Jacobus Marcus Moesker.

on donderdag 4 mei 2017




Jacobus Marcus Moesker was een kerel van stavast. Een man om op te bouwen. Godsvrezend en daadkrachtig was hij. En ook heel driftig, dat was hij ook.

In het dorpje Wildervank begon hij een graanhandel. Met veel energie en inzet werd dat al snel een bloeiend bedrijf. Toen het café bij de kerk tot op de grond afbrandde, kocht hij de grond en bouwde er een huis voor zijn gezin. Vrouw en zes kinderen had hij.





En toen werd het oorlog.

Jacobus was een driftig man. Hij kon geen onrecht zien. En hij kon zijn mond niet houden. In de oorlog was het met Jacobus alsof je een tijdbom in huis had. Jantje zijn vrouw leefde continu in angst.

Zou hij geen ruzie maken met de Duitsers? Zouden ze hem komen halen? En de onderduikers vinden?





Op een dag zat Jacobus bij de kapper voor de wekelijkse scheerbeurt. De deur ging open en drie hoge Duitse officieren stapten binnen. Geklik van hakken. Heil Hitler!!! Harde Duitse woorden. Eén van de officieren liep naar de landkaart aan de muur. Hij wees aan ..... wat ze allemaal gingen veroveren.

'Dass wirden wir erobnen, und dass, uns dass, und England .... kommt nachst!!'

England kommt nachst!!

Jacobus begon te trillen onder de kapmantel. De kapper duwde hem terug in de stoel. 'Hou je koest Jacobus! Denk aan je gezin!'


Afbeeldingsresultaat voor wildervank oorlog


Maar Jacobus sprong op. Met een gezicht, wit van scheerschuim, en vuurrood van woede, spoot hij de Duitsers in het gezicht ..

'Erobern?? Erobern??  Hailemoal niks erobern!! England kommt nachst?? Als kadoavers int Oosterdaip, doar goa je hin, dat kommt nachst!!!!!

'Als lijken in het Oosterdiep, dat staat jullie te wachten.' zei hij dus, tegen die officieren. Jaja. Kort lontje. Kan héél gevaarlijk zijn .....






Jacobus had geluk. De Duisters verstonden hem niet. Dachten misschien wel dat hij hun toejuichte. Hij kon gewoon weer naar huis. Maar later ging het toch mis, en werd hij gevangen gezet als gijzelaar. In Sint-Michielsgestel. Daar ging zijn gezondheid snel achteruit.

Uiteindelijk kwam Jacobus weer thuis bij zijn gezin. Maar van al die daadkracht en alle energie was niks meer over. Een zieke man was hij. Sterk vermagerd, zwaar astmatisch. In 1947 overleed hij, aan de gevolgen van het kampverblijf.

Hij was mijn opa, en op 4 mei denk ik aan hem. Heb jij ook iemand in het bijzonder aan wie je denkt? Of een verhaal?


(zuurdesem dag 3, zelfde als gisteren)


3 reacties:

Anoniem zei

Aan omgekomen familieleden door oorlogsgeweld en tevens aan allen die nu nog steeds leiden onder geweld en onderdrukking.

Wonen en leven in Roemenie zei

Bijzonder verhaal, ik denk zo dat bijna iedere familie wel een verhaal heeft. Er zijn diverse mensen waar wij bij stil kunnen staan oa ouders en familie van iemand die vroeger na de oorlog bij mijn moeder thuis kwam hun zijn omgekomen in de kampen , mensen die in het verzet gezeten hebben etc.Maar eigenlijk herdenken wij alle slachtoffers. Ook al is het bij ons een uur later toch houden wij rekening met deze bijzondere dagen met de nederlandse tijd en zetten de tv op de zender waar de herdenking plaats vind.
gr Henriette www.onsleveninroemenie.blogspot.ro

Anoniem zei

Mijn opa kwam na de oorlog waar hij moest werken in Duitsland ook ziek terug lichamelijk en geestelijk een knak gekregen en is ook nooit meer beter geworden.
Wat verschrikkelijk dat mensen dit elkaar aan kunnen doen!

Een reactie plaatsen