Weinig praatjes.

on woensdag 1 december 2021









De week begon hier licht en zonnig. Er is geen blad meer aan de bomen. Het licht valt de hele dag ons huis binnen, door de raampjes rondom. En dan pas zie je de myriaden stofjes in huis. Overal in de schuine zonnebanen dwarrelt het stof. Daar is niet tegen te poetsen hoor, dat heeft iedereen. 


Alleen zie je het nu pas. Hoeveel stof er is een huis is. Niks aan te doen. Gelukkig.😊 


 





Op dinsdag en woensdag werd het onstuimiger. Een novemberstorm, op de valreep. Ik vind het heerlijk, die harde wind. Dat je bijna van je sokken wordt geblazen. Dat je haar loodrecht van je hoofd afstaat. Dat je op de terugweg háást niet vooruit komt. Dikke bolle wind, blozende wangen, alles om je heen waait weg. Lege gieters rammelen over het erf, emmers, takken en waterbakken.


De kuikens kropen weg onder Ma kip. Anders waren zij ook weg gewaaid. 


Ik ben de hele tijd wat aan het rommelen. Van die kleine herfst klusjes. Hoekjes opruimen. Groentebedden afdekken, en de randen met kranten en dikke lagen compost bedekken. Stal uitmesten. Het gaat gewoon allemaal rustigjes door. Buiten en binnen.







Wel is het zo dat ik vandaag weinig praatjes heb.


Gisteren en eergisteren was er 's avonds vergadering. De hele avond praten. Joh, ik ben het niet meer gewend! Normaal zit ik tussen de dieren. En loop tussen de planten. En die zwijgen allemaal. Als je dan ineens drie uur moet praten, dan wordt je daar ineens heel moe van. 


Haha, kluizenaars-syndroom??







Tóch nog even een paar dingetjes ..... zoals die tomaten .... herinner je ze nog? Die had ik rauw in potten gestopt, met wat zout water, kruiden, knoflooktenen, en toen een paar weken in de keuken gezet. Om ze te laten fermenteren, en ze dus vers te kunnen bewaren.


Na een week of wat gingen ze in de koeling. En nu staat er zo'n pot in de koelkast. De tomaten zijn bijna drie maanden oud. Hoe zou dat smaken??









Als de pot opengaat ruikt het heerlijk. Het ruikt naar pizzeria.


Opensnijden van een tomaat, en alles ziet er prachtig uit. Het vruchtvlees is wel wat zachter, en de schil ook. En de smaak? Geloof het of niet, maar die is zelfs beter dan verse tomaat! Het smaakt nog steeds naar tomaat, maar intensiever. Alsof de fermentatie de smaak versterkt heeft. 






Ik maakte er een saus mee. Eerst, een flintertje rundergehakt geruld. Daar gingen toen twee dikke uien bij, in blokjes. Lekker laten meebakken. Toen een halve pot (zelfgemaakte) tomatensaus erbij, iets laten inkoken, en tot slot vier van die gefermenteerde tomaten, in stukje gesneden.


Mijn knoflookgeheim is dat ik de knoflook altijd pas ná het koken toe voeg. Op het laatst, en rauw, en geraspt. Dan heb je maar weinig knoflook nodig voor véél knoflooksmaak.









Gefermenteerde tomaten. Die houden we erin! Dan heb je de hele winter verse tomaten! Alleen jammer dat we zo weinig tomaten hadden dit jaar. Hopelijk volgend jaar een beter tomatenjaar.


Ik zat net per ongeluk in een verkeerd foto mapje te zoeken. Het was het mapje van één jaar geleden, 1 december 2020. Maar moet je kijken hoe schattig klein Bonnie toen nog was!





Ze worden zó snel groot.


(zucht)


(😄😄)



Staying alive.

on zaterdag 27 november 2021






Om kwart voor negen vanochtend reed ik door een buitenwijk van Zwolle, op zoek naar het gebouw van het Rode Kruis. En ja hoor, daar was het. Kon niet missen. Een enorm rood kruis op de muur. En ervoor stonden een stuk of tien auto's geparkeerd, en wat fietsen, van de cursisten. 


