Sugar Snow.

on zaterdag 24 februari 2018




Al een paar weken ligt het op tafel. Een boekje, dat ik dubbel heb. Het is nog niet in de kringloopdoos verdwenen want ik dacht, misschien wil iemand hier het wel hebben?

Het is een engels prentenboekje, voor kinderen dus, gebaseerd op de serie 'Kleine Huis', en het gaat over Sugar Snow. En dat is heel toepasselijk, met het weer wat wij nu hebben.

 




Als aan het einde van de winter de temperatuur overdag bóven het vriespunt komt, in Noord Amerika, en 's nachts weer onder het vriespunt daalt, dan komen de sapstromen op gang in de grote Maple Trees (Esdoorns).

De pioniers die daar vroeger een bestaan opbouwden, die hadden geen suiker. Maar ze tapten die sappen af, van de Maple Trees, en kookten dat in tot dikke zoete siropen. Of, nog langer inkoken, tot brokken bruine suiker.

En dat kon dus alleen maar in die specifieke periode aan het einde van de winter. De sneeuw die in die periode viel noemden ze Sugar Snow (suiker sneeuw)






Nu in onze tijd is de Maple Syrup heel populair geworden, en  wordt veel gebruikt als vervanger voor de witte fabriekssuiker. Maar vroeger was het dus een armelui product.

In het boekje lees je er meer over.





Wil je het hebben? Reageer dan op dit blog. Of stuur me een mail. Als er meerdere gegadigden zijn hou ik maandag een loting. Dus wel snel reageren.

Wat deden we vandaag? Ik liep als suffe Marietje achter de heren aan in het bos van Wim. Paul en Wim waren een boom aan het kleinzagen. En ik mocht de takken naar huis sjouwen en het hout opruimen enzo.

Wel rolbevestigend weer. Tssss. Moet nodig met die zaag leren werken!






Maar het hout inruimen is ook een mooi werkje. Vooral als je verschillende soorten hout hebt, dan kun je mooi patronen leggen. Het is een heel behang geworden in de schuur. Het ziet er mooi uit. We moeten hier anderhalf jaar tegenaan kijken want dan pas kan je het gebruiken als brandhout.

Tja .... Sugar Snow .... koud koud. Wat kan je doen? Niks op de tuin. Maar eens kijken of de kwekelingen nog leven. De sla had al de grond in gemoeten. De prei ook. Maar ja.







Op de hooizolder staan nog een paar bakken. Die vergeet je zo makkelijk. Ze moeten wel wat water hebben af en toe, want de zon kan hier fel schijnen door het dakraam.






En vanmiddag was ik bij de fietsenmaker in het dorp. Een fiets wegbrengen voor reparatie. Ik heb staan kijken naar die mooie werkplekken daar. Zo mooi opgeruimd en gerangschikt is alles

Maar even snel wat foto's gemaakt, want ik heb nog steeds geen idee hoe ik het gereedschap netjes op moet hangen aan de wand. Achter die nieuwe werkbank.

Wat gebruik je veel, wat minder. Wat moet vooraan en wat kan achteraan. Echt, géén idee.







Nou misschien komen we nu op weg, met die foto's ernaast.

Van een buurvrouw vanmorgen hoorde ik dat je met deze straffe oostenwind géén houtkachel moet branden, als je een rieten kap hebt. Omdat dat riet erg droogt en schraal wordt, in die oostenwind.

Dat is nou ook wat. Hebben we alle bakken vol hout, is het ijs en ijskoud, mag die kachel niet aan! We doen het ook echt niet hoor. Eén vonkje, en hop. Weg mooi huis. Nee. Dan maar een kale koude kachel. Met kaarsen. Dan lijkt het nog wat.




Vorige week vertelde ik over die ene berg. Over een beslissing die genomen moet worden. Dat is inmiddels gebeurd, maar daarover volgende week meer.

Want ik ben nu zo moe als een hond.

Heeft zeker met die kou te maken. Tijd dus ... voor bankhangen. Met een boek. Ik zie je maandag! :D





Dag Jerry.

on vrijdag 23 februari 2018




Jerry het konijn hebben we al zes jaar. En elk jaar wordt hij levendiger en fitter. Sinds hij in Punthorst woont is hij gelukkiger dan ooit, want hij is vrij.

Eerst ging het mis, toen 2 dagen na onze verhuizing broertje Ben overleed. Maar hij kwam daar overheen, en heeft nu een heel mooi leventje. Hij blijft in de buurt en zorgt jaarrond voor zichzelf. Maar helaas. Er moet iets veranderen. Want Jerry heeft vorig jaar wel een groot deel van de moestuin soldaat gemaakt. Vooral het jonge nét gekiemde spul, daar is hij dol op.

