Mijlpaal en chaos.

on woensdag 19 juni 2024




Vanmorgen op het gemeentehuis had ik een tweede gesprek met de wethouder. We bespraken mijn verzoek, namelijk of Prachtlint een vast adviesorgaan kan worden voor de gemeente, bij nieuwe projecten en ontwikkelingen. Advies geven over groen, leefklimaat, biodiversiteit. 


De wethouder reageerde hier heel positief op! Geweldig! Wat een mijlpaal. Ik heb vanaf de eerste seconde van Prachtlint gehoopt dat we écht structureel mogen bijdragen aan een gezond landschap in Staphorst. Nu lijkt dat realiteit te worden! Het precieze hoe en wat, dat moeten we allemaal nog overleggen.


Wordt vervolgd!


En dan nu, de tuin! Daar is heel wat aan de hand. Chaos bij de bonen! Gele punten aan het aardappelblad! Meer slakken dan aardbeien. Man man. 


 



De gele punten aan het blad. Hoe kan dat? Het is meestal een teken van mineralentekort. 


Ik denk dat het komt door te natte bodem. Dan is het een zompige bende onder de grond en dan werken de wortels van de plant niet meer goed. Ze kunnen niet ademen, de bodem is een klont geworden. Dan krijgt de plant z'n voeding dus niet goed opgezogen en dan worden de buitenste blaadjes geel. 


Waarschijnlijk zodra het droger wordt trekt dit wel weer bij.


En de bonen. Chaos! Alles zit in de knoop en ligt op de grond. Hoe dat kan? Nou gewoon. Doordat ik de touwtjes nog niet heb opgehangen. Eigen schuld dus. Moet je maar niet steeds met Prachtlint bezig zijn maar meer aandacht aan de tuin geven!


 



Nou, schaar en touw erbij, en hop aan het draadjes spannen. En onkruid wieden. En de bonen één voor één ontwarren en netjes langs een draad omhoog leiden.


Ik was er de hele verdere middag zoet mee. En toen waren twee van de drie rijen gedaan. Ook nog even geschoffeld. Dat was vooral om lucht en warmte in de bodem te krijgen. Ook hier is de grond erg verdicht.






 

Nou, stuk beter toch? 


(Over de slakken en de aardbeien zal ik het maar niet hebben. Als je zelf ook een moestuin hebt heb je vast de buik al wel vol van slakken-ellende en hoef je die van mij er niet ook nog bij)


(maar het was dus ongeveer drie pond slakken op elke pond aardbeien 🥴)

De logé.

on zaterdag 15 juni 2024




Wolfje logeert drie dagen bij ons. En alles draait nu eigenlijk om hem. Om kwart voor zes vanochtend werd hij wakker en wij dus ook. Flesje pap, en wil je dan nog even slapen in je bedje?


Nee hoor, dat wilde hij niet. Veel liever bij opa en oma in bed! Haha dus van slapen kwam niks meer. En zo begon onze dag vroeg.


En liepen wij ook al vroeg op straat. Op weg naar de Hema. Extra slabbetjes kopen. Want er wordt váák gegeten met zo'n kleintje, en niet heel netjes. Onze twee slabben waren al na een paar uur in de was. 


 



Wolfje is een zéér vrolijk en actief kereltje. Alles beweegt aan hem, de héle tijd, en hij lacht je steeds maar stralend toe. Hij eet ook erg graag.


En omdat ik - eindelijk - de tuinbonen had gedopt, om ze in zakjes in te vriezen, namen we  ook maar gelijk een schaaltje gekookte tuinboontjes voor bij de lunch. Wij hadden ze in de salade, en Wolfje kreeg ze geprakt op brood. Met pindakaas. En met het velletje eraf gehaald.






Braaf ging hapje voor hapje in de mond. Alles schoon op!


En na de lunch ging hij slapen. Wel twee uur. Zo konden Paul en ik nog wat klussen doen, om de beurt. Ik heb de laatste bonen gezaaid, en het pompoenvak van compost voorzien, en Paul ging wandelen met Brit.


Daarna was er bezoek voor de logé. Overbuurvrouw wilde hem ook wel graag eens zien. En zo zaten we alweer aan tafel. Haha want je zit véél aan tafel, met een klein kindje.





En dan een uurtje stoeien, met opa en Brit. Alledrie dikke maatjes! Hoe wilder Brit achter stokken aanrent en gromt ..... hoe harder Wolfje schatert!


Ik denk dat hij zelf ook wel héél graag samen met Brit achter stokken aan wil rennen. Hij is per slot van rekening zelf ook een wolf!








En dan weer even rustig. Met oma mee, naar de kipjes kijken, en naar de tuin. Hier es een besje eten, en daar een aardbeitje. 


Och hij lust alles wel! 





Het zijn maar kleine beetjes die een manneke van negen maanden eet, maar je bent er net zo druk mee als met een volwassen maaltijd. Vanavond kreeg Wolfje rode biet met aardappel. Allebei nog van het vorige jaar. De nieuwe bieten op de tuin zijn nog niet klaar.


Alles netjes geschild. Klein gesneden, en gaar gestoofd in wat water. Dan boter erbij en de staafmixer erop. 


  





En dat was ook weer smullen geblazen. Wat een dankbaar ventje. En ook een flinke opsteker voor Moeskers Moestuin, dat er nu al vier generaties van eten! 


Ho, kijk, en het regent alweer. Nou, we zitten lekker binnen. De logé slaapt en wij doen eigenlijk niks. Haha we zijn allebei hartstikke moe.





