Het Belevingspad.

on zaterdag 21 januari 2017




Comfortabel Bob? Zo'n houten hangmat? Nou, zijn achterwerk zat er tussen .... dus niet echt. Haha wat moet zo'n grote lummel daar ook in?

We waren vandaag gaan kijken bij het Belevingspad in het Zwarte Dennenbos, hier in Punthorst.

Het was ijskoud natuurlijk, en de paden hartstikke glad, maar het was nog steeds leuk om te lopen, dat pad. Zelfs voor kinderen van drieëntwintig! ;-)  Goeie manier om de jeugd het bos in te krijgen, na elke vijftig meter is er wat te doen.






Het begon met de bijdrage die wij met het dorp bijeen hadden gebracht op de verkoop hier, twee maanden geleden. We wilden dat aan een lokaal 'goed doel' besteden, en toen kwam buurvrouw Hillie met het idee om dat aan het onderhoud van het Belevingspad te doneren.

'Zo'n pad, daar is altijd wat stuk aan,' zei ze, 'soms per ongeluk door het spelen en soms met opzet vernield. Maar het is een heel leuk pad.'

Dus hadden wij donderdag bezoek van twee heren van Staatsbosbeheer die het nu verder in orde maken.






Ach het gaat niet om duizenden euro's. Maar gelukkig is alles meer dan welkom, ook onze bescheiden gift, en ze wisten zelfs al precies waar deze bijdrage voor gebruikt wordt. Namelijk voor de inrichting van het speel-eilandje. Daarvoor vormt dit bedrag het begin!

Eilandje? Dat zoeken we even op!






Ja daar heb je het. We kunnen er zo naar toe de sloot is bevroren. Nou ja sommigen kunnen er zo naar toe maar anderen (ik) zakken er door.

En verder ... hebben we van Nico en Denny de boswachters veel geleerd over het landschap hier in Overijssel. Wat een mooi fenomeen Het Vechtdal is bijvoorbeeld.

Lang geleden ging men langs de Vecht op zoek ..... naar doorwaadbare plaatsten, en daar werden dan wat huizen gebouwd en kwamen uiteindelijk dorpen en steden. Zoals Ommen en Hardenberg. Tussen die steden in kwamen buurtschappen zoals Junne, Beerze, en Rheeze.

Die buurtschappen, dat was niks anders dan een paar boerderijen .... rondom de Brink. Dat was een grasveld in het midden van het dorp.




De boerderijen stonden met de achterkant naar de Brink, en het vee kwam daar allemaal samen. De koeien werden geweid op de lage delen, de koelanden. En de schapen op de hogere armere gronden. Het belangrijkste product was ...... mest!! Want dan werd weer gebruikt om de akkers vruchtbaar te maken. Waar het graan en andere voeding af kwam.

Eeuwenlang werkte dit mooie gesloten systeem heel goed. Totdat er teveel mensen kwamen, en door overbevolking de gronden werden overbegraasd, er werd teveel afgeplagd, teveel houtkap, enzovoort. Het ging mis.

En toen .............. kwam de kunstmest! En werd alles anders! Nu kon je ook op arme gronden voedsel verbouwen! Dat de kunstmest ook minder leuke gevolgen had daar ga ik het nu niet over hebben.






Het verhaal van boswachter Nico gaat nog veel verder. Hoe ontstond de Heidemaatschappij? Wanneer en waarom kwam Staatsbosbeheer om de hoek kijken? Maar ook weet hij alles over echte Hollandse koejongens. Cowboys. Ja want die hadden we hier dus ook! Die gingen met die koeien mee naar de koelanden.

En over het Vechtdal kunnen de heren zó boeiend vertellen dat ik me meteen voorneem om daar met Paul een lange fietstocht te gaan maken binnenkort. Wist je dat alle landschappen van Nederland voorkomen in het Overijsselse Vechtdal?


Afbeeldingsresultaat voor vechtdal


Nou ja behalve de Waddenzee dan.