Dus. Wat te doen? Weer terug in een hok stoppen? We hebben hem gevangen, en het even geprobeerd.




Jerry is zo aan zijn vrijheid gehecht geraakt, dat hij zo depressief als een deur wordt in een hok of binnen een omheining. Zelfs met een buitenren van ruim 3 meter, lekkere brokken, een vriendje, noem maar op. Niks. Hij hoeft geen brokken. Hij wil vrij zijn.

De groentetuin omheinen? Daar graven ze onderdoor en springen er overheen. Ook is het te groot.

Dus.

Hij mag zijn vrijheid houden. Maar dan vér van alle moestuinen. Vlakbij het bos. Vlakbij zijn oude vrienden, de schapen.







Slik. Ik heb er moeite mee. Het is zo'n lief konijn. Zo'n mooi fit beestje.






Nou, dag Jerry. Heb maar een mooi leven.

Jerry rent onmiddellijk weg. Nadat we hem gevangen hadden heeft hij 3 dagen in het hok gezeten en huppelt nu weer alle kanten op. Gaat meteen wat gras eten. Het is hier erg lekker gras.

Niks omkijken. Niks zwaaien. De zes jaar zijn in 1 tel vergeten. Ja zo'n dier is een stuk wijzer dan wij. 😉






Waarschijnlijk totaal overbodig, zet ik nog wat brokken neer. En een emmertje om dat af en toe aan te vullen.

Die schapen zijn allemaal hoogzwanger. Erg leuk, over een paar weken alweer lammetjes. Misschien komen ze weer een tijdje bij ons logeren.

Maar zodra ik me omdraai eten de schapen in 1 tel al Jerry's brokken op. Nou zeg.





We gaan af en toe kijken. Hoe het gaat met Jerry. Tom, het andere konijn, moet ik ook nog vangen. Die gaat hier ook naar toe. Maar eerst vangen. Da's niet zo makkelijk.

Op de terugweg rijden we nog éventjes langs de jonge pups. Oh wat zijn ze al gegroeid, maar nog steeds zo schattig. Er zijn er nog vier, de andere vier zijn al verkocht. Want echt, je bent toch meteen verkocht als je dit ziet ...






En dan. iets heel anders. Of eigenlijk twee dingen.

Als Paul thuis werkt drinken we samen koffie. Om half elf. Ik neem dat mee naar zijn kantoor, dat blad met de koffie. Maar ....  er mist iets.





Koffie zonder koek.

Hoe dat komt? Och dat heeft te maken met Paul die niet wil snoepen want ... nou ja in de zomer moet er weer in de bergen gefietst worden. Enzo. En elke koek-kilo is dan één teveel.

Pfffff ... je kan ook overdrijven natuurlijk. Maar ja. Ieder zijn keus.

Nu heb je natuurlijk koek en koek. Dus ik had me voorgenomen om een gezonde koek te maken.

Iets anders was ...... dat ik helemaal de klus kwijt ben met de eieren. Ik weet echt niet meer welk ei nou oud is en welke nieuw, en welke onder Ma Kip vandaan komt en welke niet, want de merktekentjes zijn uitgewist. Wat te doen met de eieren? Sommigen zijn ook - misschien -  bevroren geweest






Nou. Eén en één is twee. We gebruiken al die eieren in een grote bak met cakebeslag. En daar maken we dan een groente-en-fruit cake van. Hartstikke gezond. Die komt wel door de ballotage! 😊

Het is erg makkelijk. Je maakt gewoon een bak cakebeslag, zoals je gewend bent, en voegt daar fijngeraspte groenten aan toe zoals wortel, pompoen, courgette, en wat fruit zoals appel, sinaasappel of peer. En dan nog kruiden naar smaak.





Ik nam wat er was. Een halve pompoen, een biet, en drie appels. Dat allemaal wassen, appelklokhuizen eruit, alles in grove stukken snijden, en fijnhakken.

Een beslag maakte ik van 18 eitjes, 500 gram zachte boter, 250 gram suiker, 500 gram bloem, wat zout, wat komijn, wat kaneel en twee theelepels baksoda. Die eitjes zijn half zo klein als eieren uit de winkel.

Schep de groente- en fruitmix door het beslag.







In ingevette en bebloemde cakeblikken scheppen, en ruim een uur in een matig warme oven.

De cakes konden mooi de oven in meteen na de vrijdagpizza's. Ze kwamen er wat donker uit, maar dat gebeurt altijd bij mijn cakes. Door de donkere suiker denk ik.





Er was nog een bakje over van die gemalen groente. Dat kan als salade op een broodje kaas of zoals hier over de pizza.

Wat gewoon een kant en klare was van de appie.






Er was geen enkel eitje bedorven trouwens. Dat gaat misschien ook niet zo snel met deze temperaturen.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...