Een handig aanhangertje.

on woensdag 19 januari 2022





Héél handig, zo'n aanhangertje. Hij staat altijd klaar om vrachtjes op te halen of weg te brengen. Eigenlijk moest hij ook een naam hebben. Nou, wie weet er iets leuks te verzinnen?


Hij is zelfs zó handig, dat hij altijd vol ligt. Ik kan er alle lege dozen in kwijt, en de plastic zakken met gedroogde planten waar ik de zaden nog uit moet halen. En soms ook de eieren van de kippen, die even in de aanhanger worden geparkeerd in een emmer. Ook staat er altijd een doos met potaarde in. Voor als er tussendoor een keer gezaaid moet worden. Of voor stekken.


Het is nu dus een rommelbak geworden. En hij moest leeg. We hebben hem binnenkort nodig, dus, opruimen die zooi.






Deze doos met planten, hierboven, komen uit de rand langs de voortuin. Die afgelopen zomer zo schitterend bloeide. Ik heb van alle soorten bloemen wat gedroogde toppen bewaard, en ga die komend voorjaar in kleine stukjes knippen en dan gewoon op dezelfde plek terugleggen. 


Hopelijk dan dit jaar daar weer zo'n spectaculaire bloemenzee.




En dan zijn er nog vier plastic zakken met allerlei kruiden. Ik wil daar de zaden van bewaren, maar ze slingeren steeds overal rond en ik kom er niet aan toe. Tot vandaag.


Het zijn venkelkruid, dille, koriander en mosterd. Vier kruidsoorten met waardevol zaad. Want al die zaden zijn heerlijke smaakmakers in de keuken. Echt, bijvoorbeeld het zaad van venkelkruid, je wilt niet wéten hoe sterk dat naar anijs smaakt. Het is ook heel zoet.






Eerst sla ik er wat op los, op zo'n plastic zak. Dan laat veel van het droge zaad al los. Dan twee handen in de zak steken en de toppen of schermen van de kruiden tussen je handen nemen en goed wrijven. Zo valt er steeds meer zaad op de bodem van de zak. Soms gaat het moeilijk, zoals bij venkel, dat moet je echt hard los wrijven.


Ik haal ook lang niet alles eruit. Dat duurt me veel te lang. Gewoon, het gros van het zaad eruit wrijven en kloppen, en dan is het genoeg. De resten van de planten, met nog veel zaad erin, gaan terug, in een border langs de moestuin. Daar komen de kruiden dan over een paar maanden vanzelf weer op. 


En het zaad schud ik uit de plastic zakken en dat gaat in keuken zeven. Dat wil zeggen, het wat grovere zaad. Het fijne zaad, zoals mosterdzaad, gaat in een andere zeef, een hele fijne. En dan schud je alles zachtjes, zodat zand en modder eruit gezeefd wordt. En goed blazen, dan waait ook het meeste kaf wel weg.






Het is een mooie oogst. Van dit zaad heb je maar weinig nodig in je gerechten, de zaden zijn vaak veel sterker van smaak dan het verse groene kruid zelf.


Alle dozen gaan ook weg. Ik haal alle nietjes en plakband eraf, en zo'n stapel karton gaat van de week dan op de tuin. Ergens. 


We hebben altijd veel van die platte dozen van AH, sinds Paul corona-thuiswerker is. Hij doet nu vaak boodschappen en vergeet altijd een tas. En van mij mag hij geen plastic tas kopen.😊 Dus komt er nu elke week zo'n doos mee.







De zaden tot slot nog opbergen in potjes, en dat is dan ook weer binnen. Ik geloof dat we nu alle oogst wel geborgen hebben. Op de winterwortels, prei, boerenkool en de knollen na. Wat allemaal gewoon op de tuin kan blijven staan. 


Nou, hoe bevalt het jullie in de potjes? 





Van het venkelzaad is er maar een klein beetje. Maar het smaakt zo sterk, dat je voor bijvoorbeeld een grote koek maar een paar van die zaden nodig hebt. Fijnwrijven of fijnmalen, en door het beslag mengen. De hele koek geurt dan naar anijs.


En dan die plekken van Bonnie, die ik nog zou laten zien. Maar ze wilde niet stil staan, en ze zijn ook al een stuk minder dan eerst. Dus je ziet het niet goed. De plekken zitten alleen op haar witte vacht, niet op de rode delen. Het lijkt wel of die huid van de rode delen sterker is. 