De hele dag had ik vandaag de praktijkcursus uitgebreide EHBO. Het was per ongeluk een cursus voor gevorderden. Daar had ik overheen gelezen. Ik dacht dat het voor beginners was. Maar affijn, er zat geen diploma ofzo aan vast, het was puur voor mezelf. Of liever, voor de mensen om ons heen. Want een EHBO opleiding doe je natuurlijk vooral voor anderen. 







Ik neem je even mee door de foto's die ik maakte. Dat is dan even zo'n dingetje van dit blog. Het is dit keer niet alleen bedoeld als entertainment .... haha ..... nee dus. Dit zijn vooral wat dingen die ik zelf wil onthouden. Mocht je geen interesse hebben in EHBO zaken of snel misselijk worden van die dingen, scroll dan maar door. Ik laat verderop ook wel nog wat van  de buurt zien.


Goed. EHBO voor gevorderden dus. 


Alle cursisten hadden van te voren al een uitgebreide online theoriecursus doorlopen, dus dat hoefde niet meer. Het was alleen maar praktijk. Eerst kwamen de wat onschuldige dingen. Zoals allerlei nieuwe soorten materiaal en verband. Je ziet hieronder een heel schattig klein knoopverbandje, dat bij uitrollen een handig snelverbandje voor om een vinger blijkt te zijn.





Vanwege corona mochten we niet bij elkaar oefenen. Wat best lastig was op zo'n cursus. Want daar leer je het meeste van. Van op een echt mens oefenen. Dat je dan bijvoorbeeld iemand in 'bewusteloze' toestand van een stoel op de grond moet krijgen. Iemand die zich helemaal slap houdt is heel looi-ig en echt topzwaar .... dat is handig om dat te oefenen.


Maar dat kon dus allemaal niet. Ook het verbinden van zogenaamde zware bloedingen, moest je gewoon op jezelf oefenen. Ik heb hier zogenaamd een slagaderlijke bloeding op mijn bovenbeen. De instructeur legde uit hoe je dat met vrij simpele spullen kunt stelpen.


Je neemt een snelverband. Dat is een verbandrolletje waar al zo'n kant en klaar gaasje in zit. Dat leg je eromheen, met het gaas op de wond. Natuurlijk spuit het bloed meteen door zo'n gaasje heen, maar, nu komt het .... je moet dan metéén kijken waar het bloed er éérst doorheen komt en dat is dan de plek waar de wond zit. En daar druk je dan de rest van het rolletje verband op. Op die plek.







En dan?


Dan moet je daar een tweede verband (hoeft niet perse steriel te zijn) weer omheen rollen. Het is de bedoeling dat dat rolletje héél stevig op de wond gedrukt wordt, om de bloeding te stelpen. Nou had Herman een goeie truuk om dat tweede verband héél strak om het rolletje heen te rollen. Je doet dat door telkens als je voorbij de wond komt, het gaas in je hand een slag om te draaien. Tot een vlindervorm, zeg maar.


Héél strak rollen, echt zo strak als je kunt. Door de vlinderdraaiingen, wordt het onderste rolletje gaas nu stevig op, of zelfs in, de wond gedrukt. Dat werkt dan als een echt drukverband. Het houdt de wond dicht. Mocht het toch nog blijven bloeden, dan alles nogmaals herhalen. Een tweede serie ernaast.


Mijn verband zat nu zó strak, dat ik zelfs tintelende tenen kreeg. Maar zoals de instructeur zei, beter tintelende tenen, dan teveel bloedverlies.









En als je dan je been strekt, dan spannen je spieren aan en dan trekt dat verband nóg steviger vast. Dus als je op een brancard gelegd wordt en je benen worden gestrekt, dan blijft de wond goed dichtzitten.


Nou, jullie ook wat geleerd!😊💓


Ook moesten we natuurlijk reanimeren en beademen en een AED aankoppelen en al dat soort dingen. Dat ging op poppen dus dat mocht nog gewoon wel. 


Het is 2x beademen en 30x compressie geven, op het borstbeen. De instructeur vertelde, als je het tempo niet meer goed weet, van pompen, zing dan zachtjes Staying Alive van de Bee Gees ....