Maar hoe dan ook, het Belevingspad is erg leuk! We zijn blij dat we er een klein beetje aan hebben bijgedragen! :D






Fijn weekend! Tot maandag weer!

ps (net even gecheckt) ... op streetview kun je in het dorpje Rheeze zo'n Brink met die boerderijen eromheen nog heel mooi zien 

Rise and shine.

on vrijdag 20 januari 2017




Dageraad

Niet te omschrijven hoe mooi dat is. Eerst is het nacht. Inktzwart. Dan kruipt er een paars waars over de horizon in het zuidoosten. Het ochtendsterretje blinkt daar doorheen. Dan een boogje licht, helder paarsrood, en héél langzaam wordt dat boogje groter en groter ...

... en dan ... een spectakel van kleuren!! Over de hele horizon, prachtig mooi, dieprood tot violet is het in het centrum, en blauwpaars tot groengeel daaromheen ... en dan, wachten, wachten ....

... in het centrum komt heel triomfantelijk het eerste streepje zon tevoorschijn. Wat een magie! Gewoon, uit het dakraam te zien. Elke ochtend.




Verder was het een drukke dag vandaag. Eerst kwam de teevee op visite. Ze kwamen opnames maken voor een programma. Verder kan ik daar nog niks over zeggen. Maar als het allemaal uitgezonden wordt krijg je een seintje.

Thomas de cameraman, en Tania de geluidsvrouw, de hele dag liepen ze over ons erf en hebben van alles en nog wat gefilmd. Geluidsvrouw? Ja, die heb je dus ook. Best een zwaar beroep. Letterlijk. Want je loopt de hele dag met een loodzware uitrusting te sjouwen.





De opnames gingen vooral over het verbouwen, de arme timmerman en de arme stucadoor werden tot op het bot gevolgd. Gelukkig zijn het vakmannen en werken ze rustig en foutloos door. Ik mocht ook even helpen, zogenaamd alsof ik dat elke dag doe. En net die éne spijker zat niet op de goeie plek zal je altijd zien. Naja, 1 zo'n spijker. Pffff

Er hing ook ineens een banner in de paardenstal. Noe moe?








Het was erg gezellig met Thomas en Tania. Dat is ook een leuk vak wat zij hebben. Met z'n tweeën op pad en dan zomaar ergens bij iemand binnenvallen en de boel vastleggen. Zou ook wel wat voor mij zijn, lekker uitgebreid meekijken in iemand zijn leven.

Thomas vertelde ... mensen zijn soms heel zenuwachtig, vallen stil zodra de camera draait, hebben soms de nacht ervoor niet geslapen. Ik herken dat wel hoor. Zodra de camera draait denk je .. nu moet ik het allemaal heel goed vertellen. Geen fouten maken.

Ja dan maak je juist fouten natuurlijk.




Maar gelukkig kwam Mariam ook langs. Ze kwam wilgetakken knippen, en kon mij meteen mooi ondersteunen in dat hele teevee gedoe. Met z'n tweeën is veel leuker dan alleen, dan valt er veel meer te lachen!

Zoals het weiland opmeten met een veel te kort meetlint. In je eentje denk je, knudde, met z'n tweeën krijg je dan de slappe lach!





Ook kwam Petra nog langs, helemaal uit Bussum, die hard aan de weg aan het timmeren is voor de Plastic Soup foundation. Nog steeds milieu-aktiviste in hart en nieren. Ze was vandaag aan het werk in Hoonhorst. Ach, dacht Petra, Hoonhorst, Punthorst, we tuffen maar even door ...

Ja zo gaan die dagen. De ene dag zie je geen kip de andere dag rammelt de deur de hele dag door.


Boswachters, en een vogelnestje.

on donderdag 19 januari 2017




Kijk, wat komen die doen? Moeten ze hier wezen?

Ja hoor. Helemaal volgens afspraak, klokslag half elf, arriveren Nico en Denny, twee deskundige en vrolijke boswachters van Staatsbosbeheer. Kom binnen heren, de koffie staat klaar!