Ze krabt zich al wat minder, en ik zie kleine witte haartjes aangroeien op de kale roze plekken. Gelukkig. (die zwarte puntjes die je ziet op het roze dat is gewoon wat modder)





En tot slot weer ons 'food' plankje van vanavond. Deels eigen oogst, deels van de winkel. Er ging nog rijst bij en groene boontjes uit de vriezer, en zout en kruiden. En véél dillezaad, lekker laten meekoken met rijst!




 

Menu met ei.

on maandag 17 januari 2022







Oogst uit de vensterbank. Dat kan ook altijd nog, als je geen tuin hebt.


Zoals bijvoorbeeld de citroengeranium. Door Editha ben ik die heel erg gaan waarderen. Zij doet de gedroogde blaadjes overal door. Zelf vergeet ik het vaak, het is zo'n plant die je snel over het hoofd ziet. Maar nu was hij zolang en slungelig uitgegroeid dat hij mij bijna bóven het hoofd groeide.


Dus heb ik de twee planten vandaag gesnoeid, de lange stengels eraf gesneden, en de blaadjes en stengels (in stukjes) liggen nu boven te drogen. Ik maak ze pas fijn vlák voor gebruik, en ze gaan dan bijvoorbeeld door cakebeslag of koekjesdeeg of ik zet er thee van. Editha gebruikt hem ook voor citroenvla, ik zal haar eens om het recept vragen.





Er liggen boven zo hier en daar nóg wat van die droog-projecten. Zoals pepers en pompoenzaden en olijfblad. Dat blad kreeg ik van Eva uit Portugal. Het droogt makkelijk op en krult dan heel mooi op tot smalle rolletjes.


Dat olijfblad gebruik ik voor thee. De smaak is vrij neutraal, dus er gaat ook nog iets van pepermunt bij voor de smaak. Olijfblad is net als olijven en olijfolie erg gezond. Je moet het niet zomaar in grote hoeveelheden eten, maar als thee gebruiken, of fijngemalen als poeder, in kleine hoeveelheden. Het is licht ontstekingsremmend en ook vocht afdrijvend.


Een goeie 'ontgifter' dus voor de organen.




Weer later vanmorgen, in de stal, bleek dat die stal weer eens een make-over had ondergaan. De Dames Koe vonden het zeker wat te donker worden, achterin, en er was een grote plank losgebroken. Ze konden nu mooi door het gat de kippen zien en een buurpraatje maken.  


Maarre ... 


.... als ze zo doorgaan ligt einde winter de hele stal plat. Dus, helaas, het gaat niet door, deze creatieve verbouwing. Die plank moet weer terug.






Ik heb hem eerst van binnenuit wat teruggepord. wat natuurlijk niet lukte, want ze zitten zo dakpansgewijs over elkaar heen. Dat moet je vanaf de buitenkant aanpakken. 


Eerst maar eens op zoek naar van diezelfde spijkers. Grote roestige nagels dus. Nou, die heb ik toevallig! Daar staat nog zo'n bakje, al wel vijf jaar, met precies wat ik nodig heb.


 





Het zijn van die dingen die jarenlang liggen te liggen en steeds denk je, wat doe ik er óóit mee, met die dingen. En ineens ... komen ze precies van pas! Deze spijkers waren perfect om die plank weer op zijn plek te krijgen.






Nou en als dat dan weer vastzit, dan ga ik daar verder eens kijken, hoe ziet het er hier eigenlijk uit? Hier tegen de buitenkant van de stal is de plek waar afgelopen zomer de buitentomaten stonden. 


Ik had afgelopen zomer iets bedacht als afdak, maar dat heeft helaas nooit gewerkt. Het waren palen, met plastic zeilen ertussen, die bij erge regen als beschutting over de tomaten heen uitgerold moesten worden. 


Weet je nog?







Er was alleen één probleem. Nou, twee eigenlijk. Het was een ontzettend gedoe om ze uit te rollen. En dan bleef er ook nog steeds een bende water in staan, in die plastic zeilen. En oja, met een harde wind woei het hele afdak weg. 

Nee hoor, niks gedaan, dat 'uitrolbare' afdak. Komende zomer gaan we wel wat anders bedenken met die spullen. 


En daarnaast, daar was de rijstbak. Ook dat was een mooi project. Dat was bijna gelukt, met die rijst, alleen was de zomer net één maandje te kort. Haha we hadden bijna rijst maar toen werd het ineens herfst. Heel flauw.




Nu staat die rijst daar nog. Ik weet nog niet wat we komend seizoen gaan doen. Vooreerst laat ik het gewoon staan. De rijstplanten zitten nog muurvast met hun wortels. Wie weet zit er nog leven in. Gewoon maar laten staan dus, en kijken wat er gebeurt.


