Naar buiten! :-))

on dinsdag 21 januari 2020





'Heb je daar nou een boom in de vensterbank staan?' vroeg buurvrouw.

Goed gezien van haar! Het is inderdaad een boom. De Johannesbroodboom. Hij mag hier staan tot het voorjaar. Dan gaat hij naar buiten, in een kuip. En hopelijk geeft hij dan eind van de zomer peulen, met van die boontjes erin, waar je een soort van cacao van kan maken. Voor chocola.

De meeste planten op de vensterbank zijn eetbaar. Of ze zijn bedoeld voor cosmetica of soms voor medicatie, zoals de Aloe Vera.

Ook de basilicum heeft de winter overleefd, en komt langzaam bij.









Gisteravond was de vergadering van de Natuurvereniging, en dan zijn er de dag erna allemaal  klusjes. Mensen bellen, persberichten maken, emails, afspraken regelen, dat soort dingen. Dus de halve ochtend van deze mooie zonnige dinsdag begon met ... binnenwerk.

Ook andere dingen. Zo is de bovenste lade van onze viezer kapot. Het is heel simpel, er is aan beide kanten iets afgebroken, en nu valt die la steeds open als je de deur van de vriezer opent. En hij zit vol met ijs, die lade. 






Dus, een berichtje gestuurd naar Boretti, de leverancier. Daar moesten wat foto's bij, van de schade, en óók een kopietje van de aankoopbon. Voor eventuele garantie.

De aankoopbonnen, die zitten allemaal in een mapje. Maar helaas, toen we die keuken kochten, toen zaten we midden in een gigantische verbouwing van twéé panden tegelijk, en toen waren er zóveel aankoopbonnen ....  en nu kan ik die van de koelkast niet meer vinden.

Jammer hoor, dat je daar dan niet goed op let. Nu is er géén bon. Dus, géén garantie. Maar ja, wat zou het nou helemaal kosten, zo'n klepje van een la van de vriezer ......

Nou ja, hoe dan ook, niks aan te doen.

Eindelijk, eind van de ochtend, naar buiten! Brit en ik maken eerst een stevige wandeling, en we maken meteen de greppel leeg, die langs ons weiland loopt. We komen thuis met armen vol takken, snoeisel van de wilgen, en dat is héél mooi spul! Daar kan je heel veel mee doen!






Wat allemaal?

Nou, je kan er bijvoorbeeld wilgenwater van maken. Als je wilgentakken in water zet, en je geeft dat water aan je planten, als gietwater, dan versterkt dat de wortelgroei van je planten.

In de jonge takken van de wilg zit een stofje dat ervoor zorgt dat de wilg héél makkelijk wortelt. Een soort groeihormoon. Als je de takken in (regen)water zet, of nóg beter, eerst in stukjes snijdt en dan in water zet, komt die stof vrij in het water. Geef dat aan je stekken en aan je jonge zaailingen, en ze zullen heel makkelijk wortelen.

En dat scheelt dan weer dingen kopen, zoals stekpoeder en zaai-aarde en weet ik wat.







Zoals je ziet heb ik mijn druivenstekken gekortwiekt. Dat was naar aanleiding van de tips van Willem, die erg veel weet van stekken. De stekken moeten dus tot aan hun nekje in de grond.

En dan af en toe een beetje wilgenwater erbij gieten, en elke dag even sproeien met wilgenwater. Nou, dat moet gaan lukken met die stekken!

Ook kun je de takken van de wilg gebruiken als rijshout voor bijvoorbeeld erwten en capucijners. Dus ik zet een bos van het spul in de regenton. Gietwater en rijshout inéén!




En tot slot, zit in de wilgenbast salicylzuur. Dat is een anti-oxidant die werkt tegen ontstekingen en die (planten en mensen) beschermt tegen schimmels en virussen.

Zo'n simpele wilgentak he ... echt goud waard!!

Verder zie je ons een beetje struinen op de tuin. Ik was het laatste bed voederbieten aan het oogsten. Er kwamen daar dus grote kuilen in de grond, van die enorme bieten, en daar zaten dan weer muizenholen in. Dus had ik steeds gezelschap van de katjes en hond. Ze sjouwden af en aan met de bekken vol muizen.






Toen wilde ik dat bed afdekken met karton.

