Dijken en waterwegen aanleggen.

on vrijdag 26 mei 2017




De erfenis van Klaasje ... een tuin vól bloemen. Zoals de seringen die zo lekker ruiken, ik haal ze steeds binnen, zelfs nu ze al bijna verwelken.

Paul vindt de lucht net wc spray.

Mannen.







Maar helaas heb ik de bloemenstruiken niet goed verzorgd en niet op tijd gesnoeid. Dus lang niet alles bloeit dit jaar.

Ook staan er mijn eigen dingen tussen. Natuurlijk de goudsbloem, die mag niet ontbreken als je zelfvoorzienend bent. Daarbij is hij ook geweldig mooi natuurlijk!





Maar eerlijk gezegd ... weinig tijd voor bloemen. Dat komt nog wel ... eerst zijn we nog aan het werk op de moestuin. De basis is bijna klaar. En op de tafels staat nog wat kweekspul wat er later in komt.

Ik zal blij zijn als alles in de grond zit .... je moet er zo om denken steeds om alles water te geven. Om de haverklap verdroogt er ergens een bak.






Over droogte gesproken, als je nu wilt zaaien .... dat kan heel goed met warm weer, dan moet je wel eerst een geultje maken en dat goed nat maken. Kleine dijkjes eromheen bijvoorbeeld. Gieten gieten. En daarin zaaien, en dan wat droog zand eroverheen strooien. Dat werkt als een soort dekseltje en het vocht blijft bewaard.

Veel werk? Nou, we zijn toch Hollanders ..... waterwegen en dijken bouwen, dat zit in onze aard!!!

Overal staat de kamille. Het staat in de weg en hele bossen worden uitgetrokken. Onopvallend neerleggen op een bank, met wat touw erbij ... misschien heeft iemand wel zin om daar droogbosjes van te maken en aan de paardenbak te hangen.

Brit?

 



Er is hier altijd wel hulp. Karin kwam ook weer even langs, ze hielp de hangmat ophangen.

Ze ligt er al in ook.





Drukke dagen. 's Avonds ben ik de pompoenen aan het uitplanten en ja hoor, daar komen de geiten aan. Ze komen zo vanaf een uur of vijf steeds es kijken of ze al voer krijgen. Gezellige beesten!

Zo mooi om te zien dat het echte kudde dieren zijn, ze doen alles als groep. Over de wei rennen, naar de waterbakken wandelen, bij mij kijken.





Altijd samen! Leuke vrienden zijn het.


Twente.

on donderdag 25 mei 2017




Paul's stiefmoeder Grace was zeventig geworden en had ons uitgenodigd voor een lunch, in Twente. Iets verderop zaten wat mannen aan een tafeltje. Dikke zwarte pakken aan, koud bier op tafel, en even later vertrokken ze, op de fiets.

Maar eerst nog even poseren voor het hotel.







De hoteleigenaar en z'n vrouw er ook bij op. Wat trouwens rasechte Rotterdammers waren. Ja je maakt wat mee hoor daar diep diep diep in Twente.

Zo'n fietsclub, het is eigenlijk net zoiets als die van Paul, maar toch weer nét even anders.




Grace geeft ons ook altijd kadootjes als ze jarig is. Ja zo is ze. Ik kreeg twee mokken waar ik heel blij mee ben. Want onze mokken zijn allemaal weg, verdwenen, kapot, naar de kringloop gebracht wegens te lelijk.

Maar kijk deze!!





Geweldig toch?

Vanavond dronken we er koffie uit. Ik vind ze echt leuk! Alleen ..... wel weer een beetje rolbevestigend.





Maar dat is zó opgelost!





Ik hoop dat je ook geniet van dit schitterende weekend! En zaterdag heb ik meer nieuws over de Open Dag. Zet hem wel alvast in je agenda, het is op zaterdag 17 juni!

