 

Boven op zolder heb ik, zodra het weer het toelaat, de ramen op een kier staan. En daar zat in een hoekje een spin. Nou, niet erg, één zo'n spinnetje, laat maar zitten, denk je dan.

Nu had de spin een onschuldig spinseltje gemaakt. Dat liet ik ook maar zitten.

En daar kwamen dit weekend ongeveer zevenduizend babyspinnetjes uit te voorschijn. Die marcheren nu allemaal over de naaimachine en tussen de lapjes en klosjes.





Ik kreeg het niet goed op de foto, die chaos van spinnen. Want dan zie je er maar één of twee. Maar het waren er echt zo'n zevenduizend.

Ze zitten nu in de stofzuiger. Tja. Ik heb de zak open gemaakt en buiten gelegd. Maar ze zullen het wel niet hebben overleefd. Sorry spinnetjes.

Vanmiddag stond iets heel anders op het programma, één van de leukste werkjes die er zijn, in het voorjaar.

Appelbomen planten!!






Het is zo leuk, omdat je eigenlijk met iets heel bijzonder bezig bent. De boom die jij plant, zal waarschijnlijk veel langer leven dan jijzelf. Dus als je zo'n boom plant dan weet je, dat verre nageslachten de vruchten zullen eten, als jijzelf allang weer tot stof en as bent vergaan.

Mooi idee toch?

Bomen planten, ik doe het echt heel graag. Het is wel even een klus, want je moet een groot gat maken, om te zorgen dat die wortels zich makkelijk alle kanten op kunnen strekken. En véél water erop!







Vijf bomen zijn geplant. Nu is het veldje daar achter op het weiland eindelijk klaar. Het is een soort van mini-voedselbos geworden. We doen er verder niks meer aan. Het mag helemaal verwilderen.

En Brit, die is er helemaal moe van.



Van links naar rechts.

on zaterdag 23 maart 2019




Soms heb ik het gevoel dat er twee ikken bestaan. De ene, die gewoon de dag doorloopt, en de ander, een soort van Stille Willie, die er achteraan loopt en foto's maakt en af en toe denkt ... tssss ... 't is wat.

Niet dat er nu zulke spectaculaire dingen gebeuren, maar wel véél, de hele tijd. Ik ben blij met die stille fotograaf in mijn kielzog. Dan hoef ik daar zelf niet steeds aan te denken.

Vanmorgen, na de les, was er de inloop, en ook nog de schoonmaakactie in het bos. In groepjes liepen overal kinderen het bos op te ruimen. Zakken vol met rotzooi hadden ze. Er was zelfs een compleet boerenwiel gevonden. Of iemand hield de boel voor de gek. Dat kan ook.

Ik ging tussendoor nog even kijken bij het boompje dat ik volg, je weet wel, dat jonge beukje van vorige week, en zeven jongetjes keken aandachtig mee. Ze gingen toen ook onmiddellijk op zoek naar een beukje voor zichzelf. Het valt mij altijd op hoeveel aandacht kinderen voor natuur hebben, als je ze er maar even op wijst.





Er waren broodjes met ham en met kaas, frisdrank en koffie, allemaal perfect geregeld door Jaap. En dat was dan weer dat. We lieten een mooi opgeruimd en schoon bos achter!

Na de lunch ging ik veevoer halen, bij Massier, in Nieuwleusen.

Nou hebben ze daar ook een molen, en die is altijd open op zaterdag. Maar je kent het vast wel, zaterdag, altijd haast, en dus heb je nooit tijd voor die molen.

Maar vandaag liepen Stille Willie en ik toch maar es binnen. Gewoon. Even kijken.







Er was geen kip in de molen.

Dus, dan loop je door. Een trap op. Nergens staat 'verboden toegang'. En het is echt een hele mooie molen. Op de eerste verdieping is zelfs een complete boekenwinkel!

Maar ook daar, niemand.





Het lijkt erop dat je er wel in mag. Op eigen risico. Hoezo risico? Gaan hier ineens wieken draaien en grote raderen bewegen? Of vallen er ineens duizenden kilo's graan omlaag?

Voorlopig is het hier nog steeds heel stil. Kom, we gaan nog een trapje verder.





De volgende verdieping heeft een tentoonstelling van schilderijen van molens. Ook weer erg mooi.

Hallo? Iemand aanwezig?

Volgende trap.


 
 


En daar is een deur, naar buiten. En dan kijk je helemaal over de velden en weiden heen. Mooi!! Er is een balkon helemaal rondom de molen, en ja hoor, daar is iemand!

Twéé iemanden zelfs. Twee vrijwilligers van de molenaarsvereniging. Echte molenaars zijn het. Een jonge en een iets oudere.

'Hallo. Ik ben maar gewoon doorgelopen.' zeg ik
'Ja hoor dat mag. Je bent de eerste gast vandaag. Wil je een rondleiding?'







Ja dat wil ik wel.

En ik ben er meer dan een uur geweest. Ze waren net bezig om de wieken startklaar te maken. Er werden zeilen langs gespannen, en houten platen vastgemaakt, en dan kan zo'n wiek genoeg wind vangen om te gaan draaien.

Die vier grote wieken, in de volle wind, geven héél veel kracht! Genoeg kracht, om dat enorm harde graan fijn te malen tussen zware joekels van molenstenen. Prachtig om te zien!






De molenaar en ik zijn helemaal in de nok geweest. Er was steeds nóg een trap en nóg een trap, ze gingen steil omhoog. En toen was je onder de balken, en kon door een luik alles zien. Je zat achter het centrum van de wieken.

Het is weer een wereld op zich.

Alleen al al die verschillende soorten hout, waar al die raderen en omhulsels mee gemaakt zijn. Eiken en vurenhout en iepenhout en wilgenhout en grove dennenhout. Allemaal een eigen functie.

'Soms moeten we de wieken stilzetten,' zei de molenaar. 'Als er ineens harde wind komt, want dan gaat het te hard.'

'En hoe gaat dat dat? Waar zit de rem?'

Nou dat liep hij zien. Buiten op het balkon zit een roer (ik vond de molenaar net een schipper zoals hij aan dat roer stond, en met al die zeilen) en dat roer zit weer aan allerlei verbindingen vast en uiteindelijk klemmen er remblokken het grote rad vast, waar de wieken aan zitten. Dat remt af, en dan stoppen de wieken met draaien.

Net als die kleine remblokjes die aan je fiets zitten. Alleen zijn deze wat groter. Ze zijn wel honderd kilo, schat ik.









Fascinerend, zo'n molen ....

Thuis stonden er ook fietsen in de schuur. Van Pieter en Sascha. Ze waren op bezoek, en hadden de fietsen meegenomen om een eindje te fietsen door onze mooie buurt.

Ja zo'n mooie omgeving als bij ons in Punthorst heb je in het Gooi niet. 😊😜






Samen eten, en de laatste nieuwtjes uit Bussum horen. Een leuk slot van de zaterdag!

Kijk en voor dat roosteren, daarvoor moet je dus echt die Rode Raja hebben! 😊





Linksaf en rechtsaf geweest deze week, en nu weer gewoon thuis. En volgende week lijkt het erop dat er wat minder afspraken en uitstapjes zijn, dus, dan echt even serieus met die tuin aan de gang!

Ciao! Tot maandag!