Dan, weer iets verder, langs het kippenhok. In het binnenhok zit een nogal onervaren jong hennetje te broeden. Winterkuikens grootbrengen is heel moeilijk. Afgezien van de kou zijn er ook meer vijanden op de loer.


Gelukkig heeft het hennetje een onderbuurvrouw gekregen, die elke dag onder haar slaapt. Zou die helpen de kuikens te beschermen, straks?? 🙈🙈


 






Hm. Leuk bedacht hoor Bekkie. Maarre ...... ik ga je toch maar in de gaten houden. 


Gelukkig zijn er nog drie hennen die gewoon leggen. Net genoeg voor een menu met ei




 









Derde zaterdag.

on zaterdag 15 januari 2022





Vandaag, derde zaterdag van de maand, wandelden we weer. Het was wel even dubben voor Lia en mij, want ... kunnen we het dit keer wel laten doorgaan? Met corona enzo?


Maar we hebben vorige week de knoop doorgehakt. Het gaat door! Er is al zo weinig leuks te beleven voor veel mensen, en zo'n wandeling kan prima op afstand, en dan in verschillende groepjes de uitkijkpost op, etc. Wel was het zo dat er dus maar 15 mensen mee konden, en we moesten heel wat geïnteresseerden teleurstellen. Mocht je daarbij zitten en dit toevallig lezen, je krijgt nog bericht over een eventuele herhaling!


Lia en Paulus hadden dit keer alles geregeld en voorbereid, waardoor ik lekker in de achterhoede mee kon wandelen, zonder iets te hoeven doen of zeggen, alleen maar heerlijk genieten. Haha en dat was zo relaxed dat ik onderweg de foto's vergat. Wel werd ik toen gebeld door een radioprogramma, ze hadden over de wandeling gehoord, en de vraag was of ik een paar minuten verslag wilde geven van de wandeling. Van wat we zoal zagen onderweg. 


Dat was grappig. Het gesprek kwam meteen live in de uitzending en ik heb het zelf dus niet gehoord.





We liepen door het natuurgebied 'Takkenhoogte', vlak boven Avereest. En na de wandeling was er koffie met zelfgebakken kruidkoek bij Arno en Ana op de historische boerderij, in De Pieperij. Ik schreef al eerder over deze plek en deze aardige mensen. 


Lia en Paulus hadden alles prima geregeld. Na de uitgebreide koffie buiten, stoelen op afstand, alleen families bij elkaar, en verder ook alles tiptop in orde, vertelde Arno over de boerderij, de koeien, de manier van begrazing. En tuurlijk gingen we ook de koeien en kalven kijken. 


Als een rijtje eendjes liepen we langs de stallen. De koeien keken minstens zo geboeid naar ons als wij naar hen.







Ik vroeg Arno nog over die kale plekken achterop een paar koeien. Want die heeft onze Bonnie ook. We hebben er al twee keer de dierenarts bijgehad en ze heeft al zo'n kuur gehad tegen mijten, maar de plekken zijn nog steeds niet weg.


Arno zei dat het ook kan komen doordat de dikke wintervacht soms gaat jeuken. Dan gaat zo'n koe zich krabben met de horens, of ze gaat zich schuren langs een plank of paal. En dan kan de huid daar kaal worden.


Nou, we zullen het dan nog maar even aanzien. Ik zal er nog wel een foto van maken, van die plekken van Bonnie. Misschien heeft 1 van de bloglezers er ook wel ervaring mee.  


Kijk en halloooo ... daar ligt Billie lekker in de mand op het verwarmingsrooster. Daar ligt ze de hele dag te soezen. Ondanks haar dikke winterbontjas heeft zij geen spóór van jeuk. Gelukkig. Katten kunnen het nooit te warm hebben lijkt het wel.






Ik heb dit jaar twee soorten knollen. De rood-witte (groene kop) zijn gewone herfstknollen, en zijn vrij pittig van smaak. Ik voer ze meestal aan de koeien. Heel enkel gaat hij rauw geraspt bij ons in een salade. De gele knol daaronder dat is een 'Soester Knolletje', zo heet hij dus, maar het is hier echt geen knolletje meer. Het is een dikkerd. 


Die gele die eten wijzelf ook wel. Die is wat zachter van smaak. Zo'n knol kun je net als bloemkool bijvoorbeeld, met heel veel gerechten combineren. Hij smáákt ook wel een beetje als bloemkool.


En zo verzamel ik aan het einde van de middag dan weer de ingrediënten voor onszelf en voor de koeien. Voor ons eigen maaltje sta ik nog wel even achter de pannen, maar voor de koeien hoeft het alleen maar ......