Kwetsbaar.

on woensdag 24 mei 2017


Kleine kinderen zijn vaak veel minder kwetsbaar dan je zou denken. Je wil ze beschermen, tegen vallen en stoten, tegen ziektes, bacteriën, verdriet. Maar die jonge puppen zijn net stuiterballen. Als er wat gebeurt veren ze terug. Niks aan de hand.

Ik had het daar van de week met een jonge moeder over. 'Ik ben niet super schoon,' zei ze, 'maar de kinderen hebben nooit wat. Ze zijn wel wat gewend.' Prompt viel haar zoontje bij ons van de bank. Met het koppie op de grond. En boiiiiing hij stuiterde zo weer omhoog en klom terug op de bank. Niks aan de hand.

Als je dan volwassen bent, dan ben je de meeste kinderziektes te boven. Dan kan je ook wel een stootje hebben, meestal tenminste.



Kleine kinderen en volwassenen hebben over het algemeen aardig wat veerkracht. 

Maarrrrrrr .....  daar zit nog een groep tussenin. 

De Puber.



Afbeeldingsresultaat voor pubers


Dat is een ander verhaal, die puber. Kwetsbaar tot en met.

Bij een puber kun je fouten maken, je moet een beetje oppassen wat je zegt, soms wat meer ruimte geven, soms juist grenzen stellen. Een puber is een schitterende volwassene in wording, maar ook ingewikkeld om mee om te gaan .... soms.

Daar moest ik aan denken, vandaag, op het bonenvak.

De jonge boon, als zaad, is ge-wel-dig sterk. Hij kan bijna alles hebben. Laat hem liggen in een hoekje en hij blijft jaaaaaren goed. Niks aan de hand.







Ook de plant, eenmaal uit dat zaad gegroeid, is een sterk gewas. Hij kan goed tegen droogte, tegen warmte, kan snel klimmen, en doet het prima op de meest verschillende grondsoorten.

Hij haalt zelfs voeding uit de lucht!

Maar tussen zaad en plant, daar zit nog een stadium tussenin. Tussen zaad en plant zit ...

De Puber.




Ik had puberbonen op het land staan. Zaden die nét gekiemd waren. Kwetsbaar dus. En toen .... toen stopte het met regenen. Toen werd het warm, en werd de aarde droog.

En dat is nu nét datgene waar een pas gekiemde boon niet tegen kan. Droogte.

Ze waren aan het verdrogen. Dus ben ik gaan hannesen met geultjes graven en water gieten, op die kiemende pubers. Zorg, aandacht, liefde, nou ja, en heel veel vocht dus.





Lente kwam toen net langs ... en zag mij ploeteren

'Je wilde toch warmte?'
'Ja maar nu wil ik een bui.'

Maar niks hoor. Ze lacht en is alweer weg. Geen spatje, dit keer.

Nog een ander lapmiddeltje .... ik heb een plekje gemaakt op het bed waar wat reserve plantjes worden opgekweekt. Voor als de pubers niet opkomen. Dan zetten we deze in de rij.








Nou zo probeer je maar weer wat.

Water hebben we in elk geval genoeg, met die sloot langs het weiland. Maar dat gesjouw met gieters is een gedoe. Dus we gaan een nieuwe voorziening aanleggen.









Een ton op de tuin. Hartstikke handig. Er is geen regenpijp dus eerst moet die gevuld. met emmers uit de sloot.

In de eerste emmer zit meteen al een vis. Dus er komt een zeef op de ton, zodat we de dieren kunnen terug smijten in de sloot. Want een vis in de ton is zielig. Die blijft er z'n leven lang in.






En dat was dan het bonenvak. Met zes bedden. Met kwetsbare pubers. En met een nieuwe ton.

Bijna alle bonen die over waren zijn nu uitgedeeld. Ook vandaag kwamen er weer bezoekers om wat van die bonen te halen. En ook vandaag kreeg ik weer meer dan ik gaf. Maar dat hoeft echt niet hoor!

Maarre ... wel superlekker!! Dat wel. Bedankt dames! En misschien tot op de Open Dag!





 Open Dag????