Zoals je weet lag hier thuis nog een envelop. Met driehonderd euro. Dat was de opbrengst van de boeldag die we in november hielden. En die was bestemd voor Staatsbosbeheer, en om precies te zijn, voor het Belevingspad in het Zwarte Dennenbos, hier vlakbij.

Vorige week was ik even langs gegaan bij hun op kantoor, en toen was Nico helaas nét weg, en nu zitten de heren hier bij ons thuis aan tafel. Kan ik eindelijk die envelop overhandigen. :D!!

Ik zal je vertellen we hebben ruim anderhalf uur zitten praten. Nico en Denny weten ongelofelijk veel te vertellen over het natuurbeheer in deze omgeving, over het ontstaan van Staatsbosbeheer, over hoe het komt dat Nederland er nu zo uitziet zoals .... nou ja zoals het er dus nu uitziet.





Niet alleen over het bos en het landschap weten ze veel, maar ook .... over de dynamiek van de bodem. Over de maatschappij, over de geschiedenis, en ook .... over mensen!

Een boswachter ..... dat is vandaag de dag niet meer die man die door het bos loopt met een ruige baard en een geweer en die stropers vangt! Een boswachter anno 2017 maakt zich zorgen dat veel jongeren te ver de natuur af raken. Sommige jongeren komen nooit meer in de natuur. Hooguit es in een park. Terwijl de natuur zo'n enorme impact heeft op body en mind!

Het verhaal van Nico en Denny, gelukkig ook heel hoopvol, krijg je nog te horen. Ik heb nu te weinig tijd en dan doe ik ze geen recht. Voor vandaag alleen maar even dit .....





...... het geld is in goede handen!! En alles gaat naar het Belevingspad, er is zelfs al precies bedacht naar welk onderdeel dit bedrag toe gaat! Maar daarover vertel ik zaterdag meer!

Nog meer te doen vandaag. Kijken waar we spullen voor de omheining kunnen kopen. Nou, gewoon hier om de hoek in Staphorst. Bij Boessenkool! 😊

Leuk bedrijf, sympathieke mensen. En ze hebben alles!





Maar tja .... soms denk ik wel es ..... ik kom alleen nog maar bij agrarische groothandels over de vloer, en heb bijna alleen nog maar contact met manvolk. Niks mis mee hoor, met manvolk! 😉😊

Maar ... je wilt toch ook wel weer es wat kleurtjes en frutsels en vrouwen dingetjes zien in een winkel .... of weer een keertje in de spiegel van een kapper kijken bijvoorbeeld. Na vijf maanden.

In plaats van eh .... dit:




Dus vanmiddag, om vier uur, tijd voor iets héél anders!

Lekker in een comfortabele stoel, grote spiegel met dimlicht voor m'n neus, cappucinootje erbij. Ik was bij Petra!!  In Nieuwleusen. Kapper, kleding, beauty, de hele zwik in één keer bij elkaar!

En ik dacht dus, nou knip maar een flink stuk van dat haar af, dan kan de staart weer in, en hup met een kwartier zit ik in de auto en kan ik de oppas aflossen. Maar nee. Zo gaat dat niet bij Petra. Mijn haar werd eerst nog kunstig opgestoken. Echt leuk! Zo lukt het jezelf nooit!

'Mag ik je een beetje opmaken?' vroeg Saskia. Túúrlijk! En daar kwam de rouge en de oogschaduw en de lippenstift ... wat leuk, al die aandacht en dat gefrutsel.





En ook ... gewoon weer even met vrouwen onder elkaar. Kletsen over tieners en over druk zijn en over andere vrouwendingetjes. Echt gezellig! Petra kwam er ook even bij zitten. Ook al zo'n ondernemende vrouw. Doet veel hier in Nieuwleusen!

Na het knippen en de make-up nog even jurkjes en jasjes kijken. Nou ze zien me hier wel weer terug!                

foto van Haar & Mode Petra Nieuwleusen.