Breed karton, smal pad. 😊







Jaja. Zo ging dat dus. Eérst een dikke laag compost op het bed. Want die dikke zware bieten hebben de bodem aardig uitgeput. Dus dat moet allemaal weer worden aangevuld, met mooie rijpe compost.

Dan karton erover, en nog wat ruige compost, zodat het karton niet wegwaait. Nu mag dat bed rusten tot over een maand. Dan gaan we hier weer op zaaien.

Ook heb ik het halve bed knollen geoogst, en wat wortelen, en nog veel meer. Er staat nog zoveel op de tuin!






En in een hoekje van de kas ben ik vandaag weer gaan zaaien! Spinazie en radijs.

Zo leuk! Door dat zaaien heb je echt het idee dat het voorjaar er zit aan te komen. Terwijl we misschien nog wel dik winter krijgen!





De maaltijden bestaan nog altijd uit winterkost.

Hierboven zie je de ingrediënten voor een wintersalade. Grappig genoeg hebben we nog steeds peren, maar het zijn wel stoofperen. De zijn harder en veel sterker dan de handperen. Je kunt ze lang bewaren. Ik had ze in een stukje krant gewikkeld in het koelvak bewaard.

Salade van geraspte groenten is écht lekker met zo'n peer erdoorheen geraspt. En dan nog wat ui. En een dressing van olie, appelazijn, bouillonpasta en suikerbietstroop.

En verder hadden we een stoofschotel van bonen, pompoen, mais, ui en knoflook. En verse koriander uit de kas.









Peren hebben we zelf nog niet. Deze waren van de buren. Haha maar ze komen eraan hoor, over een jaar of wat!

En dat was hem dan. De gewone dinsdag.






PS  .... Ik bedenk me ineens ... misschien als je kalend bent dat wilgenwater ook helpt om je haar weer beter te laten groeien?? Ik zou het gewoon proberen! Drie keer per dag kale plekken insmeren met wilgenwater. Baat het niet schaadt het niet! Haha groetjes Clarien uut Zalk Punthorst


Morgen gewoon dinsdag.

on maandag 20 januari 2020



 






Het waren rollercoaster dagen.

Een bijzonder hechte en bijzonder fijne groep vrienden over de vloer, een nieuwe keuken uitzoeken met broer, een interessant gesprek op het gemeentehuis, met misschien wel grote gevolgen, een familie-etentje in Baarn ...

.... en dan morgen .....





Morgen niks.

Morgen gewoon dinsdag.





De Sandwich methode.

on vrijdag 17 januari 2020




Ken je dat? De Sandwich methode?

Dat is een methode voor een slecht nieuws gesprek. Je moet iemand iets vertellen wat hij misschien niet leuk vindt. Dan gebruik je de Sandwich methode. Je verpakt de vervelende boodschap tussen een aantal vriendelijke opmerkingen of complimenten. Dat moet dan wel gemeend zijn, en is niet bedoeld als slijmerij. Het is bedoeld om het verhaal beter verteerbaar te maken voor de persoon in kwestie.

Vandaag gebruikte ik voor mijzelf de Sandwich methode. Ik moest de container opruimen, een ontzettende rotklus, waar ik elk jaar als een berg tegenop zie, omdat die container elk jaar op een of andere manier verandert van een opgeruimd geheel in een soort vuilnisberg. Dus, ik verpakte die  rotklus tussen leuke acties.

Om het beter verteerbaar te maken. ;-)

Om te beginnen, vanochtend lekker in de zon op de bank, met koffie en met alle boekjes en schriftjes. Ik heb de tuin-akties voor de komende weken in de agenda gezet. Ooit, lang geleden, maakte ik daar een overzicht voor, van wat je wanneer moet zaaien en poten en oogsten, en dat gebruik ik nog steeds.





En toen een paar andere leuke kwartiers-klusjes. De pompoenen opruimen bijvoorbeeld. Die zijn nu meest beschimmeld, maar een paar zijn nog te redden. We kunnen nog wel een maandje pompoensoep eten.

De horren poetsen. Dat is een makkelijk werkje met veel sop en veel water. Hond en katten vonden het geklier met water prachtig en liepen dus weer constant in de weg.

Ze verzonnen van allerlei interessante dingen zoals drogende schone horren omgooien.