...... te worden gehakseld.


Zien??






 



Zittend op mijn krent.

on donderdag 13 januari 2022





Ik zit al twee dagen op mijn krent. Haha ja, écht waar. Eerst was het, gisteren, in de auto heen en weer naar mijn moeder, en bij haar thuis gezellig koffie drinken. Allemaal zittend. Ik mocht nog wel wat boodschapjes doen, dat was ook weer op mijn krent in de auto, want de Kruidvat zit in Veendam. 


Vandaag liep ik eerst nog met Monica in het bos. Dus dat was éventjes niet op mijn krent. Maar die boswandeling was wel de aanleiding waarom ik nu de rest van de dag bijna de hele tijd zit. Achter de laptop.


Want ...... 


..... na die boswandeling hebben we ineens een missie. Monica liet mij iets zien, waar zijzelf en haar hele buurt van geschrokken waren. Namelijk .... hele rigoureuze boskap. En .... daarbij nog veel onnodige extra schade, als gevolg van die boskap. Ik wil er nu verder niet over uitweiden, maar wat we daar zagen, deed mij besluiten om de hele verdere dag de boel de boel te laten en mijn aandacht op iets anders te vestigen. 


Zittend dus, achter de laptop.


Als je iets ziet of hoort waar je verdrietig van wordt of boos, dan kunnen er twéé dingen gebeuren. Je doet iets. Of, je doet niks. Zelf doe ik vaak niks. Omdat ik geen tijd heb. Of omdat ik denk dat het geen zin heeft. Of ook wel vaak omdat ik niet durf. Denk, dat ik het niet kan. Of voor gek sta.  


Maar dit keer ga ik wél wat doen. Om te beginnen, vandaag een Zeer Lange Email geschreven. Aan iemand. En die iemand dringend gevraagd om een spoedoverleg. En verder willen Monica en ik een bos-werkgroep oprichten. Op korte termijn. Want met een groep sta je sterker.


En we gaan je op de hoogte houden!


Want wellicht zie je zelf ook wel eens iets in je omgeving waarvan je denkt, daar zou nou eigenlijk iets aan gedaan moeten worden. Dat klopt niet! Maar .... je durft niet. Of je durft niet alleen. Of, je weet niet hoe. Of of. Nou dan heb je er misschien iets aan om mee te kijken met ons.


Misschien wordt het een flop, wat we hebben bedacht. Maar dat is het risico. Beter dat, dan helemaal niks geprobeerd, en het mooie bos zien weg kachelen. We gaan het gewoon proberen. Het kapbeleid is me al zolang we hier wonen een doorn in het oog. En dit, wat we vanmorgen zagen, was voor mij de druppel. Let op. Hier gaan we!!


(wat kan je veel doen en wat kan je je heldhaftig voelen zeg, gewoonweg zittend op je krent!!😄)




Enne ... liever geen verhalen in de reacties met andere bos-kap-gruwelen hoor, of depri-klimaatdingen, enzo. Niet nodig. Twee dames met bosverdriet .... is meer dan genoeg.


En we zijn allang niet meer verdrietig. Welnee, helemaal geen tijd voor. We hebben een missie!!🌳🌳🌳


 

Dinsdag dingetjes.

on dinsdag 11 januari 2022





Het zit er weer voor een jaar op! De schoonmaak is achter de rug. Wat een opluchting! Nu kan ik weer een jaar lang de kantjes erbij aflopen. Haha. 


Hoewel, de schuren zijn er ook nog. Maar dat is minder vervelend werk om die op te ruimen want dat is lekker buiten. Gisteren heb ik de container onder handen gehad. Dat was niet veel werk. Alle dozen even nakijken en de vloer vegen en dan nog wat spinrag weghalen. Dat laatste moet héél voorzichtig, want overal in de container zijn diertjes aan het overwinteren ... 


..... ze zien er soms uit als onbenullige rafelige motjes, maar die vlinders en al die insecten die in je schuur hun winterslaap houden zijn Hele Belangrijke Diertjes ..... 






...... want die moeten overleven, zodat ze nog nét het voorjaar kunnen halen en nog nét wat eitjes kunnen leggen (stuk of paar duizend) en voor nageslacht zorgen. Daarna gaan ze meestal dood. 


Als ik uit de container naar buiten kijk dan is het daar echt zo'n mooie diepblauwe januari schemering. Zo'n geheimzinnig waas hangt over alles. 


Winters, kaal, geluidloos, sereen. Alles is in diepe rust.