We lijken wel een opa en oma.

Geen negen tot vijf job.

on donderdag 13 juni 2024




Met Marjolijn liep ik zondag langs de IJssel. Het was prachtig weer, frisse wind en stralende zon. De IJssel was compleet buiten zijn oevers (of haar oevers?) en het water stond hoog. De huizen op de dijken stonden mooi droog, maar de tuinen er achter die lager liggen stonden onder water.


Ergens zagen we een schommel onder water, een bank, een hek. Waarschijnlijk heel gewoon voor de bewoners. Iets wat erbij hoort als je aan een rivier woont.





Heel in de verte een kerktorentje van het stadje Hattem. Mooi hoor, de uiterwaarden.


Maar kom ik neem je mee naar de tuin. Hier ben ik met mijn hulpbrigade op het pompoenenbed. Daar was ik aan het wieden en schoffelen en de kippen scharrelden door de losse aarde en aten wurmpjes en slakjes.


Eigenlijk is het een nogal lastige hulpbrigade .... 




.... want toen ik (hierboven) drie lange lijnen trok dwars over het pompoenvak, om daar bloemenzaad in te zaaien, toen trokken de kippen in strakke slagorde achter mij aan en aten de zaden net zo snel weer op. Haphaphap deden de acht snavels.


Ik heb nu een extra hek voor de moestuin. Ze mogen er niet meer in!


Verder, wat ik bijzonder vind, is dat ondanks het leger slakken dat elke nacht uit de omtrek mijn moestuin binnenglijdt ..... en het vooral op de erwten voorzien heeft .... 




.... dat er dan toch altijd plantjes zijn die het overleven. En die rustigjes omhoog klimmen. Slappe en kwetsbare plantjes zijn het, maar ze hangen ineens vól met zware peulen. En in elke peul tien van die prachtige glanzend groene parels.


Ook deze winter gelukkig dus weer volop verse zoete doperwten in de vriezer. Ik zou ze niet graag willen missen.


Tuinbonen zijn er ook. Slakken eten die niet echt. Niet als er óók erwten zijn tenminste ...






De aardappels bloeien. Het zijn verschillende rassen en ze bloeien in verschillende kleuren. Bijen zie je daar niet op. Hoeft ook niet. De aardappel hoeft niet worden bestoven. De knollen groeien gewoon aan de wortels.


En verderop is naast de aardbei tunnel nu een tweede tunnel, voor de kool en de sla. Tegen vogel- en kippenvraat, maar ik hoop zo ook het koolwitje eruit te houden. Dus geen rupsen.


En zo'n tunnel is echt heel makkelijk. Electrabuizen, met vogelnet erover. Ik geloof dat ik aan materiaal voor één tunnel van anderhalf bij vijf  meter iets van 14 euro kwijt was, dus heel duur is het niet. En je kunt het elk jaar opnieuw gebruiken. 





Even gluren onder de aardbeitunnel. Ik pluk elke derde dag, en haal er dan meestal zo'n drie pond uit. Je moet echt álle aardbeien die rood zijn regelmatig plukken, dan gaat de oogst zo'n vier weken door.


Er zijn daar ook slakken helaas, vooral het bed dat naast het graspad ligt. Dan zie je een aardbei hangen en denk je, wow wat een joekel!


Maar draai je hem om ..





Tja. Hol. Slakken en pissebedden. 


Als er maar een klein gaatje in zit eet ik ze ter plekke op. De smaak is er niet minder om. Maar deze boven heb ik laten liggen voor de mieren. Dat zijn super tuin-opruimers.


Ook nog even naar de kas? Het is nu net netjes, dus, kom maar mee.





Voor het eerst dit jaar heb ik aan beide kanten van de kas tomaten, in plaats van alleen maar aan de noordkant. Of er straks met hoogzomer, als het een groen oerwoud is, nog genoeg licht binnenkomt is nog even afwachten. 


Nu is het er nog licht genoeg. De aubergines staan er ook nog. Die moeten naar buiten maar ze willen niet. Ze vinden het te koud en te nat buiten. Nah, dan nog maar even hier op het pad, waar ze giga in de weg staan te staan.


Veel plantgoed in potten heb ik niet meer binnen. Het meeste staat al op de tuin.







De composthopen liggen open. Ik haal nu regelmatig wat compost, om de hard groeiende planten tussendoor bij te voeden. Vooral pompoenen, rabarber, zonnebloemen en dat soort veelvraten krijgen regelmatig een schepje extra compost.


Als je geen compost hebt kun je de snelle groeiers ook wat verdunde plantengier geven. Van brandnetels, zevenblad, en wat je verder aan kruid hebt. Je onkruid van je moestuin kan ook in de gierbak. Na een dag of 5 als het gaat gisten kun je het gebruiken. Steeds weer aanvullen met groenafval en regenwater en je hebt voor de hele zomer tuinvoeding!






En als we naar huis lopen komen we langs Paul zijn kantoor met de grote deuren ervoor. Alles is weer fris in de verf dankzij Cornelis Jan. Ook alle barsten, gaten en kapotte rafels onderaan zijn netjes weggewerkt. Hopelijk gaan de deuren nu weer een tijdje mee. Ze zijn al stokoud.


En dit kunnen wij dan weer niet. Ieder zijn vak! 


 



 

Mijn vak is geen 9 tot 5 job. Want de tuin volgt ons gewoon naar huis. Hij ligt 's avonds op ons bord, en staat hier nu ook nog naast mij op tafel. In een krat. 


Dusse ... dat was het weer. Ik moet nog even doppen!