Ik heb meteen het straatje geschrobd. En dat moest echt! Want ... van ons rieten dak valt steeds wat van die blubber. Dat is de bovenste laag van het riet, wat aan het vergaan is. En met de regen spoelt dat eraf, en dat maakt een spekgladde laag op de grond.

In het donker zijn we al zó vaak bijna uitgegleden op dit straatje, door die blubber. Maar nu is het dus weer even weg.





Ik vraag me wel af, met dat rottende riet, hoelang je met zo'n dak kunt doen. Dertig jaar, zei de rietdekker. Hm, maar dan moet er af en toe wel weer wat riet bij, denk ik. Anders houdt dit dak het écht geen dertig jaar.

Een ander kwartiers-werkje was .... rode bieten koken. Morgen krijgen we eters, een heleboel, en ze nemen allemaal een gerecht mee. Degenen die de soep verzorgen hadden mij gevraagd of ik alvast een pan bieten wilde gaar koken.

En dat ga ik nu even laten zien. Want over dat koken van de bieten wil ik iets zeggen. Wat je misschien al lang wel weet, maar misschien ook niet.





Rode bieten. Ze zijn heerlijk. En verschrikkelijk gezond. Dat wil zeggen, als je ze op de goeie manier kookt. Heel vaak zie ik in recepten staan: was en schil de bieten, snij ze in stukjes en kook ze gaar.

Dan rijzen mij de haren ten berge!! 😲😲😲  Zooooo jammer van al die gezonde sappen uit de biet! Die gooi je dan met het kookvocht weg!

Het moet andersom! Schil en snij de bieten nooooit vóór het koken! Maar was ze goed of schrob ze af met een groenteborstel. Het zand moet er wel af. Maar al blijft er een klein beetje zitten dat is niet zo erg. Dan breng je een grote pan water aan de kook en laat de bieten er aan hun staart (wortel) inzakken.

Eérst de diksten, en dan na een paar minuten de middelsten, en dan weer na een paar minuten de kleinsten.





Dan laat je de bieten op een klein vuur nog een kwartier zachtjes koken, en laat ze daarna nog maar even staan. Zie je hierboven hoe in deze pan met gare bieten háást geen bietensap in het water zit? Het water is amper rood. Alle goeie stoffen zitten nog ..... in de biet. 😊

Na het afkoelen kun je de schil en de wortel eraf wrijven, en ze verder verwerken. Dan heb je echt alle smaak er nog in, en hoeft er écht geen suiker toegevoegd, en amper zout. En niet alleen de smaak zit er nog in maar ook de vitaliteit natuurlijk.

(Het geldt ook voor andere groenten, maar vooral voor de rode biet, die zijn mineralen heel makkelijk verliest door vóór het koken te snijden en te schillen)

🍲🍲🍲🍲🍲


Nou. En toen dus kwam het middelste deel van de Sandwich. De container. 

------ zucht ----







Het miegelde er van de muizen. Maar Bossie en Billie wisten daar wel raad mee en hebben aardig meegeholpen bij de opruim actie.

En het is nu weer pico bello. Geen muis meer, en alles is nu ook weer terug te vinden. Ik doe het één keer per jaar, vlak voor het begin van het tuinseizoen, en eerlijk gezegd is het na een maand of twee al niks meer van te zien dat het opgeruimd was.

Wat nog wél moet, is al het gereedschap slijpen, en in de olie zetten. Maar dat is dan weer voor op een andere dag. En voor in een andere Sandwich! 💪




(Misschien denk je, dat klopt niet, zes uur en het is nog licht ... maar die klok daar is zo'n palletje van afgebroken en die kan je niet meer verzetten. Die staat voor eeuwig op de zomertijd)





En dan .... eindigen met een leuk werkje!

Tafel dekken! Voor dertien personen! En dan natuurlijk een stuk mooier dan normaal.

Morgen komen de fietsvrienden van Paul met eega's. Het is al een soort traditie geworden dat ze hier ééns per jaar met z'n allen komen. En wijzelf hoeven niet te koken. Dat doen zij allemaal. En dat is erg leuk, als iedereen in potten staat te roeren en schalen uit ovens haalt en mooie toetjes fabriekt, en jezelf lekker achterover kan zitten.








Beginnen en eindigen met iets leuks. Dat moet je eigenlijk elke dag doen!

🙋😉😊