Paul zou zeggen coupe vogelnestje maar ja wat weet hij van kapsels! :D





Spread, takken, en Jerry ontsnapt.

on woensdag 18 januari 2017





De lekkerste recepten ..... haal je van de achterkant van potjes. Gewoon de ingrediënten van de lijst mixen, en klaar. Deze tomatenspread van 'De Nieuwe Band' is heel lekker. Maken? Het zijn bijna allemaal dingen die je wel in huis hebt, behalve misschien de pitjes.

Ik heb de volgende hoeveelheden gebruikt:

4 el zonnebloempitjes
3 el tomatenpuree (22%)
1 el olie
1 el citroensap (azijn kan ook)
1 el zoete sojasaus
1/2 theelepel kruidenzout
1/2 rauw uitje, geschild
flinke draai verse peper

Alles in de keukenmachine ..... prrrrrrt .... en je hebt een bakje vol broodspread, voor op geroosterd brood, of op een roggebroodje. Lekker met wat alfalfa kiemen erop. Tip op het potje: meng het met yoghurt voor een dipsaus!





De soep was heel simpel. Zoete doperwt en frisse munt is een goeie combi had ik ooit van deze of gene gehoord. Dus, uit de vriezer .... een kop doperwten en wat verse munt, allemaal nog uit de Bussumse tuin. De erwten laten garen in een halve kop water, de munt erbij, pureren, en dan op smaak brengen met een blokje kippebouillon en wat peper en zout.

Voor de niet-vegans .... een kluitje roomboter erdoor!

Het was vandaag weer scharrelen .... drie keer de wandeling naar achteren het land op. Terugkomend denk je ... oooh wat een mooi plekje, je zal daar maar wonen. Hee maar wij wonen daar! :D





Een paar van de knotwilgen waren gesnoeid en het lag er vol met takken. Die hebben we even aan de kant gelegd. Het is prachtig spul, die takken. je zet ze in een bak water en ze gaan meteen weer uitlopen.

Zó heb je weer een boom!





Ooit kreeg ik een bos van die takken van Boerin Zinin. Haar leuke blog vind je hier. Die takken kregen onmiddellijk worteltjes in een bak water, en die hebben Nicolette en ik toen clandestien geplant langs een vijver. Voor de bijen. De jonge wilgekatjes geven al heel vroeg stuifmeel.

Wat ziet zo'n boom er knoestig uit zonder z'n takken. Het lijkt wel een vuist!







Ik ben wat aan het opmeten voor de omheining. Hoeveel palen, hoeveel draad.

Kijk .... prikkeldraad hoeft niet meer dat hebben we al voor noppes gekregen van Moeder Natuur! :D




 

De tuin is nog woest en ledig, in diepe rust. Maarre ....... hoe mooi die vorst ook is ........ en hoe goed ook voor de bodem ... geef mij maar dooi nu!! En een spade!! 😊😊

De dieren zijn ook heel goed zichtbaar nu alles kaal is. Hier in de bult snoeiafval zit onze mussenkolonie. Overdag zitten ze daar, of in de heg van de buren. En om klokslag vier vliegen ze de kapschuur in en gaan ze op een draad zitten. En op mijn auto schijten.

Geeft niks. We leggen er een doek op. Het is zo gezellig dat gekwetter!





Oh wacht en wie loopt daar nou?? Is dat Jerry??

Yes. Het is hem. Heel nonchalant loopt hij midden op het pad. Waar ga je heen allenig nijntje? De wijde wilde wereld in?




Het is mijn schuld. Ik moet elk uur het dak eraf halen want dan zijn de schotels water weer bevroren. En na zeven of acht keer vergeet je allicht een keertje om dat dak er weer op te doen. En hop weg is Jerry! Brit komt er ook meteen aan rennen die wil wel even in dat konijntje bijten.

Nou, halve middag weer kwijt, aan het uit elkaar houden van die twee, en aan het konijn vangen. Gelukkig kwam Jasper op het idee om een stuk pad af te zetten en toen konden we hem vangen. Dak er weer op. Niet meer vergeten!

... never a dull moment ...