Nou best een gezellige werkplek is het, toch? Zet er een kookkacheltje in en een radiootje en hang een hangmat op en je kan er zó in wonen.😄



🍞🍞🍞


Maar goed. Ik wou nog even terug naar dat maisbrood en die roggekoeken, van vorige week. Ik zou nog laten weten hoe die koeken bevielen. Nou, ten eerste brak het maisbrood doormidden toen ik het uit het blik haalde. Dat is het nadeel van zo'n groot, plat en nogal zacht brood. Het breekt makkelijk. Maar het gaf niks. Ik heb het in vier repen gesneden en de drie 'hele' delen zitten in de vriezer. 


Het gebroken deel hebben we inmiddels alweer op.







En die koeken? Verrukkelijk natuurlijk!! Haha maar dat vond ik. Paul vond het meer lijken op roggebrood. Omdat er zo weinig zoet in zit. Maar het is toch écht veel malser dan brood. Door het vocht uit de appels en door de karnemelk is de structuur zacht, echt die van koek. En dat het niet zo zoet is dat is gewoon een kwestie van wennen. Of, van meer honing erbij doen volgende keer.


Ik ga nu even in vogelvlucht door de verdere foto's heen. Je ziet hieronder een pot met een troebele restant van een batch appelazijn, waar ik water bij heb gegoten om het te verdunnen, zodat het op de compost kan. En er zaten nog twee dikke plakken 'moer' in. Ik dacht later, ik had die moer ook kunnen bewaren, en in stukjes invriezen. Om weg te geven aan wie wil. Want met zo'n moer kun je heel makkelijk een nieuwe azijn opstarten. Dat werkt net zo als bij zuurdesem, kefir, yoghurt, enzovoort. Als je eenmaal de goeie bacteriën hebt gevangen kun je eindeloos doorgaan met produceren.


Maar goed, helaas dacht ik er te laat aan en ligt de moer nu op de compost. Maar mocht je een azijnstarter willen, stuur maar een keer een mailtje, want ik heb om de zoveel tijd weer zo'n dikke plak moer.






En hieronder zie je het vak van de knollen. De koeien hebben al heel wat van die knollen op. En elke keer als er een meter van het veldje leeg is dek ik dat meteen af met compost en met hooi. Als de knollen op zijn dan is het bed ook meteen bedekt. Zo hou je geen kale zwarte onbedekte bodem, maar blijft alles mooi afgedekt en beschermd.


Dan kun je in het voorjaar hier het bovenste laagje mulch afhalen en meteen zaaien of planten. 








Iets verderop in de tuin stonden nog vele vele voederbieten. Die heb ik steeds laten staan en dat was dom. Want die zijn allemaal een paar keer bevroren geweest ... en ze zijn nu slappig en week en deels gaan rotten. Zó jammer van al dat werk!


Ik heb ze losgetrokken en de koppen eraf gesneden. En om toch nog wat te redden van deze oogst heb ik ze ingekuild. Dus, een laag hooi, daarop bieten, daarop weer een laag hooi, weer bieten, enzovoorts. Tot je een bult met bieten hebt, met hooi eromheen.


Haha en zo'n bult noem je dus een kuil








Ja. Nee. Pffff. Ze zien er écht niet zo best meer uit.


We zullen wel zien of we hier nog voer voor de koeien van hebben of dat het gewoon smurrie wordt. Jammer hoor. Maar enfin, wel weer wat geleerd. Hoe het niet moet.


Kijk, hier zie je de kuil (bult), compleet met kant-en-klare waakhond. 






Vanavond aten wij bij de gebakken aardappels een winterse rauwkost. Daar doe ik altijd graag mosterd over maar die helaas is al een tijdje op. Dus, ging er mosterdzaad over.


Maar dat is natuurlijk heel anders dan mosterd. Daarom heb ik vanavond weer een begin gemaakt voor mosterd. Het is echt één van de makkelijkste dingen om te maken. Wil je écht de pure mosterd? Dan heb je genoeg aan twee ingrediënten. 


Mosterdzaad en azijn.









In een pot of fles doe je een flinke kop mosterdzaad. Daarbij giet je minstens twee keer zoveel (zelfgemaakte) appelzijn. Laat het een nachtje staan, en dan pureren. Zelf doe ik er vóór het pureren nog een theelepel zout bij en een eetlepel suiker of honing. En soms wat kruiden. Maar dat hoeft niet.





En dan zijn er nog steeds .... die lange lange winteravonden ... heerlijk, met een boek. Deze hier onder lees ik nu. 


Prachtig boek. Helaas wel al bijna uit.