 




Dat is het goeie tempo. Ik vond het erg toepasselijk ..... staying alive ..... 



.... want daar gaat het natuurlijk allemaal om. Om te zorgen dat mensen blijven leven. Niet omdat ... nou omdat je je zat te vervelen op je vrije zaterdag en dacht wat zal ik eens gaan doen. 



Nuttig is het zeker! Ik kan het erg aanbevelen, zo'n cursus.





Behalve nuttig is het ook erg intensief en daarom ging ik maar eens een rondje door de buurt lopen, tijdens de lunchpauze. Het is een wijk aan de westkant van Zwolle. Een grote wijk met veel flats en ook grote groene stoken ertussenin.


Het miezerde nogal, en er was haast niemand op straat. Iedereen zat thuis, maar door de hoge gebouwen kon je weinig in huizen naar binnen kijken, wat ik altijd wel graag doe.😊


Toch is het boeiend, om door een heel andere woonomgeving te lopen dan die van jezelf. De energie en de sfeer zijn er anders. Niet beter of minder maar gewoon anders. In al die flats, in al die woningen. leven mensen en gezinnen en alleenstaanden. Wat houdt ze bezig? Hoe zien hun dagen eruit? Wat zijn hun passies?











En ineens ..... zag ik midden op straat een mandarijn liggen. En iets verderop nóg eentje. En toen zelfs twee tegelijk. Ongeveer vijftig meter vóór mij liep een mevrouw, met een kinderwagen, en een klein meisje naast zich. Onderin de kinderwagen was zo'n mandje voor boodschappen. Dat mandje zat helemaal vol, en er rolden mandarijnen uit. Maar ze had niks door.


Ik ben op een sukkeldrafje achter haar aangelopen, mandarijnen mee natuurlijk. 'Hallo hallo, je verliest je mandarijnen!' 


Nou, ze kon er wel om lachen. Ze had niks gezien. Ze had grote haast, want was op weg naar school om een derde kindje op te halen. Oh wat herkende ik dat. Toen onze kinderen nog op de basisschool zaten, was dat ook altijd zo'n stress. Altijd om half negen en om twaalf uur en om één uur en om kwart over drie, moest je weer bij school staan. Wat een gedoe en geren altijd!


Nou, dat was een leuk intermezzo. Tóch eventjes meegekeken in het leven van één van de bewoners van deze buurt. Maar ik had inmiddels geen idee meer waar dat Rode Kruis gebouw was. Gelukkig wist de mevrouw het wel en zo kwam ik net op tijd weer binnen voor de middagsessie.


En die sessie was wat steviger. Dat ging bijvoorbeeld over amputaties en over een tourniquet aanbrengen. Dat is zo'n band om een been of arm, waardoor de bloedbaan wordt afgesloten. Ik zal je de details besparen, maar hier zie je even hoe ik hem om mijn bovenarm heb. Je moet dan een stokje omdraaien tot de bloeding stopt. 










En daar laat ik het dan maar bij. 😊😉



☆☆☆☆☆☆


Thuis heb ik meteen maar eens gekeken wat wij zelf eigenlijk hebben aan EHBO spullen, in het medicijnkastje. En dat lijkt echt nergens naar.







Medicijnen hebben we eigenlijk niet, alleen pijnstillers zoals paracetamol en ibuprofen. Verder nog wat griepmiddeltjes en hoestpastilles, wat jeukstillende crèmes en over-de-datum-lenzenvloeistof.  


Pleisters heb ik wel, maar géén drukverbandjes en geen snelverband en zelfs geen gaasjes. Er zijn twee rolletjes verbandgaas van meer dan twintig jaar oud. Haha die zijn steeds mee verhuisd. Nou, binnenkort maar eens een en ander aanvullen. Al was het maar een goede schaar, om verband en kleefpleister af te kunnen knippen. En wat van die steriele handschoenen.





Hoe zit dat met jullie EHBO voorraad? Ook zo karig? 


Of ben je beter voorbereid op ongelukjes dan ik?